Συγκίνηση στην κηδεία του «θρύλου» του παλαιστινιακού αγώνα

Το προσκύνημα. Ο Γιάσερ Αραφάτ αποχαιρετά τον συναγωνιστή του Φάισαλ αλ Χουσέινι (δεξιά)

Με τιμές ήρωα κηδεύτηκε χθες στην Ανατολική Ιερουσαλήμ ο Παλαιστίνιος
υπουργός, αρμόδιος για θέματα της Ιερουσαλήμ, Φάισαλ αλ Χουσέινι, που απεβίωσε
την Πέμπτη στο Κουβέιτ έπειτα από καρδιακή προσβολή. Οι σημαίες κυμάτιζαν
μεσίστιες σε όλα τα παλαιστινιακά εδάφη, ενώ το κλίμα έχει φορτιστεί από τις
κατηγορίες του Γιάσερ Αραφάτ ότι στον θάνατο του Χουσέινι συνέβαλε μια επίθεση
με δακρυγόνα που είχε δεχθεί στις 16 Μαΐου ο Παλαιστίνιος αξιωματούχος στη
διάρκεια διαδήλωσης. Ο Χουσέινι ενταφιάστηκε στο αλ Χαράμ αλ Σαρίφ, την
Πλατεία των Τζαμιών της Ιερουσαλήμ, απ’ όπου ξεκίνησε η τελευταία
παλαιστινιακή εξέγερση τον περασμένο Σεπτέμβριο, μετά την επίσκεψη που είχε
πραγματοποιήσει τότε εκεί ο σημερινός πρωθυπουργός του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν.
Τάφηκε δίπλα στον πατέρα του, τον Αμπντελκαντέρ αλ Χουσέινι, θρυλική
φυσιογνωμία του παλαιστινιακού αγώνα, που σκοτώθηκε στη μάχη της Ιερουσαλήμ το
1948, κατά τη διάρκεια της πρώτης αραβο-ισραηλινής σύρραξης.

Αλλαγή φρουράς

Με τον θάνατο του Φάισαλ αλ Χουσέινι ενισχύεται η εντύπωση ότι η παλιά φρουρά
των Παλαιστινίων ηγετών αποχωρεί σταδιακά από το προσκήνιο. Τροφοδοτήθηκαν
επίσης οι φήμες για τους πιθανούς διαδόχους του προέδρου Αραφάτ. Οι πιθανοί
διεκδικητές της διαδοχής χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες: οι γηραιότεροι
που έχουν δουλέψει καιρό μαζί με τον Αραφάτ και οι νεώτεροι που έχουν βγει πιο
πρόσφατα στο προσκήνιο. Οι της πρώτης κατηγορίας δούλεψαν με την Οργάνωση για
την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης όταν το παλαιστινιακό κίνημα ήταν εξόριστο
στην Ιορδανία, τον Λίβανο και την Τυνησία. Είναι άνθρωποι τους οποίους ο
Αραφάτ εμπιστεύεται, αλλά οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και της Γάζας
έχουν την τάση να τους θεωρούν «αλλοδαπούς», τους αποκαλούν μερικές φορές
«Τυνήσιους» και μερικοί εξ αυτών έχουν στιγματιστεί από κατηγορίες για
διαφθορά. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν: ο Άχμεντ Κουρέι, γνωστότερος ως Αμπού
Αλά, πρόεδρος της παλαιστινιακής Βουλής· ο Μαχμούντ Αμπάς (Αμπού Μαζέν),
μετριοπαθής που διαπραγματεύεται συχνά με τους Ισραηλινούς· ο Ναμπίλ Σάατ,
πρώην επιχειρηματίας και τώρα υπουργός αρμόδιος για την οικονομική ανάπτυξη
των παλαιστινιακών εδαφών· ο Γιάσερ Άμπεντ-Ράμπο, πρώην μέλος αριστερής
παράταξης και τώρα υπουργός Πληροφόρησης. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν νέοι
άνδρες που παρέμειναν στα κατεχόμενα εδάφη όταν η ΟΑΠ βρισκόταν στη εξορία.
Έχουν ισχυρότερες ρίζες από τους «Τυνήσιους» και πήραν μια πρώτη γεύση
ηγετικού ρόλου κατά την Ιντιφάντα, την εξέγερση εναντίον της ισραηλινής
κυριαρχίας που ξέσπασε στο τέλος της δεκαετίας του 1980. Σ’ αυτούς
περιλαμβάνονται ο Μοχάμεντ Ντάχλαν, επικεφαλής της ασφάλειας στη Γάζα, και ο
Τζιμπρίλ Ρατζούμπ, ο ομόλογός του στη Δυτική Όχθη. Αμφότεροι είναι ισχυρές
φυσιογνωμίες και διευθύνουν σημαντικά τμήματα του μηχανισμού ασφαλείας του
Αραφάτ. Ένας άλλος τοπικός ηγέτης που βγήκε στο προσκήνιο κατά την τελευταία
Ιντιφάντα είναι ο Μαρουάν Μπαργούτι, εκ των ηγετών της οργάνωσης του Αραφάτ,
της Φατάχ, στη Δυτική Όχθη. Άλλες φυσιογνωμίες, όπως η εκπρόσωπος Χανάν
Ασράουι και ο βετεράνος της Αριστεράς Χαϊντάρ Αμπντέλ-Σάφι, χαίρουν σεβασμού,
αλλά δεν έχουν σημαντική επιρροή. Οι περισσότεροι αναλυτές εικάζουν πάντως
ότι, αν ο Αραφάτ αποχωρήσει αιφνιδίως από το προσκήνιο, πιθανότερος διάδοχός
του θα είναι είτε ο Μαχμούντ Αμπάς είτε ο Άχμεντ Κουρέι. Δεν είναι νέοι ούτε
ιδιαίτερα δημοφιλείς, ωστόσο η επιλογή κάποιου από τους δύο θα σημάνει τη
συνέχεια στη διαχείριση των παλαιστινιακών υποθέσεων.