ΠΡΟΣΩΠΑ «Αντισταθείτε στον κομφορμισμό»

Πρόεδρος του Ιδρύματος της 2ας Μαρτίου, ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ μάς καλεί να
αντισταθούμε στην απαίτηση της εποχής για διαρκή κίνηση.

Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ. Η διαρκής κίνηση ως διαρκής επανάσταση

Ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ είναι από τους ελάχιστους διανοούμενους που εξακολουθούν
να διαχωρίζουν τα είδη. Παράλληλα με ένα αναγνωρισμένο ιστορικό έργο, εκδίδει,
ως πολίτης, μικρά στρατευμένα βιβλία: «Απέναντι στον ρατσισμό» (1991 και
1993), «Απέναντι στο Εθνικό Μέτωπο» (1998). Σήμερα προτείνει μια «αναδόμηση
των θεμελίων και των σκοπών της πολιτικής δράσης» εξ ονόματος του Ιδρύματος
της 2ας Μαρτίου, το οποίο ιδρύθηκε από Γάλλους διανοούμενους (ανάμεσά τους ο
Ρονύ Μπρωμάν, ο Μαξ Γκαλό, ο Υβ Λακόστ, ο Εμμανουέλ Τοντ…) με σκοπό «την
αντίσταση στην ενιαία ή την κομφορμιστική σκέψη».

Σύμφωνα με το τελευταίο βιβλίο του Ταγκιέφ («Αντισταθείτε στον κινησισμό.
Ισχυρή δημοκρατία εναντίον της τεχνο-εμπορικής παγκοσμιοποίησης», εκδ. Mille
et Une Nuits), ο νέος κομφορμισμός είναι ο «κινησισμός» (bougisme), ο οποίος
θέλει τα πάντα ­ ανθρώπους, πόλεις, ήθη ­ να «κινούνται»: «Η διαρκής
επανάσταση ενσαρκώνεται πλέον από τα δίκτυα του καπιταλισμού και οι πολιτικοί
εξαντλούνται τρέχοντας πίσω από τους πολυάριθμους επαγγελματίες της ταχύτητας,
ξεχνώντας ότι ο ρόλος τους δεν είναι να μιμούνται τις στάσεις και τις
συμπεριφορές των ειδικών του χρηματιστηρίου και της τεχνολογίας».

Ο «κινησισμός» είναι «η πιο πρόσφατη μεταμόρφωση της ιδέας της προόδου», και
μάλιστα «ο μηδενικός βαθμός της»: «Η υπόσχεση της σωτηρίας μέσα και μέσω της
διαρκούς κίνησης προς τα εμπρός». Ο Ταγκιέφ διαπιστώνει ότι με την
παγκοσμιοποίηση ξαναδημιουργείται μια «υπερ-ανθρωπότητα», η οποία δεσπόζει σε
μια «υπο-ανθρωπότητα» που στερείται ορίζοντος και στην οποία μοιάζει να
απαγορεύεται ακόμα και να ελπίζει. Αυτή η «απάνθρωπη τυραννία» δημιουργεί μια
«ακατανίκητη απαίτηση για σύνορα, για ταυτότητες, με λίγα λόγια για όρια», εξ
ου και η άνοδος του εθνικισμού, που καθησυχάζει το άτομο προσφέροντάς του «μια
ταυτότητα ομάδας, καθορισμένη από τη γέννηση και τις ρίζες του». Ο Ταγκιέφ
προτείνει τη συμμαχία ανάμεσα στη δημοκρατία των πολιτών και την οικολογία, με
έμφαση σε μια ηθική βασισμένη στο ενδιαφέρον για το καλό των επόμενων γενεών.
Η προστασία της φύσης, η άρνηση να δούμε τον γεωργό να μεταμορφώνεται σε
βιομήχανο ή η διατήρηση ενός εθνικού κινηματογράφου είναι σχέδια συντηρητικά,
«για να συντηρηθεί αυτό που αξίζει συντήρηση». Ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ καλεί σε
ένα, «βελτιωτικό συντηρητισμό», απηχώντας τον «ευφυή συντηρητισμό» του Πασκάλ
Μπρυκνέρ ή τον «κριτικό συντηρητισμό» του Ζαν-Κλωντ Μισεά. Όπως και ο Γκύντερ
Άντερς της Σχολής της Φρανκφούρτης, οι πρόδρομοι αυτοί δεν φοβούνται να
δηλώσουν «συντηρητικοί με την αυθεντική έννοια, συντηρητικοί με μια έννοια που
δεν θα δεχόταν κανένας από αυτούς που επιδεικνύονται ως συντηρητικοί».