ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ορκωμοσία εναντίον καταλήψεων

Μια ξανθή λεπτή φοιτήτρια σε όλα τα κανάλια, σε όλα τα δελτία, ξεθεωμένη απ’
τις φωνές, κραυγάζει βραχνά μπροστά στα μικρόφωνα. Ήρθαν οι γονείς μας εδώ,
λέει, ήρθαν οι γονείς μας! Σε έξαλλη κατάσταση μεσήλικες πατεράδες πολιορκούν
το αυτοκίνητο του πρύτανη στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ήρθανε για την
ορκωμοσία των πτυχιούχων και στη Σχολή υπάρχει κατάληψη. Τους είπαν ότι δεν
μπορεί να γίνει η τελετή και αυτοί σήκωσαν επανάσταση στο προαύλιο, τύφλα να
‘χει το Γκέτεμποργκ. Αχόρταγη η κάμερα τους κινηματογραφεί μέχρι τελικής
πτώσεως. Πτώσεως της αρχικής απόφασης δηλαδή, διότι τελικά γίνεται η
ορκωμοσία, ήρεμα και πολιτισμένα τα παιδιά σηκώνουν τα χεράκια τους και οι
γονείς, λίγο κοκκινισμένοι απ’ τον καβγά αλλά θριαμβευτές, καμαρώνουν. Το
εμπόδιο ξεπεράστηκε. Παραμένει το σύμβολο της σύγκρουσης, σε ποιον ανήκει το
Πανεπιστήμιο; Στους φοιτητές που κάνουν κατάληψη, στις πρυτανικές αρχές ή στις
οικογένειες που παιδεύτηκαν, στερήθηκαν, πλήρωσαν φροντιστήρια, να εισαχθούν
εκεί τα παιδιά τους, να πάρουν το χρίσμα του ακαδημαϊκού πολίτη, στους γονείς
που παρακολούθησαν την πορεία των σπουδών, κατέβαλαν τα νοίκια και τα λοιπά
έξοδα, παινεύτηκαν και λαχτάρησαν, επένδυσαν κι έκαναν σχέδια για τα παιδιά
τους; Παλιές τελετές, όπως η ορκωμοσία, διεκδικούν τη θέση τους από τις νέες,
τις καταλήψεις. Οι ανεξάρτητοι και μποέμ φοιτητές, πέρα από τα στερεότυπα και
το στυλ, λογοδοτούν στην οικογένεια. Η οικογένεια συντηρεί και απαιτεί,
αποτιμά και εισπράττει. Πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, οι φοιτητές είναι τα
καλά παιδιά γονέων και κηδεμόνων. Σ’ αυτήν τη σχέση στηρίζεται όλο το σύστημα.
Σχέση ανεξέλεγκτου πάθους, όπως παρατηρούμε καμιά φορά κατάπληκτοι.