ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γενναιόδωρη αξιοπρέπεια

Η μυρωδιά από την καμένη ανθρώπινη σάρκα λες και είχε ξεφύγει από τη μικρή
αίθουσα της Λουιζιάνας με τους θεατές και είχε πλημμυρίσει όλο τον χώρο του
κινηματογράφου… Είχε διαποτίσει τις μύτες μας και είχε πάρει τη μόνιμη θέση
της στη συναισθηματική μας μνήμη. Οι «σπασμένες» κινήσεις του κεφαλιού που
«χόρευε» στον ρυθμό του ηλεκτρικού ρεύματος σαν να διαπερνούσαν στο δικό μας
μυϊκό σύστημα που είχε τεντώσει σαν σιδερένιο σύρμα…

Το «Πράσινο μίλι» ­ ο διάδρομος ανάμεσα στα κελιά των μελλοθανάτων και της
ηλεκτρικής καρέκλας, ο πράσινος μουσαμάς της αγωνίας μεταξύ της ζωής και του
θανάτου ­ ήταν μια κραυγή ανθρωπιάς για ένα κατάλοιπο απάνθρωπης συμπεριφοράς
ενός άλλου μακρινού πολιτισμού.

«Η δολοφονία του δολοφόνου» έγραφε χθες εύστοχα η γαλλική εφημερίδα, ενώ η
δική μας λεζάντα στη φωτογραφία του μελλοθανάτου στην Ιντιάνα ήταν ακόμα πιο
εύστοχη: «Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ο Τίμοθι Μακβέι θα είναι
νεκρός». Και το CNN περιέγραφε τις τελετουργικές λεπτομέρειες από το «χρονικό
του προαναγγελθέντος θανάτου». Ευτυχώς, η εκτέλεση δεν μεταδόθηκε «λάιβ» ­
όπως η άλλη πρόσφατα, που είχε προσφέρει ζωντανό τον ρόγχο του θανάτου σε
εκατομμύρια ακροατές ραδιοφωνικού σταθμού.

Έβαλα σκληρά τον εαυτό μου στο αυτοσχέδιο εδώλιο, στη θέση των συγγενών των
θυμάτων ενός μελλοθανάτου. Η παλάντζα τρεμόπαιξε για λίγο, αλλά ξανάγειρε στην
ίδια μεριά: εκείνης του Χριστιανισμού, της ουμανιστικής φιλοσοφίας, της
γενναιόδωρης αξιοπρέπειας…