Για ένα ποτήρι μπίρα…

Τζίνα και Μπάρμπαρα: Καλύτερα ένα ποτήρι κρασί, παρά μια κόκα κόλα που έχει και πολλή ζάχαρη…

Εγείρω πρόποση υπέρ της Τζίνα και της Μπάρμπαρα Μπους. Ή θα το έκανα, αν
μπορούσα να βρω εδώ τριγύρω ένα ποτό. Τα μωρά Μπους, που βρίσκονται στην
εφηβεία, απεικονίζονται σε όλες τις εφημερίδες για την προσπάθειά τους να
αγοράσουν αλκοολούχα ποτά, χρησιμοποιώντας ψευδή στοιχεία ταυτότητας σε ένα
μεξικάνικο εστιατόριο στο Όστιν του Τέξας, πριν από λίγες μέρες. Συνέβη μία
εβδομάδα έπειτα από τη δικαστική εντολή προς την Τζίνα να συμμετάσχει σε
συμβουλευτική με θέμα το αλκοόλ, καθώς και να αφιερωθεί για κάποιες ώρες σε
κοινωφελή εργασία. Η καταδικαστική απόφαση τής επιβλήθηκε επειδή βρέθηκε στην
κατοχή της ένα μπουκάλι μπίρα. Μετά το δεύτερο περιστατικό, ο αρμόδιος
δικαστής είπε στους δημοσιογράφους ότι αυτή η απόφαση θα μπορούσε να ανακληθεί
και να επιβληθεί αυστηρότερη ποινή. Σύμφωνα με την Κατρίνα Χίβελ, της
εφημερίδας «Nation», η Τζίνα Μπους «έχει πρόβλημα». «Ο πρόεδρός μας, που
βρέθηκε να οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ, έχει θέσει ένα πολύ πολύ κακό
παράδειγμα στα ευεπηρέαστα παιδιά του», αντιπαραθέτει η Μάργκερι Ίγκαν στην
«Boston Herald». «Τα μήλα δεν έπεσαν μακριά από τη μηλιά».

Όλα πλην αλκοόλ

Για την ιστορία, τα «μήλα» δεν οδηγούσαν, δεν βρίσκονταν σε κατάσταση μέθης
και δεν έπεσαν κοντά στο δέντρο ή οπουδήποτε αλλού, παρ’ όλο που μπορεί να
περπατούσαν με κάποια σχετική αστάθεια και να «μασούσαν» τις τρισύλλαβες
λέξεις. Όμως, το ίδιο κάνει και ο μπαμπάς τους. Και αν η Τζίνα Μπους «έχει
πρόβλημα», τότε τι έχει ο Ίαν Μπλερ που λιποθύμησε και έκανε εμετό στην καρδιά
της πρωτεύουσάς μας; Όχι, το μόνο πρόβλημα της Τζίνα είναι που θέλησε ένα
ποτό. Η ίδια και η δίδυμη αδερφή της, Μπάρμπαρα, είναι 19 ετών και στις 50
Πολιτείες της Αμερικής είναι παράνομο να καταναλώνει κανείς αλκοόλ αν δεν έχει
συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας του. Η Τζίνα έχει δικαίωμα ψήφου, γάμου,
οδήγησης, κατοχής σπιτιού, κατάταξης στον στρατό, αγοράς όπλου, έχει δικαίωμα
να μπει σε μια πτήση για το Βερμόντ με μια λεσβία και να περάσει τη νύχτα
κάνοντας σεξ, όσο θέλει. Μπορεί να κάνει όλα όσα και ένας ενήλικος, εκτός από
το να πάει σε μεξικάνικο εστιατόριο και να παραγγείλει μια «μαργκαρίτα».
Μπορεί να αγοράσει ένα πιστόλι, να ανοίξει πυρ σε μια κάβα και να κλέψει μια
μπίρα, όμως δεν μπορεί να μπει μέσα και να την αγοράσει νόμιμα.

Έτσι, η Τζίνα και η Μπάρμπαρα είναι υποχρεωμένες να χρησιμοποιούν ταυτότητες
άλλων. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πλαστές ταυτότητες είναι πλέον το ίδιο
διαδεδομένες με τις αυθεντικές. Μάλιστα, το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει τη
διάδοση των μηχανημάτων εντοπισμού των πλαστών. Εταιρεία κατασκευής τέτοιων
μηχανημάτων είδε τις τιμές των μετοχών της να ανεβαίνουν κατά 20% μόλις έγινε
γνωστό το επεισόδιο με την Τζίνα Μπους.

Ως το 1984, κάποιες Πολιτείες είχαν ορίσει το 21ο έτος ως τη νόμιμη ηλικία για
κατανάλωση αλκοόλ, άλλες το 18ο και άλλες δεν είχαν απαγορεύσεις. Στη συνέχεια
όμως, το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Μεταφορών έπαθε φρενίτιδα και αποφάσισε ότι
γνώριζε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον την ηλικία στην οποία οι άνθρωποι
μπορούν να πιουν. Αν και η κυρία που κατηύθυνε τα πράγματα δεν είχε την
αρμοδιότητα από το Σύνταγμα να νομοθετεί, είχε οικονομική ισχύ.

