ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σύντροφέ μου ακριβέ…

Υπάρχουν κάτι ημέρες που το φορτίο φαντάζει ασήκωτο, η συσκευασία τεραστίων
διαστάσεων, ενίοτε νομίζω ότι δεν είναι καν πεπερασμένες, ότι πρόκειται για
έναν όγκο σκοτεινό και νεφελώδη και ύπουλο, θα ‘θελα να αποστρέψω το βλέμμα
μου, να τον αγνοήσω ή να υποκριθώ πως δεν υπάρχει ­ κάποτε, στην άλλη μου ζωή,
αυτή η συνταγή λειτουργούσε ­ όμως διαπιστώνω πως το φορτίο είναι κατά
μυστήριο τρόπο προέκταση του εαυτού μου, ξεκινά από τις άκρες των δακτύλων
μου, απλώνεται και τυλίγει τον εγκέφαλό μου και στηρίζεται σε κάποιο
απροσδιόριστο σημείο της πλάτης μου, μεταξύ αυχένα και μέσης, νομίζω…

Υπάρχουν κάτι ημέρες που θαρρώ πως το βάρος θα λιγοστέψει εάν ονοματίσω το
περιεχόμενο του φορτίου, εάν ακουμπήσω ένα – ένα τα συστατικά του, αρχίζω κι
απαριθμώ λοιπόν, έχουμε και λέμε, η ανεμοβλογιά της Άννας, ναι, ξέρω, όλα τα
περνούν ­ φτωχή παρηγοριά, πίστεψέ με ­ έπειτα είναι η υγεία της άλλης Άννας,
της μεγάλης, οι ατελείωτοι λογαριασμοί… πάμε παραπέρα, ο εμφύλιος στο
γειτονικό κρατίδιο, το εγχώριο πολιτικό αδιέξοδο, η επανάληψη των ιδίων ξανά
και ξανά, μονάχα που εγώ δεν έχω τις ίδιες αντοχές ­ και τούτο το κενό μοιάζει
οριστικό, ξέρεις, κάτι σαν μοίρα…

Υπάρχουν κάτι ημέρες, σύντροφέ μου ακριβέ, που η κλίση του δρόμου γίνεται τόσο
ανηφορική που νομίζω ότι δεν θα καταφέρω να φθάσω ούτε καν στο επόμενο 24ωρο
κι όμως πρέπει – πρέπει – πρέπει, ίσως αύριο το φορτίο να ‘ναι πιο λογικό κι
οι ενοχές μου πιο περιορισμένες, το κενό λιγότερο αδυσώπητο και οι άμυνες πιο
γερές, το γέλιο μου λιγότερο ψεύτικο και το βλέμμα πιο καθαρό… Υπάρχουν κάτι
ημέρες, Μάγε μου, που ανέχομαι ακόμη και τις ανθρώπινες διαστάσεις σου, διότι
απλούστατα ο ήχος της φωνής ­ και της σιωπής ­ σου, χιλιόμετρα μακριά και
συνάμα μέσα μου, είναι το μόνο που βεβαιώνει ακόμη πως έχω δύναμη, πως ο
καθρέφτης σου δεν έσπασε ποτέ… Έστω κι αν είναι μονάχα για να αντιγυρίζει το
πικρό σου γέλιο.