[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεκαεπτά μήνες πριν από τις δημοτικές εκλογές άνοιξε η «δημαρχολογία» και τα
όσα προηγήθηκαν αυτή την εβδομάδα, προοιωνίζονται μια εξαιρετική συνέχεια για
τους επόμενους μήνες. Θα δουν πολλά τα μάτια μας και θα ακούσουν περισσότερα
τα αυτιά μας. Δεν είδατε με πόσο έντονο τρόπο, σχεδόν στα όρια του πανικού
έκλεισαν ­ ή τουλάχιστον προσπάθησαν να κλείσουν ­ τα δύο μεγάλα κόμματα τις
σχετικές συζητήσεις; Η λογική των αρχηγών είναι απλή: αν συνεχισθεί αυτό το
γαϊτανάκι «α, και με την ευκαιρία σας ενημερώνω ότι θα είμαι κι εγώ υποψήφιο
δήμαρχος Αθήνας», τα κόμματα θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν. Και δεν
είμαστε για τέτοια τώρα…

Κρυφοί πόθοι…

Η άλλη, συγκινητική, είναι αλήθεια, σκέψη των Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή είναι
να μπορέσουν μέσω της αναμέτρησης για τον Δήμο της Αθήνας να επιλύσουν και
ορισμένα… χρονίζοντα εσωκομματικά προβλήματα. Για παράδειγμα, ο Κ. Σημίτης
θα ήταν ιδιαιτέρως ευτυχής αν του ζητούσε, λέμε τώρα, η Βάσω Παπανδρέου να
είναι υποψήφια για τον Δήμο της Αθήνας ­ μια ήττα ενός πρωτοκλασάτου στελέχους
δεν έβλαψε ποτέ, κανέναν, αρχηγό. Από την άλλη, ο Κ. Καραμανλής δεν θα είχε
καμία αντίρρηση να χρίσει υποψήφια την Ντόρα Μπακογιάννη, αν γνώριζε εκ των
προτέρων ότι θα… χάσει. Τώρα που θα κερδίσει διά περιπάτου, γιατί να την
χρίσει υποψήφια; Για να την έχει μετά στα πόδια του να του κάνει τη ζωή
δύσκολη;

Μετά τον Μάρτιο

Ως εκ τούτου μην περιμένετε υποψηφιότητες με τη… βούλα, πριν από τις αρχές
του επόμενου χρόνου ­ για το ΠΑΣΟΚ ειδικά, μετά το Συνέδριο του ερχόμενου
Μαρτίου. Ο αρχηγοί θέλουν το κεφάλι τους ήσυχο και αυτό δεν πρόκειται να το
ανταλλάξουν με τίποτε. Ακόμη κι αν ανακαλύψουν την πιο καλή, την πιο
ενδεδειγμένη, την πιο ικανή να κερδίσει «υπερκομματική» υποψηφιότητα. Αλλά και
οι υπερκομματικές υποψηφιότητες, τι νομίζετε ότι είναι; Είδος εν επαρκεία; Να
το βρίσκεις κάθε στιγμή μπροστά σου; Είδος ουδιώδες εν ανεπαρκεία είναι, γι’
αυτό είναι να απορεί κανείς με την ελαφρότητα ορισμένων που σπεύδουν,
αυτο-προτεινόμενοι ουσιαστικά, να κάψουν τις, όντως σημαντικές, υπό
πραγματικές συνθήκες εκλογών, υποψηφιότητές τους…

Μαθήματα… (γάμου)

Είναι τάση αυτή και διαπερνάει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία ­ να σπεύδουν
δηλαδή ως μη όφειλαν ορισμένοι και στο τέλος να επιφέρουν περισσότερες ζημίες
απ’ όσες, υποτίθεται, λύσεις θα έδιναν. Λάβετε ως παράδειγμα τη σπουδή πρώτον,
της Ανεξάρτητης Αρχής Προσωπικών Δεδομένων, να μας καταστήσει κράτος
εκσυγχρονισμένο πλήρως.

Τελευταία «εφεύρεση», το υποχρεωτικόν του πολιτικού γάμου. Εδώ είδε κι έπαθε
ο… αναχρονιστής Ανδρέας Παπανδρέου να τον καθιερώσει το 1983 (είδηση:
δεκαοκτώ χρόνια πριν έκανε εκσυγχρονισμούς, ο «αναχρονιστής»), τώρα
επιχειρείται, διά της πλαγίας, η ακύρωσή του! Διότι περί αυτού πρόκειται: αν
καταστεί υποχρεωτικός, θα χαθεί ο λόγος για τον οποίο θεσμοθετήθηκε ­ ήτοι η
ελευθερία της επιλογής έναντι του θρησκευτικού. Συγγνώμη, αλλά αυτά είναι
εξωπραγματικά (το γεγονός ότι έστω και «θεωρητικά» στήριξε την εν λόγω επιλογή
ο υπουργός της Δικαιοσύνης, καλύτερα να μην το σχολιάσουμε…).

