Ο Γκάρι και το σαλιγκάρι

Ο Γκάρι Λίνεκερ, μιλώντας από προσωπική πείρα για το Παγκόσμιο Κύπελλο, μας
είχε εγκαίρως προειδοποιήσει: είναι η διοργάνωση στην οποία παίζουν πολλές
ομάδες για να κερδίσουν τελικά οι Γερμανοί στα πέναλτι

Τα τελευταία χρόνια αυτό το βασικό αξίωμα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου έτεινε να
ξεχαστεί. Να όμως που ήρθε ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ 2001 ο πιο
απογοητευτικός τελικός της πιο απογοητευτικής από τις πρόσφατες διοργανώσεις
για να το ξαναθυμηθούν οι φίλαθλοι. Μαζί με την πρωταθλήτρια πλέον Ευρώπης
Μπάγερν, εξίσου αθόρυβα συνεχίζει να ανακάμπτει και η αήττητη σε επίσημα
παιχνίδια εθνική του Ρούντι Φέλερ, που αχνοπροβάλλει ξανά, μετά το κάζο των
δύο τελευταίων μεγάλων διεθνών διοργανώσεων, αν όχι σαν φαβορί, πάντως σαν ένα
από τα σίγουρα φόβητρα του απωανατολικού Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Γκάρι μπορεί
να μην είναι πλέον αντίπαλος και θύμα της, αλλά και ως παρουσιαστής του
Μπι-Μπι-Σι έχει όλη την άνεση να επιβεβαιώσει αναδρομικά τη σοφία των παλιών
του λόγων. Χωρίς κανείς να καταλάβει πώς, χωρίς καμία επαναστατική αλλαγή,
χωρίς εντυπωσιακό παιχνίδι, αλλά και χωρίς αμφιβολία οι Γερμανοί ξανάρχονται.

Η επιστροφή αυτή στην κορυφή, που, ειδικά για τη φετινή Μπάγερν, κάθε άλλο
παρά άδικη είναι, κατέστη δυνατή όχι μόνο χάρη στο θρυλικό και μυθοποιημένο
γερμανικό πείσμα, ούτε καν χάρη στην αχτύπητη ικανότητά τους στα πέναλτι,
αλλά, σε μεγάλο βαθμό, και επειδή εκμεταλλεύτηκαν μια απρόσμενη όσο και γενική
πτώση του επιπέδου των περισσότερων πρωτοκλασάτων ομάδων. Με την εξαίρεση της
Εθνικής Γαλλίας, που συνεχίζει να ζει στο σύννεφό της και να πλουτίζεται
συνεχώς με νέους μεγάλους παίκτες δίπλα στους συνεχώς βελτιούμενους παλιούς,
οι ευρωπαϊκές ομάδες, σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο, σαν να έχασαν κάπως την
αγωνιστική ουσία μέσα στο ατέρμονο μεταγραφικό και παρασκηνιακό παζάρι. Ειδικά
στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ όλα τα μεγάλα ονόματα, με εξαίρεση τη Ρεάλ ώς το
τέλος της φάσης των ομίλων, παρουσιάστηκαν κατώτερα από τις περυσινές τους
αποδόσεις. Μπάρτσα, Λάτσιο, Γιουβέντους βούλιαξαν, η Μάντσεστερ δεν έπεισε
στιγμή (κατάφερε μάλιστα να φανεί σε δύο παιχνίδια χειρότερη από τον
Παναθηναϊκό), η Βαλένθια δεν είχε καμία σχέση με την περυσινή εκθαμβωτική, ώς
τον τελικό, ομάδα, ενώ και αυτές που ξεπετάχτηκαν (η Γαλατασαράι, η Λιντς,
ακόμα και η Λυών) έδειξαν από την πρώτη στιγμή τα όριά τους. Η Μπάγερν, η
ευλογημένη ομάδα των θεών της μπάλας (σε μια χρονιά που η ευλογία αυτή, ιδίως
στο πρωτάθλημα Γερμανίας, άγγιξε το σκάνδαλο), είχε την εξυπνάδα ή την τύχη ή
και τα δύο να μη βιαστεί να δείξει τις προθέσεις και τις ικανότητές της.
Χάνοντας 3-0 από τον Γκοβού και τη Λυών, ξεπέρασε, μάλιστα, πρόσκαιρα, ακόμα
και τον μανζουριακό Ολυμπιακό ­ τη μεγαλύτερη ίσως, με βάση τη δυναμικότητα
των ομίλων, αποτυχία της φετινής διοργάνωσης. Ώσπου βρέθηκε μπροστά της το
παραπαίον θηρίο, η μόνη, στα χρονικά εις βάρος της παρασπονδία της τύχης, για
να της δώσει την ώθηση που περίμενε. Μια κλάση ανώτερη στα δύο παιχνίδια με τη
Μάντσεστερ, πιο δυνατή στον ημιτελικό από μια Ρεάλ που ξαφνικά δεν έβρισκε τον
δρόμο προς το τέρμα, με μεγαλύτερη διάθεση δημιουργίας από μια παθητική στον
τελικό Βαλένθια, η ομάδα του Χίτσφελντ, υπομονετική, αλλά και θωρακισμένη,
χρησιμοποίησε όλα της τα χαρτιά για να σκαρφαλώσει στην κορυφή του λόφου και,
όταν χρειάστηκε, κατέφυγε στη σίγουρη λύση των πέναλτι και του Καν. Αντίθετα,
η ομάδα του Κούπερ έφτασε μια ανάσα (του Καρμπόνι) από το Κύπελλο, σ’ ένα
παιχνίδι στο οποίο δεν έκανε σχεδόν τίποτα, αλλά που, μέχρι λίγο πριν απ’ το
προδιαγεγραμμένο τέλος, όλα φαίνονταν να της πηγαίνουν δεξιά. Μπλεγμένος
εξαρχής στον πολύπλοκο ιστό αλληλεξουδετέρωσης που ύφαναν οι δύο ευφυείς
προπονητές (ξεχνώντας ωστόσο το βασικό, το παιχνίδι) και μπερδεμένος ακόμα
περισσότερο από τα αλλοπρόσαλλα σφυρίγματα του Ολλανδού διαιτητή, ο τελικός
του Μεάτσα χάθηκε στους μαιάνδρους της τακτικής και της ανίας. Το καλύτερο
δώρο για ένα σαλιγκάρι που αποφάσισε να ξαναβγεί στο φως.