Μανιακή

Ενημέρωσε τις 50 Πολιτείες ότι θα χανόταν κάθε δικαιοδοσία τους στην
ομοσπονδιακή χρηματοδότηση για τους αυτοκινητοδρόμους, αν η ηλικία νόμιμης
κατανάλωσης αλκοόλ δεν οριζόταν στα 21 έτη. Η Νότια Ντακότα έφτασε ως το
Ανώτατο Δικαστήριο, όμως η μεγαλομανής τρελή με τις ρυθμίσεις κέρδισε, και
βγήκε έξω με την ομάδα των νομικών της για να το γιορτάσει, υποθέτουμε με κόκα
κόλα διαίτης. Το όνομα της μανιακής είναι Ελίζαμπεθ Ντόουλ, και δύο χρόνια
πριν επανήλθε στην επιφάνεια ως υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία.
Στη διάρκεια της προεκλογικής περιοδείας της, η κ. Ντόουλ παραδέχθηκε ότι
πλέον δεν ήταν ευχαριστημένη με την επιβολή εκείνου του νόμου και πως θα
έπρεπε να οριστούν τα 24 χρόνια ως η νόμιμη ηλικία για την κατανάλωση αλκοόλ.
Τα 24! Θα είχε περισσότερο νόημα το αντίστροφο. Αντί να ξεκινάς το ποτό στα
24, να το σταματάς, να ξεμεθάς και να αρχίζεις τη δουλειά.

Σκεφτείτε το. Για οποιονδήποτε άνω των 24, οι δυνατότητες να πιει στα
περισσότερα σημεία της Αμερικής είναι ήδη περιορισμένες. Στην γειτονιά μου,
στο Νιου Χαμσάιρ, είναι ανύπαρκτες. Η μητέρα μου που είναι Βελγίδα και δείχνει
ιδιαίτερη προτίμηση στη μπίρα Stella, ήταν εδώ πέρυσι. Όταν στη διάρκεια
γεύματος ζητήσαμε μπίρα, η σερβιτόρα την κοίταξε σαν να ήτανε καμιά πόρνη,
εθισμένη στην κοκαΐνη.

Κλασική περίπτωση

Θα έλεγα ότι η πόλη μου των μερικών εκατοντάδων είναι κλασική περίπτωση: το
ένα τρίτο είναι «αλκοολικοί», το άλλο «αλκοολικοί που ανακάμπτουν» και το
τελευταίο, διχασμένο μεταξύ των λιτοδίαιτων που προτιμούν σόδα με ζάχαρη και
τσάι σε περίεργες γεύσεις.

Όλοι μιλούν με ευκολία για «την αποτυχία της Ποτοαπαγόρευσης» ­ εννοώντας την
περίοδο από το 1920 ως το 1933, όταν η 18η Τροποποίηση ποινικοποίησε την πόση,
αν όμως δει κανείς ευρύτερα το θέμα, το κίνημα εκείνο εστέφθη από επιτυχία.

Οι Αμερικανοί σήμερα πίνουν πολύ λιγότερο συγκριτικά με το 1800. Η κατανάλωση
αλκοόλ από Αμερικανούς είναι μικρότερη σχεδόν απ΄ όλες τις ανεπτυγμένες
βιομηχανικά χώρες, τη Νέα Ζηλανδία, τη Βρετανία, την Αυστραλία, την Ισπανία,
τη Γερμανία, την Ιρλανδία και τη Γαλλία. Από την άλλη όμως, η Αμερική διαθέτει
164 οργανώσεις υποστήριξης αλκοολικών ανά εκατομμύριο πολιτών, αριθμός
εικοσαπλάσιος αν τον συγκρίνουμε με τον αντίστοιχο της Γαλλίας. Η Αμερική δεν
είναι εθισμένη στο αλκοόλ, αλλά στις αντίστοιχες οργανώσεις στήριξης. Και
σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του τελευταίου μήνα, η πλειοψηφία των παιδιών από
18 ως 21, παραβίασε το Νόμο Ντόουλ. Στοχεύοντας σε μίνι ποτοαπαγόρευση, η
διάκριση αυτή πρέπει να ανατραπεί.

Η Τζίνα Μπους δεν χρειάζεται συμβουλευτική για το αλκοόλ ή να αφιερώσει ώρες
σε κοινωφελή εργασία. Έπειτα από όλα αυτά, χρειάζεται ένα καλό σκληρό ποτό.
Και αν ποτέ βρεθεί σε αυτήν την πλευρά του Νιου Χαμσάιρ, ευχαρίστως θα τη
συνοδεύσω στα σύνορα με το Κεμπέκ για να της το προσφέρω.

Ο Mark Steyn είναι ανταποκριτής του αγγλικού «Spectator» στη Βόρειο
Αμερική και αρθρογράφος στην «Daily» και «Sunday Telegraph»