Ξύλο από τον Παράδεισο

Μια που θεωρητικά αγγίξαμε τα της Εκκλησίας, είναι ευκαιρία να επισημάνουμε το
απεχθές θέαμα των σωματοφυλάκων του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου να ξυλοκοπούν
αγρίως εκείνον τον φανατικό, που του άστραψε ένα χαστούκι έξω από τη
Μητρόπολη. Θέαμα αποτρόπαιο και εξοργιστικό διότι, πρώτον, ο καλός ποιμένας
της Εκκλησίας διατηρεί μια ομάδα ατόμων ικανών για όλα για να τον φρουρεί.
Δεύτερον, διότι έβλεπε τους «φουσκωτούς» να δέρνουν άγρια τον φανατικό και δεν
τους σταμάτησε. Και τρίτον, διότι ούτε εκ των υστέρων και δημοσίως, δεν ζήτησε
συγγνώμη από το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας, αλλά και από τον ίδιο τον
φανατικό για την πράξη τους. Η μεγαθυμία, η ταπεινοσύνη, η μεγαλοψυχία, η
καλοσύνη, η αγάπη του Χριστού φαίνεται πως αποτελεί κενό γράμμα για τον
προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας, που μόνον ωραία λόγια ξέρει να λέει…

Μόνο χαμένοι

Ωραία λόγια ακούσαμε πολλά και στη διάρκεια αυτής της τηλεοπτικής αναμέτρησης
των δημοσιογράφων Νίκου Χατζηνικολάου και Γιώργου Κύρτσου, την Τρίτη το πρωί
στον Alpha. Έτσι η κοινωνία έμαθε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για μας
τους δημοσιογράφους, που ασφαλώς δεν τα γνώριζε. Ή δεν τα γνώριζε σε όλη τους
την έκταση. Είναι προφανές ότι από μια αναμέτρηση αυτού του είδους δεν
υπάρχουν νικητές. Υπάρχουν μόνον ηττημένοι. Και για την ακρίβεια, μία: η
ελληνική δημοσιογραφία που διασύρεται ανηλεώς από τους ανθρώπους που πρωτίστως
όφειλαν να την προστατεύουν.

Ο γιατρός «Βαγγέλης»

Εντάξει τώρα, μην περιμένετε να σας μεταφέρω το πλήθος των ανεκδότων που
κυκλοφόρησαν αμέσως μετά το λάθος του δημάρχου Βροντάδου Χίου, να αποκαλέσει
τον Πρωθυπουργό… Βαγγέλη. Ανέκδοτα που πολλαπλασιάσθηκαν με γεωμετρική
πρόοδο μετά τη συνάντηση που είχε ο Πρωθυπουργός με τους βουλευτές του ­ εκεί
δηλαδή που κάνοντας χρήση ενός παραδείγματος του Σταύρου Σουμάκη, είπε το
περίφημο ότι «είναι και θα είναι ο θεράπων ιατρός». Θα πω μόνο τούτο: ότι
αμέσως μετά τη συνάντηση που είχε την Τετάρτη το μεσημέρι με τη Βάσω
Παπανδρέου, παράγων του ΠΑΣΟΚ τηλεφώνησε σε άλλον παράγοντα του κόμματος για
να τον ρωτήσει «τι είχε η Βάσω και πήγε στον γιατρό»! Μέχρι να καταλάβει ο
άλλος τι εννοούσε, αντιλαμβάνεστε τι έγινε…

Περιμένουν στη γωνία

Αντιθέτως δεν είναι καθόλου για ανέκδοτα και πλάκες η κατάσταση που
διαμορφώνεται για τον περίφημο διάλογο για το Ασφαλιστικό. Τα συνδικάτα είναι
αποφασισμένα να βασανίσουν πολύ την κυβέρνηση και ο λόγος είναι απλός: δεν
μπορούν να οδεύσουν στον διάλογο αμέσως, διότι και στο εσωτερικό τους υπάρχουν
πολύ μεγάλες αντιθέσεις. Και οι ισορροπίες είναι εύθραυστες. Το παραμικρό
λάθος να γίνει, η κρίση θα μεταφερθεί στο εσωτερικό της ΓΣΕΕ ­ στη γωνία,
άλλωστε, τον περιμένουν τον Πολυζωγόπουλο. Και το δεύτερο, πιο σημαντικό,
είναι ότι υπάρχει περίπτωση ο διάλογος να υπονομευθεί από βιαστικές κινήσεις
και το πράγμα να οδηγηθεί σε αξεπέραστο αδιέξοδο…

Μπροστά τοίχος

Μερικοί, πάντως, υποστηρίζουν ότι αυτός ο διάλογος ακόμη και αν ξεκινήσει,
ακόμη και αν εξελιχθεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις, δεν πρόκειται να
καταλήξει πουθενά. Θα είναι μια ατελέσφορη διαδικασία, από την οποία δεν θα
«ματώσει» κανείς και πολύ περισσότερο η κυβέρνηση, η οποία είδε τις μετοχές
της να πέφτουν ιλιγγιωδώς. Το κακό για την κυβέρνηση είναι ότι τις επόμενες
εβδομάδες αναμένονται και άλλες, το ίδιο δυσάρεστες, εκπλήξεις ­ βγαίνουν δύο
δημοσκοπήσεις, συγκεκριμένα.

Υπάρχει τίποτε καλύτερο, υποστηρίζουν αυτοί οι «μερικοί» από το να βαλτώσει η
συζήτηση, μια που τόση ζημιά έκανε στο ΠΑΣΟΚ; Το «πολιτικό κόστος», που λέγαμε
παλιά, τους τραβάει ήδη από το μανίκι…