ΔΡΟΜΟΙ

Φανταστείτε…

… την «Τραβιάτα» του Βέρντι χωρίς τον αγγελιαφόρο που κομίζει το μοιραίο
μήνυμα. Αντί γι’ αυτό, ένας ηλεκτρονικός ήχος ειδοποιεί τον Αλφρέντο πως έχει
«ηλεκτρονικό ταχυδρομείο». (Ανατριχιαστικό ενδεχόμενο, αλλά έτσι το φαντάστηκε
η «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε».) Το e-mail παρουσιάζεται σαν ένα νέο, σχεδόν
λογοτεχνικό είδος, στο οποίο το περιεχόμενο δεν θυσιάζεται χάριν της μορφής.
Αντίθετα, η μορφή υποκύπτει στο περιεχόμενο, καθώς οι αυθόρμητες λέξεις
καταργούν τους τύπους. Υπάρχει πάντως λεξιλόγιο, πολλές φορές συντομογραφικό,
γιατί (και) στο Ίντερνετ ο χρόνος είναι χρήμα. Ένας συνδυασμός από άνω κάτω
τελεία (μάτια), παύλα (μύτη), παρένθεση (στόμα), αν στραφεί κατά 90 μοίρες,
σχηματίζει ένα πρόσωπο που αλλάζει έκφραση κάθε φορά, ανάλογα με τα σύμβολα
που χρησιμοποιούνται: 🙂 = χαμογελάω, 😀 = γελάω, 🙁 = λυπάμαι, :-Ο =
φωνάζω.

Τα τελευταία…

… δεσμά της ακαδημαϊκής γραμματικής σπάνε, τσακίζονται μαζί τους και οι
τελευταίοι κανόνες. Οι άνθρωποι που ταξιδεύουν στον κυβερνοχώρο δεν
χρειάζονται έναν θεσμό που να ελέγχει τη γλώσσα τους, οι αυθόρμητες σκέψεις
τους δεν χρειάζονται διερμηνέα. Γράφουν χωρίς να φοβούνται μήπως κάνουν λάθη.
Κάποτε μάλιστα τα επιδιώκουν: γράφουν «σεζ» αντί για «σεξ» και «πορμογραφία»
αντί για «πορνογραφία», ελπίζοντας έτσι να ξεφύγουν από τα φίλτρα ελέγχου με
τα οποία οι κυβερνητικές αρχές θέλουν να «εξαγνίσουν» το Ίντερνετ.

Με την άδεια…

… του αναγνώστη, ας μου επιτραπεί εδώ μια μικρή προσωπική παρέκβαση. Πως
μερικά e-mail αγγίζουν τα όρια της λογοτεχνίας ­ ή έστω της παραλογοτεχνίας ­
δεν χωράει αμφιβολία. Συνήθως είναι εκείνα που λαβαίνει κανείς από αγνώστους.
Εκείνο που έλαβα τις προάλλες, με απασχόλησε πολύ. Να ήταν άραγε ο προάγγελος
μιας νέας ομοταξίας του σουρεαλισμού ή του λετρισμού, τέτοια που θα μπορούσε
να την είχε φανταστεί ένας Ισίδωρος Ιζού, ή μήπως ήταν απλώς κορακίστικα;
«Καθώς μηχανούσα το οδηγάκι μου & έπινα 1 λεμωμένη παγωνάδα, μυρμηγκούσε
πάνω μου 1 περπατάκι & κολώθηκα σε 1 καρφώνα. Μουνάς γελάκι;» Ευχαριστώ.

Το είδος…

… του e-mail, αν το σκεφτεί κανείς μέσα σε μια ιστορική διάσταση, είναι μαζί
ευλογία και κατάρα. Ο Απόστολος Παύλος θα μπορούσε με αυτό να είχε απευθυνθεί
πολύ πιο αποτελεσματικά στους Κορίνθιους και τους Ρωμαίους. Όμως, ένας γνήσιος
θεατράνθρωπος δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί τι θα είχαν απογίνει ο «Δον
Κάρλος» του Σίλερ ή η «Τραβιάτα» του Βέρντι, αν τον ρόλο των αγγελιαφόρων
αναλάμβανε το e-mail. Οι κυράδες του Βερμέερ, που δεν θα χρειάζονταν πια
δούλες για να τους πηγαίνουν τα ερωτικά ραβασάκια, θα παραμελούσαν το λαγούτο
και την άρπα για να «παίζουν» με το κομπιούτερ. Με το e-mail θα ένιωθε πολύ
πιο άνετα ένας προσωρινά Ανώνυμος σαν τον Μοντεσκιέ: με τις «Περσικές
επιστολές» του θα σατίριζε ακίνδυνα τα κοινωνικά και τα πολιτικά ήθη της
εποχής του (1721). Και ο Μότσαρτ, αυτός ο μάστορας των πλήκτρων, δεν θα είχε
κανένα πρόβλημα με το πληκτρολόγιο, περιμένοντας την αγαπημένη του Κωνστάντζα
στη διεύθυνση wolfamad@aol.com.