ΠΡΟΣΩΠΑ Δημοσιογράφος υπό απειλή

Στην Ισπανία, είναι περισσότεροι από εκατό οι δημοσιογράφοι που ζουν με
ένοπλη συνοδεία· ανάμεσά τους, η Κάρμεν Γκουρρουτσάγκα.

Κάρμεν Γκουρρουτσάγκα. Περιλαμβάνεται στον κατάλογο στόχων της ΕΤΑ

Η Κάρμεν, 45 χρόνων, ζει στη Μαδρίτη από το 1997, οπότε αυτοεξορίστηκε από τη
γενέτειρά της, το Σαν Σεμπαστιάν, έπειτα από μια βομβιστική επίθεση στο σπίτι
της, όπου ζούσε με τους δύο γιους της. Δημοσιογράφος της εφημερίδας Ελ
Μούντο και από τους λίγους που μπορούν να βρουν κάποια άκρη στον βασκικό
λαβύρινθο, συνοδεύεται όπου κι αν πάει από δύο σωματοφύλακες, που δεν την
αφήνουν στιγμή από τα μάτια τους. Γιατί μετά τη 14μηνη γαλήνη και τις ελπίδες
που δημιούργησε η εκεχειρία της ΕΤΑ (από τον Σεπτέμβριο του 1998 ως το
Νοέμβριο του 1999), οι δημοσιογράφοι έγιναν και πάλι στόχος της αυτονομιστικής
οργάνωσης των Βάσκων. Σύμφωνα με κείμενά της, πρόκειται για «υπαλλήλους ενός
ξένου κράτους και ξένων ενόπλων δυνάμεων» και, αν τους σκοτώσει κανείς,
«υπερασπίζεται την ελευθερία του Τύπου». Την ημέρα των εκλογών στη Χώρα των
Βάσκων, η ΕΤΑ υπερασπίστηκε την ελευθερία του Τύπου σκοτώνοντας τον οικονομικό
διευθυντή της Ντιάριο Βάσκο, τον Σαντιάγκο Ολοάγκα, και τραυματίζοντας
σοβαρά με παγιδευμένο πακέτο τον Γκόρκα Λανταμπούρου, αρθρογράφο του
περιοδικού Κάμπιο 16.

Αλλά οι «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» που εννοούν διαφορετικά την ελευθερία του
Τύπου, ανέλαβαν πρωτοβουλία για να την ενισχύσουν στη Χώρα των Βάσκων και η
ιταλική «Κορριέρε» συμμετέσχε με μια συνέντευξη της Κάρμεν Γκουρρουτσάγκα. Η
δημοσιογράφος είναι Βάσκα «ως το μεδούλι» και προέρχεται από οικογένεια
μετριοπαθών εθνικιστών. Μετά τις περιφερειακές εκλογές, εξηγεί, στην ΕΤΑ
επικράτησαν οι σκληροπυρηνικοί ­ νεαροί που δεν ξέρουν τίποτε άλλο από την
ένοπλη βία, την οποία εκείνη κατήγγελλε από την πρώτη στιγμή που δούλεψε ως
δημοσιογράφος. Άρχισαν να την απειλούν το 1984 με συνθήματα στους τοίχους και
καταγγελίες σε εφημερίδες που πρόσκεινται στην ΕΤΑ. «Έλεγαν ότι πληρωνόμουν
από το υπουργείο Εσωτερικών, ενώ το υπουργείο Εσωτερικών αρνιόταν να μιλήσει
μαζί μου επειδή έκανα έρευνες για τις GAL», τα κυβερνητικά αποσπάσματα θανάτου
που διεξήγαν την εποχή εκείνη έναν βρώμικο πόλεμο κατά της βασκικής οργάνωσης.
Το 1995, το όνομά της βρέθηκε σε κατάλογο στόχων της ΕΤΑ και από τότε ζει με
σωματοφύλακες. Μετά την επίθεση στο σπίτι της, φοβήθηκε για τα παιδιά της:
«Κατάλαβα ότι έπρεπε να φύγω, μακριά από την πόλη μου, την οικογένειά μου,
τους πιο πιστούς φίλους μου…». Έτσι έφτασε στη Μαδρίτη, «στην εξορία». Όσο
για τους σωματοφύλακες, «συνηθίζει κανείς έπειτα από τόσο καιρό, αλλά δεν
είναι ζωή αυτή. Παρηγοριά μου είναι οι δύο γιοι μου και η δουλειά μου».