ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Απελπισία…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Μ. Κουτσανέλλου, Κορυτσάς 9, Μελίσσια, γράφει:

«Είμαι 33 ετών, εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα και μητέρα δύο μικρών παιδιών.
Ο σύζυγός μου εργάζεται κι αυτός στον ιδιωτικό τομέα. Είμαστε μισθοσυντήρητοι.

Θέλω να διαμαρτυρηθώ και να εκφράσω την απογοήτευση και την απελπισία μου, εν
πολλοίς, για τις συνθήκες στις οποίες η πολιτεία με έχει εγκαταλείψει, μία
γυναίκα μητέρα και εργαζόμενη και με αφήνει να αγωνίζομαι χωρίς κανένα
ουσιαστικό στήριγμα, για να ανταποκριθώ στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις μου στην
οικογένειά μου, στην εργασία μου και εν τέλει στο κοινωνικό σύνολο.

Έχω, όπως περιέγραψα παραπάνω, δύο μικρά παιδιά. Εργάζομαι βέβαια επειδή δεν
γίνεται αλλιώς. Έχω ανάγκη τα χρήματα που κερδίζω από την εργασία μου για να
επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου.

Στο μεγάλωμα των παιδιών με βοηθάνε ο παππούς και η γιαγιά, οι οποίοι
προσπαθούν, αν και είναι δύσκολο, να αντέξουν ένα βάρος που για την ηλικία
τους και τη φυσική τους κατάσταση είναι δυσβάσταχτο. Και ερωτώ: αν ένα από τα
δύο μικρά παιδιά μου ή και τα δύο αρρωστήσουν, τι επιλογές έχω για να
αντιμετωπίσω τη σοβαρή αυτή κατάσταση; Ποιος θα αναλάβει την περίθαλψή τους;
Ποιος θα παρακολουθήσει την εξέλιξη της ασθένειάς τους; Ποιος θα τους δώσει τα
φάρμακά τους; Ο παππούς και η γιαγιά μήπως, που είναι υπερήλικες και
αγράμματοι; Η γειτόνισσα; Ποιος; Ποιος θα μιλήσει με τον γιατρό τους; Ποιος θα
τα πάει στο νοσοκομείο; Ποιος θα μείνει μαζί τους στο νοσοκομείο;

Ή μήπως είναι σε θέση τα νοσοκομεία μας να περιθάλψουν, χωρίς τους συγγενείς
τους, τους ασθενείς; Πόσο μάλλον, αν πρόκειται για παιδιά.

Τι νόημα έχει η άνευ αποδοχών άδεια που δικαιούμαι, τη στιγμή που με τον μισθό
που παίρνω δεν μπορώ να αντεπεξέλθω στις στοιχειώδεις οικονομικές μου
υποχρεώσεις, οι οποίες αυξάνονται αμέσως με την εμφάνιση μιας ασθένειας στο
σπίτι; Το οικογενειακό μας εισόδημα είναι οριακά επαρκές για να διαβιώνουμε με
αξιοπρέπεια, χωρίς να σηκώνει καμία οικονομική παρεκτροπή. Τι δαπάνες να
περικόψω για να μείνω με τα παιδιά μου, όταν με χρειάζονται; Αν πήγαινα
θέατρο, θα το έκοβα. Αν πήγαινα για φαγητό έξω, θα το έκοβα. Αν ξόδευα για τον
ευπρεπισμό μου, θα το έκοβα. Μα έχω πάψει δυστυχώς από καιρό να τα κάνω και
αυτά.

Είμαι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ και εγώ και ο σύζυγός μου και φυσικά τα παιδιά μας,
εδώ και πολλά χρόνια. Και οι δύο μαζί πληρώνουμε ένα υπέρογκο, κατά τη γνώμη
μας, σε σχέση με τις παροχές ποσό κάθε μήνα, για τις υποχρεώσεις μας έναντι
του ασφαλιστικού μας φορέα. Αν αρρωστήσουν τα παιδιά μου, που είναι αυτή τη
στιγμή το ένα νήπιο και το άλλο βρέφος, δεν είναι σαν να αρρώστησα εγώ; Τι θα
πει ”άδεια άνευ αποδοχών”; Τι να την κάνω; Δεν εργάζομαι για πλάκα. Κάθε
δραχμή που παίρνουμε και εγώ και ο σύζυγός μου είναι μετρημένη και από τα πριν
προορισμένη.

Εδώ κα περίπου δεκαπέντε χρόνια που εργαζόμαστε ο καθένας, και εγώ και ο
άνδρας μου δικαιούμαστε μια άδεια ασθενείας, την οποία σχεδόν ποτέ ­ δόξα των
Θεώ ­ δεν έχουμε χρησιμοποιήσει. Γιατί να μην μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε,
είτε εγώ, είτε εκείνος, έστω ένα μέρος της άδειας αυτής που δικαιούμαστε
ετησίως, για τις αρρώστιες των παιδιών μας; Γιατί δεν μας εξασφαλίζει αυτός ο
ακριβοπληρωμένος ασφαλιστικός φορέας μας έστω ένα επίδομα που να μας ενισχύει
σε περίπτωση άνευ αποδοχών άδειας λόγω ασθένειας των παιδιών μας;

Τι περηφάνια μπορώ να διατηρήσω, όταν το καλοκαίρι δεν θα μπορώ να πάω ούτε
διακοπές τα παιδιά μου γιατί δεν θα έχω άδεια (την ξόδεψα για να μείνω κοντά
τους, επειδή με χρειάζονταν, όταν αρρώστησαν).

Εμείς, όπως και πολλοί άλλοι που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμάς, με
τους οποίους συζητάμε συχνά όλα αυτά τα θέματα και ο καθένας μας αποτελεί αυτό
που εσείς αποκαλείτε ”μέσος Έλληνας πολίτης”, έχουμε την άποψη ότι δεν
«συγκλίνουμε» αλλά ”αποκλίνουμε” από τον στόχο μας».