ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο Χοσάμ θέλει καινούργιο ποδήλατο

Τον λένε Χοσάμ αλ Σάαρ. Είναι εννιά ετών. Και ζει σε έναν καταυλισμό
προσφύγων της Γάζας.

Στη Γάζα: ένα παλαιστινόπαιδο παίζει με ένα ψεύτικο όπλο στη διάρκεια διαδήλωσης παιδιών εναντίον του Ισραήλ

Εγώ γεννήθηκα εδώ, στον καταυλισμό Μπραζίλ. Έχω 13 αδέλφια. Για χρόνια πολλά,
το ξυπνητήρι κτυπούσε στις δύο το πρωί. Ο πατέρας σηκωνόταν και, χωρίς να
κάνει θόρυβο, έφευγε για να δουλέψει στο Ισραήλ, στην οικοδομή. Μου άρεσε να
τον ακούω να σηκώνεται από το κρεβάτι και να κατεβαίνει τις σκάλες κρατώντας
τα παπούτσια του. Εδώ και οκτώ μήνες, όμως, η κατάσταση έχει αλλάξει. Ο
πατέρας δεν δουλεύει πια. Κι εγώ περνάω νύκτες ολόκληρες χωρίς να κοιμηθώ από
τις βόμβες. Σηκώνομαι. Αρχίζω να κάνω βόλτες στο σπίτι. Τους ξυπνάω όλους. Η
μητέρα μου με πηγαίνει τότε στο κάτω δωμάτιο, με τα μικρότερα αδέλφια μου.
Καθόμαστε εκεί αγκαλιασμένοι, μέχρι να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Η
χειρότερή μου στιγμή; Όταν μπήκαν τα τανκς στο χωριό, ισοπέδωσαν το τζαμί και
σκότωσαν τον ξάδελφό μου, τον Μπαράα. Η σφαίρα μπήκε από το μέτωπο και βγήκε
από τον αυχένα. Ήταν κι αυτός εννιά ετών. Κάτι χειρότερο; Ακόμα χειρότερο; Η
ημέρα της μεγάλης έκρηξης. Δεν είχε ακόμα νυχτώσει όταν ακούστηκε εκείνος ο
τρομερός θόρυβος. Για μια στιγμή ένιωσα πως θα έπεφτε το σπίτι. Αργότερα, στο
δείπνο, ο πατέρας είπε ότι τα σώματα των μαχητών είχαν τιναχτεί στον αέρα.
Αυτό που πήραν για πακέτο ήταν μια βόμβα που είχαν βάλει οι Ισραηλινοί. Δεν θα
παίξουμε ξανά μαζί ποδόσφαιρο. Ούτε κι ο μεγάλος μου αδελφός, ο Σόμπχι, θα
ξαναπαίξει. Τραυματίστηκε στον αστράγαλο από σφαίρα ενός Ισραηλινού στρατιώτη
στον οποίο έριχνε πέτρες με τους φίλους του. Κάποτε πήγαινα κι εγώ μαζί τους.
Αλλά τώρα φοβάμαι πολύ. Οι Εβραίοι στρατιώτες έρχονται με τανκς και
μπουλντόζες. Ο δάσκαλος λέει ότι θέλουν να αποκόψουν το χωριό από τα σύνορα.
Λέει κι άλλα πράγματα ο δάσκαλος. Ότι με αυτή την ιντιφάντα θα κατακτήσουμε
την Ιερουσαλήμ, θα διώξουμε όλους τους Εβραίους και θα έχουμε επιτέλους
ειρήνη. Κι εγώ λέω πως άμα έχουμε ειρήνη ο πατέρας θα μπορέσει να ξαναδουλέψει
και θα πάψει να ζητάει δανεικά από τους θείους. Κι εμείς θα σταματήσουμε να
ζητάμε γάλα σε σκόνη από τον ΟΗΕ κι εκείνες τις καταραμένες τις φακές που
τρώμε πρωί και βράδυ. Ίσως μάλιστα να μου χαρίσουν κι ένα παιχνίδι στο
Ραμαζάνι, ένα καινούργιο παντελόνι στα γενέθλιά μου κι ένα μεγάλο ποδήλατο που
να μην ντρέπομαι να το ανεβαίνω. Αλλά δεν περιμένω να γίνει αυτό σύντομα, όχι.
Τα τανκς θα ρίχνουν ακόμα για καιρό. Να, σήμερα βομβάρδισαν από τη συνοικία
Σαντάμ, αφού πέταξαν έξω την οικογένεια του Μοχάμεντ και γκρέμισαν το σπίτι
τους. Πριν από λίγο τους συνόδευσα στο καινούργιο τους σπίτι, μια σκηνή που
έστησε ο ΟΗΕ εκεί που παίζαμε μπάλα. Πρόσφυγες μέσα σε καταυλισμό προσφύγων.
Τι θα γίνω άμα μεγαλώσω; Εγώ; Μαχητής.