ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ευρωστρατός» και Τουρκία

Η σχέση της Τουρκίας με την ευρωπαϊκή αμυντική πρωτοβουλία δικαιολογημένα
προβληματίζει αρμοδίους και κοινή γνώμη στην Ελλάδα. Καλό όμως είναι να μην
τρέφουμε ψευδαισθήσεις για το πραγματικό εθνικό μας διακύβευμα εν προκειμένω.
Ως γνωστόν, λόγω ανεπάρκειας ιδίων μέσων, αλλά και για να διαφυλαχθούν οι
συμμαχικοί δεσμοί με τις ΗΠΑ, οι περισσότεροι κοινοτικοί εταίροι, μεταξύ των
οποίων και μερικοί από τους σημαντικότερους, κρίνουν απαραίτητο η υπό
δημιουργία ευρωενωσιακή δύναμη ταχείας αντίδρασης να χρησιμοποιεί κατά το
δυνατόν τους μηχανισμούς και στρατιωτικούς πόρους του ΝΑΤΟ. Με επακόλουθο μια
κατηγορία κοινοτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων να εξαρτάται από την καλή
θέληση της Άγκυρας. Η οποία, καταχρώμενη του ΝΑΤΟϊκού αυτού μοχλού πίεσης,
διεκδικεί εκβιαστικά δικαίωμα συναπόφασης και συμμετοχής, όχι μόνο για τις
επιχειρήσεις της συγκεκριμένης κατηγορίας, αλλά για όλες ανεξαιρέτως που θα
διεξάγονται εγγύς των τουρκικών συνόρων, ή που η ίδια θα κρίνει ότι επηρεάζουν
τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα. Έχοντας πρωτίστως κατά νουν τον γεωγραφικό χώρο
και τα αντικείμενα της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης.

Το ασύμβατο με το γράμμα και πνεύμα της ευρωάμυνας αυτό βέτο ­ που, άλλωστε,
προσκρούει και στις αντιστάσεις των εταίρων μας ­ η Αθήνα ορθότατα αρνείται να
το εκχωρήσει στη γείτονα. Υπ’ όψιν, εν τούτοις, ότι, ανεξάρτητα από την έκβαση
της σχετικής διπλωματικής μάχης αρχής, η χρησιμοποίηση της ευρωδύναμης κατά
των Τούρκων δεν αποτελεί υπό τις παρούσες συνθήκες ρεαλιστική προοπτική.
Καθώς, μεταξύ άλλων, την αποκλείουν η εθελοντική συγκρότηση, η συναινετική
ανάπτυξη και οι περιορισμένες δυνατότητες του κοινοτικού στρατιωτικού οργάνου,
αλλά και οι διαθέσεις των εταίρων μας ­ όπως δραματικά εκδηλώθηκαν τη νύχτα
των Ιμίων.

Αλλιώς, βέβαια, θα είχαν τα πράγματα, αν η Ε.Ε. μετεξελισσόταν σε γνήσια
ομοσπονδία ευρωπαϊκών λαών. Ως ­ πλην, φευ, εις μάτην ­ προτείνουν οι
Γερμανοί. Διότι τότε θα υπήρχαν κοινά σύνορα προς υπεράσπιση.