ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μια συμβολική ρεβάνς

Ξεχάστε τον Ρουτέλι, τον Ντ’ Αλέμα και τα άλλα στελέχη της ιταλικής
κεντροαριστεράς. Ο πραγματικός ηγέτης της αντιπολίτευσης είναι ένας
σκηνοθέτης.

«Μη μου πείτε κάτι δεξιό ούτε κάτι αριστερό. Πείτε μου κάτι χαριτωμένο» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσο»)

Η Ελιά αντεπιτίθεται από τις Κάννες: έτσι παρουσιάζει ο ιταλικός Τύπος τον
θρίαμβο του Νάνι Μορέτι στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, υπενθυμίζοντας ότι ο
σκηνοθέτης είχε λάβει λίγες ημέρες νωρίτερα σαφή θέση για το αποτέλεσμα των
ιταλικών εκλογών. «Ας μη χάνει τον χρόνο του ο Μπερλουσκόνι ευχαριστώντας τον
ιταλικό λαό για την εκλογή του, καλύτερα να ευχαριστεί τον Μπερτινότι», είχε
πει ο Μορέτι, αναφερόμενος στην απόφαση του ηγέτη της Κομμουνιστικής
Επανίδρυσης να κατεβεί αυτόνομα στη Γερουσία στερώντας κρίσιμες έδρες από την
Ελιά. «Καλά θα κάνει ο Μορέτι να ασχολείται με ένα θέμα για το οποίο είναι
ειδικός: τη Nutella», απάντησε οργισμένος ο τελευταίος κομμουνιστής της
Ιταλίας.

Αλλά αυτά συνέβησαν πριν. Πριν βραβευτεί το «Δωμάτιο του γιου» με τον Χρυσό
Φοίνικα, πριν πάρει η Αριστερά τη μεγάλη (και συμβολική φυσικά) ρεβάνς, έστω
και μέσω του ανθρώπου που είχε φωνάξει κάποτε βλέποντας τον Ντ’ Αλέμα στην
τηλεόραση: «Μάσιμο, επιτέλους, πες κάτι αριστερό!». Την επόμενη μέρα η διαμάχη
με τον Μπερτινότι είχε πια ξεχαστεί, αφού άνοιγε ένα νέο μέτωπο, ένα νέο πεδίο
αντίστασης, πιο ενδιαφέρον, πιο γόνιμο, πιο ελπιδοφόρο. Η βράβευση του Μορέτι,
δήλωσε ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσίγκα, πρέπει να κάνει
τον Μπερλουσκόνι να καταλάβει ότι κέρδισε μόνο τις εκλογές για τη διακυβέρνηση
της χώρας, δεν κέρδισε ολόκληρη τη χώρα στο Λόττο. Κι αν η Αριστερά είναι
ανίκανη, υπάρχουν άνθρωποι στην Ιταλία αποφασισμένοι να αντισταθούν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το έργο αυτό το αναλαμβάνει η διανόηση. Ο Φεντερίκο
Φελίνι ήταν ο πρώτος που είχε καταγγείλει την «κατάληψη του κινηματογράφου από
τα τηλεοπτικά κανάλια του Μπερλουσκόνι». Οι σκηνοθέτες δεν ξεχνούν την εποχή
που ο Καβαλιέρε έπαιξε τον ρόλο του Δούρειου Ίππου για την εισβολή των
αμερικανικών παραγωγών στην Ιταλία. Ούτε τις δηλώσεις στελεχών του κόμματός
του εναντίον της κρατικής χρηματοδότησης του κινηματογράφου. Δεν μπορούν να
χωνέψουν ότι υπεύθυνη της «Φόρτσα Ιτάλια» για τον πολιτισμό είναι ένα πρώην
σώου-γκερλ της τηλεόρασης. Ούτε ότι για τη θέση του υπουργού Πολιτισμού
προαλείφεται ένας άνθρωπος από τον χώρο του αθλητισμού.

«Δεν αμφισβητώ τη νομιμότητα της λαϊκής ψήφου», δήλωσε ένας άλλος σκηνοθέτης
που ήταν παρών στις Κάννες, ο Ερμάνο Όλμι. «Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι το
κόμμα του Μπερλουσκόνι δεν ασχολείται ούτε από κοντά ούτε από μακριά με
συγκεκριμένα προβλήματα που αφορούν το περιβάλλον, την εθνική κληρονομιά ή
απλώς την πολιτική του θεάματος ­ για να μη μιλήσουμε για τον κινηματογράφο
που είναι τελείως απών. Αυτό που φοβάμαι είναι ότι η δικτατορία του χρήματος
θα νικήσει τη δικτατορία της ελευθερίας».