ΜΑΤΙΕΣ Πέντε χρόνια

Ρώτησα, κάποτε, σε μια φιλική κουβέντα, τον Κώστα Καραμανλή, να μου πει τη
γνώμη του για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Μου απάντησε: «δεν θα σου πω, βέβαια, τα
γνωστά και αυτονόητα ­ ηγέτης, χαρισματικός κ.λπ. Θα σου πω, τούτο: τον
συνάντησα μόνο μια φορά, θέλοντας να τον συμβουλευθώ κάποια πράγματα, για το
μεταπτυχιακό μου. Με δέχτηκε με μεγάλη ευγένεια και καλοσύνη. Μιλήσαμε μία
ώρα, περίπου. Μου έκανε τεράστια εντύπωση! Γοητεύθηκα…».

Αν υποβάλω την ίδια ερώτηση σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι μισοί θα… αποφύγουν
να απαντήσουν! Και μερικοί άλλοι, με… βαρυσήμαντο ύφος, θα κουνήσουν το χέρι
απαξιωτικά και θα… δηλώσουν: «καλός ήταν ο Παπανδρέου στην αρχή, αλλά στο
τέλος τα έκανε μαντάρα. Από το ’85 και μετά, μας πήγε πολλά χρόνια πίσω… Άσε
τα φαιδρά τριτοκοσμικά του…».

Αυτούς, με το βαρυσήμαντο ύφος, που παριστάνουν τον ξερόλα και χλευάζουν,
σχεδόν, τον Ανδρέα, θα ‘θελα, ήσυχα-ήσυχα, να τους ρωτήσω: βρε, παιδιά, ξέρετε
τι θα ήσασταν εσείς, που τώρα παριστάνετε τον κάποιον, αν δεν σας είχε
περιμαζέψει ο Ανδρέας και δεν σας είχε δώσει αξιώματα και αίγλη;
Τσουβάλια θα ήσασταν! Δεν θα σας γνώριζε, όπως σωστά είπε ο Κατσιφάρας,
ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας σας…

Σήμερα συμπληρώνονται 5 χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας
Παπανδρέου. Δεν ξέρω τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ για να τιμήσει τη μνήμη του. (Άκουσα
ότι θα οργανώσει μια εκδήλωση τον Ιούλιο). Εκείνο που ξέρω είναι ότι ίσαμε
τώρα, με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, έχουν γίνει ­ και καλώς ­ δεκάδες θέατρα,
εστίες πολιτισμού, βιβλιοθήκες κ.λπ. με το όνομα «Μελίνα Μερκούρη», όπως και
αρκετά νοσοκομεία με το όνομα «Γιώργος Γεννηματάς». Αλλά για τον Ανδρέα, που
άλλαξε ριζικά τη ζωή και τη φυσιογνωμία αυτού του τόπου, δεν έχει γίνει τίποτα
ή σχεδόν τίποτα.

Ο Παπανδρέου, όσο κι αν θέλουν να το ξεχάσουν διάφοροι Πασόκοι, που σήμερα
μιλάνε εκ του ασφαλούς, πήρε τη μισή Ελλάδα, την κυνηγημένη, και την έφερε
μπροστά. Και της έδωσε δουλειά. Και πίστη. Και περηφάνια. Για τους αγώνες της
και για την ψυχή της. Της χάρισε την ευτυχία να καυχιέται ότι πολέμησε τον
Γερμανό και τους συνεργάτες του, μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ. Και δημιούργησε
σπουδαίους θεσμούς, που χτίσανε μια καινούργια κοινωνία.

Είπε, προχτές, ο Λαλιώτης: «ο Ανδρέας, πίστεψε σε μια νέα Ελλάδα χωρίς
δυναστείες και δίχως κρατικούς και κομματικούς απολυταρχισμούς, χωρίς
διακρίσεις και χωρίς διχασμούς». Και ο Πεπελάσης: «αναρωτιέμαι, αν με όλες τις
αδυναμίες και τα λάθη της, θα μπορούσαμε να κομπορρημονούμε για την ΟΝΕ, χωρίς
την πολιτική της τελευταίας περιόδου του Ανδρέα». Δεν είναι έτσι;