ΔΡΟΜΟΙ

Ας πούμε…

… πως ξαναγυρίζουμε για λίγο στο μακρινό παρελθόν και πως ξαναγινόμαστε κάτι
σαν τους μακρινούς, πολύ μακρινούς προγόνους μας: ένας μικροσκοπικός
προϊστορικός πίθηκος, που χοροπηδάει από θάμνο σε θάμνο μαζεύοντας βατόμουρα.
Άξαφνα, κάτι γυαλίζει στο στόμιο μιας σπηλιάς, πίσω από έναν ιστό αράχνης. Το
πιθηκάκι μπαίνει μέσα, αλλά διαπιστώνει με τρόμο πως αυτό που βλέπει μπροστά
του δεν είναι κάποιο νόστιμο μούρο, μα τα γυαλιστερά μάτια μιας γιγάντιας
προϊστορικής αράχνης. Το πιθηκάκι ξεφωνίζει, πάει να φύγει, αλλά πιάνεται στον
ιστό. Με επιδέξιες κινήσεις των ποδιών, η αράχνη υφαίνει γύρω από το θύμα το
θανατηφόρο κουκούλι της. Γι’ αυτό το όνειρο που ξυπνάει αρχαίες μνήμες
αραχνοφοβίας γράφει ο συγγραφέας Τζον Σίρλεϊ. (Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι
ευχαριστημένοι από τη νέα οικονομία. Γι’ αυτό ξαναγυρίζουν στα εύκολα
κέρδη της παλιάς, καλής, βαριάς βιομηχανίας.)

Η αραχνοφοβία…

… βασανίζει πολλούς ανθρώπους. Ο Τζον Σίρλεϊ, που έχει γράψει το βιβλίο
«Μαύρες πεταλούδες», θυμάται πόσο είχε τρομάξει μικρός από την ταινία «Η μύγα»
με τον Βίνσεντ Πράις ­ σαν να αντηχεί ακόμη στα αυτιά του το ξεφωνητό του
μυγανθρώπου την ώρα που τον ζύγωνε η αράχνη. Μεγάλος πια, για να ξεφύγει από
τους φόβους του, ο Σίρλεϊ «υιοθέτησε» μια αράχνη που κατοικούσε σε μια
σκονισμένη γωνιά του σπιτιού του. Την τάιζε με μυρμήγκια. Νύχτα – μέρα, ο Τζον
Σίρλεϊ την κοίταζε να κρέμεται ανάποδα από τον ιστό, περιμένοντας να ρουφήξει
τους χυμούς από το θύμα της. (Ο Τζορτζ Μπους υποσχέθηκε να σβήσει τη δίψα
των μεγάλων πετρελαιάδων που τον βοήθησαν να βγει πρόεδρος.)

Τα μυρμήγκια…

… τελείωσαν κάποτε. Τι να κάνει ο Σίρλεϊ, έπιασε μια μύγα και την έριξε στον
ιστό. Η μύγα πάλεψε στην αρχή, μα όσο πάλευε τόσο πιο κοντά τραβούσε την
αράχνη. Και όσο πιο κοντά ζύγωνε η αράχνη τόσο πιο πανικόβλητο γινόταν το
τρέμουλο της μύγας, σαν να φώναζε: «Βοήθεια! Βοήθεια!». Σαν να ζητούσε μια
δικαιολογία, ο συγγραφέας μας σκέφτηκε πως αν βρισκόταν ποτέ στη θέση μιας
πεινασμένης αράχνης, σίγουρα θα έστηνε και αυτός παγίδα. (Η παραδοσιακή
αμερικανική βιομηχανία νιώθει πεινασμένη. Ο Τζορτζ Μπους ξέγραψε τη
Συνθήκη του Κιότο για το κλίμα, γιατί κόβει το «ψωμί» της.)

Το μαρτύριο…

… της μύγας συνεχιζόταν. Και για να βάλει ένα τέλος σε αυτόν τον τρόμο ­
χωρίς να χρειαστεί να πετάξει στον ιστό μια πέτρα σαν τον Βίνσεντ Πράις ­ ο
Τζον Σίρλεϊ πήρε ένα ψαλίδι και άρχισε να ψαλιδίζει τα φτερά της μύγας για να
μην αντιστέκεται πολύ σε μια αναπόδραστη μοίρα. Μα εκεί που ψαλίδιζε, άρχισε
να σκέφτεται μήπως του είχε στρίψει καμιά βίδα. Παράτησε το ψαλίδι και
απομακρύνθηκε. Όταν ξαναγύρισε, η αράχνη είχε ήδη αρχίσει το πλούσιο γεύμα
της. Αργότερα, θα την έβλεπε να κρέμεται πάλι ανάποδα από τον ιστό της,
περιμένοντας το επόμενο θύμα. (Ο Τζορτζ Μπους θα ανοίξει τρύπες για
πετρέλαιο στον Αρκτικό.)