ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Βία και δημοκρατία

«Εξαιτίας μερικών ατίθασων ηλιθίων, μας θεωρούν πρωτόγονους
αντικαπιταλιστές και βίαιους αντιευρωπαίους». Σούζαν Τζωρτζ

Ειρηνική διαμαρτυρία: διαδηλωτές με επίδεσμο στο στόμα που γράφει «Αστυνομία» πραγματοποιούν πορεία στο Γκέτεμποργκ

Οι Ιταλοί έχουν δίκιο. Αν θέλουν να βρουν αποτελεσματικούς τρόπους για να
αποτρέψουν το αιματοκύλισμα της Γένοβα, πρέπει να ρωτήσουν τους ειδικούς.
Ευλόγως, λοιπόν, η «Ρεπούμπλικα» απευθύνθηκε στον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.
Μόνο που προκαλεί κάποια μελαγχολία να βλέπει κανείς τον άλλοτε «κόκκινο
Ντάνυ» να δίνει συμβουλές στις ιταλικές αρχές. Όπως το να αποκλείσουν όλες τις
ζώνες των κτιρίων όπου θα διεξαχθούν οι εργασίες της G8 και τους δρόμους που
οδηγούν σε αυτά. Να οργανώσουν την παρουσία της αστυνομίας έτσι ώστε να
αντιμετωπίσει τους διαδηλωτές που επιζητούν τη σύγκρουση. Και να οργανώσουν
μια πολιτική παρουσία για να απαντήσει στους διαδηλωτές που επιζητούν τον
διάλογο.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε μερικές βίαιες ομάδες να εμποδίσουν μια
ειρηνική διαδήλωση, λέει ο Κον-Μπεντίτ. Και έτσι είναι. Δεν υπάρχουν όμως
ευθύνες από την άλλη πλευρά; Δεν έχει το οργανωμένο κράτος την υποχρέωση να
διατηρήσει την ψυχραιμία του; Δεν πρέπει να καταδικαστεί με τον πλέον
κατηγορηματικό τρόπο το γεγονός ότι για πρώτη φορά τα τελευταία πενήντα χρόνια
χρησιμοποιήθηκαν από την αστυνομία μιας ευρωπαϊκής χώρας όπλα εναντίον
διαδηλωτών;

Υπέρ των μη βίαιων διαδηλώσεων τάσσεται και ο Κριστόφ Αγκιτόν, συνδικαλιστής,
συγγραφέας και εκπρόσωπος διεθνών σχέσεων της οργάνωσης Attac. Ζητάει όμως
κατανόηση. Πρέπει να καταλάβουμε την απογοήτευση και την ανυπομονησία χιλιάδων
νέων που δεν βλέπουν διαφορές ανάμεσα στις πολιτικές που ακολουθούνται, λέει
στη «Λιμπερασιόν». Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να θέσουν στον εαυτό
τους οι κυβερνώντες είναι γιατί φουντώνει η οργή και πώς θα υπάρξουν τα μέσα
για μια άλλη πολιτική. Απέναντι στη βαθιά μετάλλαξη του καπιταλισμού, της
λειτουργίας και των κανόνων του, οι αντιδράσεις είναι ποικίλες. Υπάρχουν οι
διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες κατά των απολύσεων. Υπάρχει η πρόσφατη ψήφος
των Ιρλανδών. Οι εκστρατείες για την επιβολή του φόρου Τόμπιν ή την εξάλειψη
του χρέους του Τρίτου Κόσμου. Οι αντι-διασκέψεις τύπου Πόρτο Αλέγκρε. Όλες
αυτές οι εκδηλώσεις δεν οδηγούν σε μια συγκεκριμένη πολιτική πρόταση.
Υποχρεώνουν όμως τον αντίπαλο να τροποποιήσει τη δική του.

Αυτό το πολύχρωμο κίνημα έχει πολλά κοινά σημεία με τον Μάη: αποτελείται
κυρίως από νέους και έχει οικουμενικό χαρακτήρα. Οι διαφορές, όμως, είναι και
αυτές σαφείς. Ο στόχος, σήμερα, δεν είναι να αλωθεί το κράτος μέσω των
επαναστατικών οργανώσεων ­ κάτι που θα ενείχε τον κίνδυνο να αναδυθούν νέοι
επίδοξοι δικτατορίσκοι ­, αλλά να συγκροτηθούν όσο το δυνατόν ευρύτερες
συμμαχίες για την αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής. Οι διαδηλωτές δεν
ασχολούνται με την επόμενη ημέρα. Τους αρκούν τα προβλήματα που θέτει η
σημερινή. Ανάμεσα στα οποία είναι και η βία των αναρχικών. Μια βία, λέει η
αντιπρόεδρος του Attac, Σούζαν Τζωρτζ, πιο αντιδημοκρατική από τους θεσμούς
που υποτίθεται ότι πολεμούν.