ΔΡΟΜΟΙ

Παράξενο…

… δεν είναι. Έχουμε ξανακούσει Γερμανούς πολιτικούς και μάλιστα πρώην
αναρχικούς να προτείνουν «τελικές λύσεις». Μια τέτοια λύση πρότεινε ένας
τέτοιος, ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας Ότο Σίλι εναντίον των ταραξιών
που αναστατώνουν τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις: να αντιμετωπίζονται σαν τους
χουλιγκάνους του ποδοσφαίρου (ευχάριστη και εξαίρετη η «ελληνική εξαίρεση»).
Το παράξενο είναι αυτή η εικόνα που βλέπει μπροστά του ο Γερμανός πολιτικός ­
«πολιτικούς χουλιγκάνους» να τα σπάνε όχι για την ομάδα τους αλλά για την
ιδεολογία τους. Σίγουρα αυτές οι ταραχές βάζουν σε σκέψεις. Μήπως, όμως, θα
πρέπει να δούμε σαν πρόοδο το ότι αυτοί οι νέοι τα κάνουν γυαλιά καρφιά για
πολιτικούς και όχι για ποδοσφαιρικούς λόγους;

Ο λαός…

… ανεξαρτήτως εποχής, βρίσκεται σε συνθήκες χειμερίας νάρκης. Αυτό δεν λένε
και ξαναλένε κάθε τόσο με περισσή περιφρόνηση οι πολιτικοί; «Ο λαός είναι
απαθής». Άξαφνα, μας ξύπνησαν πυροβολισμοί στους δρόμους. Και καταλάβαμε πως
κάποιοι κάθε άλλο παρά είναι απαθείς. Βρεθήκαμε λοιπόν μπροστά στην επιλογή:
απαθείς ή οργισμένοι; Δηλαδή, πάλι διχασμένοι. Ενωμένοι είναι οι πολιτικοί,
ακόμη και οι πιο παράξενοι από αυτούς: ο Μπλερ συσκέπτεται με τον Μπερλουσκόνι
για να μην τους χαλάσουν οι ταραξίες το πάρτι στη Γένοβα, παρατηρεί η Ντέμπορα
Ορ στην «Ιντιπέντεντ». Η πολιτική έχει γίνει άτολμη, εξαρτημένη από
οικονομικές επιδόσεις, οι οποίες υπαγορεύονται από διεθνείς οργανισμούς χωρίς
δημοκρατικά αιρετές ηγεσίες, στους οποίους κυριαρχούν οι πλούσιες χώρες, στις
οποίες κυριαρχούν οι πλούσιοι, από τους οποίους ένας μικρός αριθμός κατέχει το
μεγαλύτερο μέρος του συνολικού πλούτου. Να τι κάνει τους ανθρώπους είτε
απαθείς είτε οργισμένους.

Η δημοκρατία…

… στην πολιτική, αν υπάρχει, υπάρχει χάρη στη φορολογία με την οποία το
κράτος μαζεύει χρήματα από όλον τον πληθυσμό για να τα ξοδέψει για το
γενικότερο καλό. Στον σύγχρονο καπιταλισμό, το κράτος δεν έχει πέραση, ούτε η
φορολογία. Η κοινωνική πολιτική έχει καταντήσει φιλανθρωπία του κάθε Σόρος ή
της κάθε πλούσιας κυρίας, που όταν πια ο χρόνος έχει αφαιρέσει ­ αχ! ­ από το
γερασμένο της κορμί όλες τις ευχάριστες ευαισθησίες, ανακαλύπτει ­ τι να
γίνει; ­ την ευαισθησία της ψυχής.

Το αστείο…

… είναι πως, μολονότι γνωρίζουν καλά πως η άσκηση της πολιτικής τούς έχει
ξεφύγει πια από τα χέρια, οι πολιτικοί δεν παύουν να προσπαθούν να πείσουν
τους άλλους ­ και τον εαυτό τους ­ πως διατηρούν τον έλεγχο, πως είναι
κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Για να βγάλουν ακόμη πιο πειστικά αυτή τη «ρετσινιά»
από πάνω τους, επικαλούνται έναν εχθρό, ένα φόβητρο, έναν μπαμπούλα, που τον
διογκώνουν σε υπερφυσικές διαστάσεις, για να μπορέσουν ύστερα να του κόψουν
εύκολα το κεφάλι. Γιατί πώς να κόψουν το κεφάλι σε έναν που είναι απαθής; Σε
έναν, όμως, που είναι ταραξίας; Βολικός, είναι ό,τι πρέπει. Μα κάτι τους
διαφεύγει. Τι θα απογίνουν αυτοί οι πολιτικοί, όταν κάπου, κάποτε, οι ταραξίες
συναντηθούν με τους απαθείς στα μισά του δρόμου;