ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Της α(να)λώσεως…

Δεν παίζονται πια. Βάζουν και παραβιάζουν τους κανόνες κατά βούλησιν.
Κόβουν και μοιράζουν την τράπουλα σύμφωνα με το κέφι τους. Χαρακτηρίζουν και
απο-χαρακτηρίζουν τις πράξεις τους χωρίς καμία αιδώ. Εν ψυχρώ.

Θα πρέπει να κοιμήθηκαν μαζί στο κρεβάτι του Προκρούστη

Γ. Χουλιάρα, Το πιο ταιριαστό ζευγάρι

Πας από τα αριστερά, σου βγαίνουν από τα δεξιά ως σοβαροί διαχειριστές. Πας
από τη συντηρητική εκδοχή της σταδιακής μεταρρύθμισης, σου βγαίνουν από τ’
αριστερά ως ­ της «εδώ και τώρα» ανατροπής ­ σοσιαλιστές. Πας από την
ανεξιθρησκεία και την ελευθερία της συνείδησης, σου βγαίνουν του Κατηχητικού.
Πας από τις εκκλησιαστικές / θρησκευτικές μας παραδόσεις, σου βγαίνουν από την
Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και τον πολιτικό γάμο.

Δεν παίζονται. Σε όλα κήνσορες, πουθενά θεράποντες. Αυτοαναλισκόμενη
αλαζονεία.

Δεν πρόκειται για κοινούς χαμαιλέοντες που προσαρμόζονται στο χρώμα του
χώματος. Αυτοί μαζί με τον εαυτό τους αλλάζουν και τις αποχρώσεις του
περιβάλλοντος και ιδεολογικοποιούν (χρησιμοποιώντας ακατανόητους όρους) αυτήν
τη μετάλλαξη. Οι πολιτικοί μας έχουν διερευνήσει το DNA πριν από τους
γενετιστές και ελέγχουν τις κλίμακες.

* Μας αποπροσανατολίζουν και δεν βλέπουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι αν
ο βασιλιάς κυκλοφορεί γυμνός, αλλά ότι πρέπει κάποτε να συνειδητοποιήσουμε ότι
κάθε γυμνός δεν είναι βασιλιάς.

Ο μέσος άνθρωπος, ο άνθρωπος του μεσαίου χώρου και ο άνθρωπος των «μέσων»
(ενημέρωσης και άλλων) έχουν χάσει το μέτρο της ελεύθερης και δίκαιης κρίσης.
Αλωθήκαμε από τις προσδοκίες εύκολων κερδών και αναλωθήκαμε στις εξίσου
εύκολες συζητήσεις των κομματικών καφενείων. Είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε
οποιαδήποτε πολιτικοφανή δικαιολογία, εφόσον συμβάλλει στη διατήρηση του
(ατομικού και παρεϊκού) status quo, ν’ απαρνηθούμε μετά βδελυγμίας παλιές μας
αρχές και παλιούς μας φίλους, ν’ ανοίξουμε την κερκόπορτα της προσωπικής μας
διαφθοράς. Πειθόμαστε για οτιδήποτε και από οποιονδήποτε απλά και μόνο διότι
θέλουμε (και μας συμφέρει) να πεισθούμε. Ο Γλύξμπουργκ να προταθεί ως δήμαρχος
Αθηναίων ­ στο πλαίσιο του ανοίγματος προς «άλλες δυνάμεις», αλλά και της
βελτίωσης της εικόνας της χώρας εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ­ θα
βρούμε δεκάδες επιχειρήματα για να υποστηρίξουμε την εν λόγω επιλογή των
ανθρώπων που ψηφίσαμε. Αυτοί ξέρουν. Αυτοί διοικούν. Αυτοί μάς καθοδηγούν και
μας προστατεύουν. Αυτούς εμπιστευόμαστε σε κάθε κίνησή τους. Κάνουν μπρος,
προχωράμε με θάρρος κι εμείς. Κάνουν πίσω, οπισθοχωρούμε ατάκτως. Κάθονται
ακούνητοι, το θεωρούμε σύνεση. Ό,τι και αν γίνει, αυτοί έχουν δίκιο κι εμείς
ακολουθούμε. Τώρα γιατί θέλουμε να αυτοβαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε ελεύθεροι
πολίτες, μέρος της κοινωνίας των πολιτών, ανεξάρτητοι και ωραίοι, μόνον ο Θεός
της Ελλάδας το ξέρει.

* Εμείς το μόνο που μάθαμε να κάνουμε ­ προκειμένου να επιβιώσουμε ­
είναι να τους ακολουθούμε πιστά στις εκλογές και να τους παρακολουθούμε στις
οθόνες (κυρίως στα νέα σίριαλ με τις… «αλλαξοεκπομπές», όπου ο ένας
διαπλεκόμενος καλεί τον άλλον για να συζητήσουν ελεύθερα για το μέλλον της
χώρας).

Μιας χώρας που ποτέ δεν είχε α(να)λωθεί όπως αυτό τον καιρό…

ΥΓ: Μη μας πούνε ότι μόνο κριτική κάνουμε και δεν έχουμε προτάσεις, διότι η
απάντηση είναι εύκολη: «Δώσαμε, δώσαμε». Μόνο που η (αχ)άριστη εξουσία
εξακολουθεί να διέπεται από το «σύνδρομο των ανασφαλών». Δηλαδή, κρατάει το
πείραμα ως δικό της δημιούργημα και πετάει το πειραματόζωο ως ξένο σώμα στο
δικό της «περιβάλλον». Στην εποχή της α(να)λώσεως οραμάτων και ιδεολογιών δεν
(τους) αξίζει ούτε μια σκέψη σου να τους δανείσεις (πολλώ μάλλον να τους
χαρίσεις).

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.