Μακριά είναι η νύχτα

* Περισσότερο κι από ντροπή, η ήττα της Εθνικής από την Αγγλία θα
πρέπει να γέμισε πίκρα όσους φιλάθλους ενδιαφέρονται ακόμα για τη μοίρα της.
Γιατί μας γύρισε μερικές δεκαετίες πίσω, στα χρόνια που κατέβαινε με μόνο
στόχο να μη διασυρθεί. Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο συλλόγων έχει
προοδεύσει (στους οκτώ της Ευρώπης και με ομάδες που στέκονται στο Τσάμπιονς
Λιγκ), αλλά η υποτιθέμενη βιτρίνα του, η Εθνική, πάει διαρκώς πίσω. Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι η βασική ευθύνη ανήκει στην τεχνική ηγεσία, όχι πάντως η
αποκλειστική. Η περιρρέουσα μιζέρια επιδρά βέβαια περισσότερο στην Εθνική παρά
στους (μεγάλους τουλάχιστον) συλλόγους, αλλά αυτούς που καλούνται να την
αναστρέψουν, τους προπονητές, κάποιος τους διαλέγει, δεν αυτοδιορίζονται.

* Πέρα από τα όποια αποτελέσματα, πέρα ακόμα κι από τις κατά καιρούς
εκπληκτικές στην αυτοηρωοποίησή τους δηλώσεις (αν για την προπονητική
ικανότητα υπάρχουν πτυχία που μπορούν να ξεγελάσουν, η πραγματική σεμνότητα
είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει), η καταλυτική δοκιμασία για τις ικανότητές του
βγαίνει μέσα από την απάντηση σε μια απλή ερώτηση: ύστερα από περίπου τρία
χρόνια στον εθνικό πάγκο, τι σημάδι δουλειάς αφήνει ο κύριος Δανιήλ, ποια ιδέα
για το πως θα έπρεπε, με δεδομένα τα χαρακτηριστικά των παικτών και της
ιδιοσυγκρασίας τους, να παίζει η ομάδα;

* Πέρα από την έλλειψη προπονητικού σχεδίου, η σύνθεση της Τετάρτης
περιείχε σχεδόν όλα τα «μεγάλα ονόματα», τα οποία όμως φάνηκαν πολύ μικρά στο
γήπεδο, απέναντι σε μια καλή αλλά όχι ακόμα μεγάλη ομάδα. Σφράγισε έτσι αυτή η
εμφάνιση της Εθνικής, που δεν δημιούργησε, σ’ ένα ολόκληρο παιχνίδι, ούτε μια
αξιόλογη φάση, μια γενικά γκρίζα χρονιά για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα
εξωαγωνιστικά χάλια συνοδεύθηκαν, καθόλου απρόσμενα, κι από αγωνιστική
μετριότητα (ένα Πρωτάθλημα που κρίθηκε πολύ νωρίς, ένας Πρωταθλητής που δεν
βελτιώθηκε σε σχέση με πέρσι και απέτυχε στην Ευρώπη, λίγα καλά παιχνίδια,
συνεχιζόμενος κατήφορος της ΑΕΚ και της επαρχίας, αδιαφορία του κόσμου).

* Λίγα τα συναρπαστικά γεγονότα (με κορυφαίο έναν τελικό Κυπέλλου πιο
ενδιαφέροντα από πολλούς ευρωπαϊκούς), λίγοι οι νέοι παίκτες που ξεχώρισαν
(Καφφές, Σολάκης, Σεϊταρίδης), λίγες και οι ελπίδες βελτίωσης για το άμεσο
μέλλον (η εσωτερική ψαλίδα μάλλον θα μεγαλώσει, ενώ η αντίστοιχη από τους
μεγάλους της Ευρώπης δεν φαίνεται να μειώνεται). Μέσα στη νύχτα του εγχώριου
ποδοσφαίρου, η τηλεόραση έχει μετατρέψει σε πηγή αθλητικού φωτός τα διεθνή
γήπεδα ­ αλλά «φωτιστήκαμε» σε τέτοιες δόσεις που χρειαζόμαστε επειγόντως
αποτοξίνωση. Για τη δική της καλοκαιρινή κούρα, αλλά και για να ανακτήσει ίσως
την αισιοδοξία της, η στήλη σας αποχαιρετά μέχρι το Παγκόσμιο Στίβου του
Έντμοντον, απ’ όπου λογικά αναμένονται μεγαλύτερες συγκινήσεις.