[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν ήταν ανάγκη να έρθουν (πάλι) οι επιθεωρητές της Δημόσιας Διοίκησης για να
μας υπενθυμίσουν την κακοδιοίκηση, τις παρανομίες και τις παρατυπίες στον χώρο
της. Όλοι μας ζούμε καθημερινά αυτό το μαρτύριο στις συναλλαγές μας με το
Δημόσιο. Ένα μαρτύριο χωρίς τέλος και αρχή. Είμαστε όλοι αιχμάλωτοι ενός
κράτους δυνάστη. Όπου ο κομματισμός, η αναξιοκρατία, η διαφθορά και οι
πελατειακές σχέσεις είναι το σήμα κατατεθέν. Όσοι ασχολούνται με τον μονίμως
μεγάλο ασθενή που λέγεται Δημόσια Διοίκηση συμφωνούν ότι δεν πρόκειται ποτέ να
αναρρώσει εάν δεν αποβάλει το μικρόβιο του κομματισμού.

Μια επίσκεψη στο ΙΚΑ ή στα άλλα ασφαλιστικά ταμεία, στις πολεοδομίες, στα
νοσοκομεία, στις εφορίες, στα ταχυδρομεία είναι αρκετή για να εξοργιστείς, για
να πληγωθείς, για να νιώσεις πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Και σε περίπτωση που
δεν έχεις το απαραίτητο… μέσον, είναι απίθανο να διεκπεραιώσεις την υπόθεσή
σου. Φθάσαμε πλέον σε σημείο να ζητάς τη συνδρομή του ρουσφετιού για να κάνεις
μια δουλειά που είναι υποχρεωμένο να σου προσφέρει το ίδιο το κράτος! Βάζουμε
“μεσον” για να εκδοθεί πιο γρήγορα η σύνταξή μας (δηλαδή τα δικά μας λεφτά),
δίνουμε φακελάκι στους γιατρούς για να “προσέξουν” τον συγγενή μας, ζητάμε τη
συνδρομή βουλευτών για την έκδοση στεγαστικών δανείων από την Εργατική
Κατοικία, έχουμε συναλλαγές τρίτου τυπου στις πολεοδομίες, στα ΚΤΕΟ, στις
εφορίες. Παρακαλούμε, υποχρεωνόμαστε, για να μας εξυπηρετήσουν οι δημόσιες
υπηρεσίες.

Και στο τέλος με αίσθημα ανακούφισης, κι αφου φθάσαμε στο αμήν, λέμε κι
ευχαριστώ. Η καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στο αποκορύφωμά της.
Πιστεύω ότι πλέον, έτσι που ήρθαν τα πράγματα, η συναλλαγή μας με το Δημόσιο
θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως ηρωική πράξη. Να, θα λέμε, αυτός τα κατάφερε με
την Εφορία. Να κι ο Γιώργος, που έβγαλε αμέσως τη σύνταξή του. Ήρωες. Μπράβο
σας ήρωες…