ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πώς να ληστέψετε μια τράπεζα

Αντί να κάνουμε διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι πιο
πρακτικό να αρχίσουμε να ληστεύουμε τους ναούς του κεφαλαίου;

«Τράπεζα της Αγγλίας: Να επιστραφεί». Εκτός εάν ακολουθήσουμε τις οδηγίες της Τζάνις Κέρμπελ…

Η σύσταση ανήκει στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: όποιος ενδιαφέρεται να
ληστέψει μια τράπεζα, θα πρέπει πρώτα να διαβάσει το τελευταίο βιβλίο της
Τζάνις Κέρμπελ με τίτλο «15 Lombard St.». Εκεί θα βρει μια λεπτομερή περιγραφή
του συγκεκριμένου υποκαταστήματος της τράπεζας Coutts στο Λονδίνο και θα μάθει
για τα μέτρα ασφαλείας, τον τρόπο λειτουργίας των μηχανημάτων
(συμπεριλαμβανομένου του συστήματος κλιματισμού), τον ακριβή μηχανισμό με τον
οποίο μεταφέρονται τα χρήματα προς και από την τράπεζα, το καθημερινό
δρομολόγιο του προσωπικού και των φρουρών, καθώς και τις υπάρχουσες οδούς
διαφυγής (σημειωμένες σε ένα λεπτομερή χάρτη της περιοχής) για την περίπτωση
ανάγκης. Η συγγραφέας δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, τα θεμέλια στα οποία στηρίζονται τα συστήματα
αξιών του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι σαθρά. Τρυπήστε με μια βελόνα το
περίβλημα του οικονομικού κόσμου και θα διαπιστώσετε ότι βασίζεται στην
εμπιστοσύνη: εμπιστοσύνη ότι αυτή η τράπεζα είναι ασφαλής, ότι οι μετοχές της
αντιστοιχούν στην πραγματική τους αξία, ότι οι υποσχέσεις της για το μέλλον
είναι σοβαρές. Αρχίστε να διαβρώνετε αυτή την εμπιστοσύνη, και ολόκληρο το
οικοδόμημα θα καταρρεύσει. Η βρετανική κοινή γνώμη νομίζει ότι σε μια σκοτεινή
κρύπτη της Τράπεζας της Αγγλίας φυλάσσονται τεράστιες ποσότητες χρυσού, ένα
είδος εθνικού κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα, ο μόνος χρυσός που βρίσκεται
εκεί είναι ξένης προέλευσης, δεδομένου ότι η Βρετανία εγκατέλειψε τον κανόνα
χρυσού πριν από αρκετά χρόνια.

Η Τράπεζα της Αγγλίας δεν διαχειρίζεται χρήματα, αλλά χρέος, επισημαίνουν ο
Νηλ Κάμινγκς και η Μαρύσια Λεβαντόφσκα, που ερεύνησαν επί δύο χρόνια τις αξίες
στις οποίες στηρίζονται η Τράπεζα της Αγγλίας και η Πινακοθήκη Τέητ. Και οι
δύο θεσμοί, επισημαίνουν, αποτελούν χώρους συσσώρευσης: στον ένα συσσωρεύονται
νούμερα, στον άλλον έργα τέχνης. Και οι δύο στηρίζονται σε μια αυθαίρετη
εμπιστοσύνη. Πώς αλλιώς το δημιούργημα ενός άσημου καλλιτέχνη καταλήγει στη
συλλογή του Σαάτσι, και από εκεί δωρίζεται σε ένα μουσείο όπου γρήγορα γίνεται
μέρος του οικουμενικού Κανόνα των μεγάλων έργων τέχνης;

Οι δύο ερευνητές συγκέντρωσαν τα συμπεράσματά τους σε ένα βιβλίο που
τιτλοφόρησαν «Capital» (Κεφάλαιο). Και αυτές τις μέρες μοιράζουν σε ένα τυχαίο
δείγμα επισκεπτών της Πινακοθήκης μια γκραβούρα που σχεδιάστηκε με τη βοήθεια
της Τράπεζας της Αγγλίας και απεικονίζει ένα ασημένιο κουτάλι. Με τον τρόπο
αυτό, λέει ο έφορος του μουσείου Φράνσις Τέηλορ, εξασφαλίζουν κάποια
καλλιτεχνική ανεξαρτησία. Τι γίνεται όμως αυτή η ανεξαρτησία όταν η γκραβούρα
μετατραπεί σε συλλεκτικό αντικείμενο και, κατά συνέπεια, αποκτήσει αξία; Η
απάντηση δεν είναι πρωτότυπη: το χρήμα κινεί τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου
του κόσμου της τέχνης. Δείχνοντάς μας πώς να το κλέβουμε, η Τζάνις Κέρμπελ
κλείνει τον κύκλο.