ΜΑΤΙΕΣ Η ξεφτίλα

Γιώργος, Ηλίας, Μάριος, Λάζαρος. Φύγανε πολύ νωρίς. Κι οι τέσσερις. Δεν
πρόφτασαν να… απολαύσουν «τσόντες» και «ζωντανό θέαμα». Μόνο για το
«Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι», με τον Μπράντο και τη Σνάιντερ, μιλούσαν και
ξερογλείφονταν. Να γινόταν, ένας τουλάχιστον, ο Λάζαρος, ν’ αναστηθεί! Έστω
και για μια εβδομάδα! Ν’ αναστηθεί για να παρακολουθήσει, σε ελληνικό
τηλεοπτικό κανάλι, τον «Μεγάλο Αδελφό»…

Γιώργος, Ηλίας, Μάριος, Λάζαρος. Οι μεγαλύτεροι μπανιστηρτζήδες της γειτονιάς
και του κόσμου ολόκληρου! Ο Γιώργος νοίκιαζε, πάντοτε, για να κατοικεί, μικρά
διαμερίσματα, σε ταράτσες. Τα βράδια, του καλοκαιριού ιδίως, κρατώντας στο ένα
χέρι τα κιάλια και στο άλλο το τηλεσκόπιο, έπιανε το κατάλληλο στηθαίο και
επιδιδόταν, ώρες ατέλειωτες, στο «σπορ». Ήξερε απέξω κι ανακατωτά όλα τα
παράθυρα που έκρυβαν «θέαμα», σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων. Κάποτε, αρρώστησε
βαριά και τον πήγαν στο νοσοκομείο. «Τι θέλεις να σου φέρω από το σπίτι;» τον
ρώτησα. «Τίποτα. Μόνο το βαλιτσάκι με το τηλεσκόπιο… κάτι θα βρω κι εδώ για
να παίρνω μάτι…».

Ο Ηλίας ήταν όμορφος. Κάθε μέρα και καινούργια φιλενάδα! Έμενε κι αυτός σε
ταράτσα. Έμπαινε στο δωμάτιό του με την κοπέλα και μετά τα «προκαταρκτικά» τής
έλεγε: «Καταλαβαίνω ότι θα ντρέπεσαι να γδυθείς μπροστά μου. Γι’ αυτό, θα βγω
έξω. Μόλις θα είσαι έτοιμη, φώναξέ με…». Έκλεινε την πόρτα πίσω του και
κόλλαγε αμέσως το μάτι του στην… κλειδαρότρυπα! «Γιατί το κάνεις αυτό;», τον
ρωτούσα. «Έτσι κι αλλιώς δεν θα έβλεπες τη φίλη σου γυμνή; Δεν θα την έγδυνες
εσύ ή δεν θα γδυνόταν εκείνη στην αγκαλιά σου;». «Και θα ‘χανα το μπανιστήρι;»
μού απαντούσε οργισμένος ο Ηλίας. Και με αποστόμωνε!

Ο Μάριος είχε αγοράσει χοντρά σκοινιά και άλλα σύνεργα, που χρησιμοποιούν στις
αναρριχήσεις. Έμενε, μονίμως, σε πολυώροφες πολυκατοικίες. Στερέωνε τα σκοινιά
του, τα έριχνε στο κενό του φωταγωγού κι ύστερα άρχιζε την κάθοδο. Σε κάθε
φωτισμένο παράθυρο μπάνιου, στεκόταν. Αν το «θέαμα» τον ικανοποιούσε, έμενε
κρεμασμένος, ώσπου να σβήσει το φως…

Ο Λάζαρος, τέλος, ήταν παραδοσιακός: τρύπωνε στις φυλλωσιές του πάρκου και
απολάμβανε, από απόσταση τριών μέτρων, τις περιπτύξεις των ζευγαριών. Κι
ένιωθε διπλή χαρά, γιατί άκουγε και τους στεναγμούς της ευχαρίστησης, τους
ήχους των φιλιών, τα γλυκόλογα. Βέβαια, μια φορά τον είχαν πιάσει κι έφαγε το
ξύλο της αρκούδας! Αλλά, μπρος στο επιτυχημένο μπανιστήρι, τι είναι μια
κλωτσοπατινάδα… Έρχεται λοιπόν κι εδώ ο «Μεγάλος Αδελφός». Το τηλεοπτικό
θέαμα που «σπάει ταμεία» στην Ευρώπη και την Αμερική. Φυσικά, όλοι οι
μπανιστηρτζήδες αγάλλονται. Όλοι εμείς οι άλλοι, όμως, που δεν έχουμε σχέση με
το… άθλημα, τι φταίμε; Και τι φταίει, μια ολόκληρη κοινωνία, που την
σπρώχνουν όλο και περισσότερο στην ξεφτίλα και στον κανιβαλισμό;