ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η εποχή των ποιητών

Τι είναι ο ποιητής; Ένα πολιτικό ον που κάνει διάλογο με την ιστορία, τη
λογοτεχνία και την τέχνη.

Εκτός νόμου: μερικοί από τους λαθρομετανάστες που συνέλαβε αυτή την εβδομάδα η ισπανική αστυνομία στο Κάντιθ, απέναντι από το Μαρόκο

«Μόνος βαδίζω με τον πόνο μου/ μόνη βαδίζει η καταδίκη μου/ η μοίρα μου είναι
να τρέχω/ για να ξεγελώ το νόμο/ χαμένος στην καρδιά/ της μεγάλης Βαβυλώνας/
εκτός νόμου με φωνάζουν/ επειδή χαρτιά δεν έχω/ σε μια πόλη του Βορρά/ πήγα να
δουλέψω/ τη ζωή μου την άφησα/ ανάμεσα Θέουτα και Γιβραλτάρ/ μια κουκίδα είμαι
στη θάλασσα/ ένα φάντασμα στην πόλη/ η ζωή μου απαγορεύεται/ λέει η εξουσία. /
Μαύρα χέρια: εκτός νόμου/ Περουβιάνος: εκτός νόμου/ Αφρικάνος: εκτός νόμου/
Μαριχουάνα: παράνομη!»,

Άλλοι φορούσαν μπλουζάκια με συνθήματα όπως «Παγκοσμιοποιήστε την αντίσταση» ή
«Ένα σχολείο για την Τσιάπας». Άλλοι κρατούσαν σημαίες της Κούβας. Μα όλοι,
χιλιάδες εκστασιασμένοι νέοι, χόρευαν και τραγουδούσαν προχθές το βράδυ στο
Θέατρο των Βράχων με τη μουσική του Μάνου Τσάο και στίχους όπως οι παραπάνω
που μιλούν για τον Clandestino, τον Εκτός νόμου. Κι είχε κανείς την αίσθηση
ότι αν ο καλλιτέχνης ξεχυνόταν με την κιθάρα του στους δρόμους και καλούσε
αυτόν τον κόσμο να τον ακολουθήσει, τίποτα δεν θα μπορούσε να τους σταματήσει,
τίποτα δεν θα μπορούσε να εμποδίσει αυτό το ξέφρενο, ανατρεπτικό καρναβάλι.

Ίσως αυτό ακριβώς, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, να χρειαζόμαστε σήμερα: τη
μουσική, τον χορό και την ποίηση. Το Internet είναι γεμάτο με ποιητές, πολλοί
από τους οποίους δέχονται 3.000 με 5.000 επισκέψεις κάθε μήνα, παρατηρεί στην
Ελ Παΐς ο Αφόνσο Ρομάνο, ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους ποιητές
της Βραζιλίας. Όσο περισσότερη πληροφόρηση υπάρχει, όσο περισσότερες λέξεις,
τόσο πιο άδειες είναι αυτές οι λέξεις και τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη των
ανθρώπων να εκφραστούν, να γνωρίσουν το μυστήριο της γλώσσας, να ανακαλύψουν
εκ νέου τις ρίζες των λέξεων. Να γιατί ολόκληρη η μοντέρνα τέχνη πρέπει να
αναθεωρηθεί. Όπως η πολιτική έλυσε τους λογαριασμούς της με τον μαρξισμό και η
ψυχολογία με τον Φρόυντ, έτσι πρέπει και η τέχνη να κάνει το ίδιο με τον
Πικάσο και τις πρωτοπορίες. Αλλά ποιος θα τολμήσει να το κάνει;

Ο Ρομάνο έκανε ό,τι μπορούσε. Ως διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Ρίο,
δημιούργησε 300 δημόσιες βιβλιοθήκες, έκτισε ένα δίκτυο από βιβλιοτρένα,
βιβλιοπλοία και βιβλιολεωφορεία, ανέθεσε σε 33.000 εθελοντές να γεμίσουν με
βιβλία τα νοσοκομεία, τους στρατώνες, τη ζούγκλα, τους δρόμους. Όταν το κανάλι
Globo τού ζήτησε να παρουσιάζει κάθε βράδυ, μετά τις ειδήσεις των οκτώ, ένα
ποίημα διάρκειας 75 δευτερολέπτων, δέχθηκε αμέσως. Κι ήταν αυτά τα ποιήματα
σαν τις ωδές του Πινδάρου στους ήρωες των Ολυμπιάδων, που χαράζονταν σε πλάκες
και αφιερώνονταν στον Ναό του Απόλλωνα. Αυτό είναι η τηλεόραση: η σύγχρονη
εκδοχή του Ναού του Απόλλωνα.