[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εντάξει, πέτυχε και η προχθεσινή απεργία ­ γέμισαν οι παραλίες και οι περί τις
παραλίες καφετέριες από απεργούς που αγωνίσθηκαν μεταξύ ενός «φρέντο»
παγωμένου και ούζου μετά μεζέ διαίτης. Ως εκ τούτου, η συγκέντρωση και η
πορεία των απεργών ήταν καταφανώς μικρότερη της προηγούμενης. Αλλά μικρό το
κακό, μπροστά στο γεγονός της απεργίας που έχει λάβει πλέον χαρακτήρα
πολιτικού γεγονότος. Το ερώτημα είναι, τώρα, ποια θα είναι η συνέχεια. Διότι
με τους συνδικαλιστές να κινούνται στα… κεραμίδια (κορόιδα είναι να κατέβουν
με τόση, και τέτοια, δημοσιότητα), και την κυβέρνηση να μην ξέρει τι να κάνει,
πολύ δύσκολα θα βρεθεί πεδίο συνεννόησης. Και δεν μιλάμε καθόλου για
ουσιαστικό διάλογο, εντάξει;

Απόσταξη… αισιοδοξίας

Τη ζημιά, πάντως, την έχει υποστεί το ΠΑΣΟΚ. Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων
που βγήκαν μέχρι τώρα (και τα άλλα που θα βγουν σύντομα, τις επόμενες
εβδομάδες) καταγράφουν απολύτως τη δυσαρέσκεια των πολιτών. Οι κυβερνητικοί
τώρα προσπαθούν, μέσα από ψήγματα θετικότητας, να εξάγουν, με τη μέθοδο της…
απόσταξης, αισιοδοξία! Προηγείται, λέει, ακόμη ο Κώστας Σημίτης του Κώστα
Καραμανλή στην κούρσα τού ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός. Το ότι
η διαφορά είναι περιορισμένη στο ισχνό 0,4% το αφήνουν σε δεύτερη μοίρα ­ δεν
συμφέρει, άλλωστε, να το θυμάται κανείς, για τον απλούστατο λόγο ότι εν
συνεχεία θα πρέπει να σκεφθεί ο «κανείς» ότι αυτή η διαφορά στο παρελθόν ήταν
και 15 ποσοστιαίες μονάδες. Ερώτηση: Υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ, για να
ανακάμψει το ΠΑΣΟΚ; Απάντηση: Δεν είναι πολύ βέβαιο. Αν και εδώ που βρίσκεται
πια, παρακάτω αποκλείεται να πάει…

Παλιές συνταγές

Αυτά σκέφτονται και στο ΠΑΣΟΚ και αποφάσισαν να αλλάξουν στρατηγική. Το ότι
προσέφυγαν σε δοκιμασμένες κατά το παρελθόν συνταγές, δεν είναι κακό. Αίφνης,
πολλοί άρχισαν να λένε και να γράφουν διάφορα επιτιμητικά. Από το ότι ο
Σημίτης αντιγράφει τον Ανδρέα (Παπανδρέου), μέχρι το ότι ο Σημίτης… έγινε
Ανδρέας! Πέρα από το ανευλαβές το θέματος, να συγκρίνονται δηλαδή ανόμοια
πράγματα, γεννιέται ένα ερώτημα: Τι ήταν ο Α. Παπανδρέου δηλαδή, ώστε να είναι
απαξιωτικό να τον αντιγράφει κάποιος; Δεν ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε την
εικόνα της νεώτερης Ελλάδας, που την μεταμόρφωσε σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικά
οργανωμένο κράτος; Και είναι πολύ κακό να επιστρέφει στις ρίζες του ο πρόεδρος
του ΠΑΣΟΚ; Δεν κατάλαβα…

Επίθεση, επίθεση

Πολλούς πάλι παραξένεψε η στάση του Καραμανλή απέναντι στην στρατηγική της
έντασης που εισήγαγε αιφνιδιαστικά στην πολιτική μας ζωή ο Κώστας Σημίτης.
Αρχικά ­ στη Βουλή ­ έδειξε αιφνιδιασμένος. Τις επόμενες ημέρες τήρησε μια
αμήχανη τακτική, μην έχοντας αποφασίσει τι θέλει να κάνει απέναντι στην
«πρόκληση» Σημίτη. Και μόνο μετά την πάροδο μερικών ημερών μπήκε κι αυτός στο
παιχνίδι της «λελογισμένης» πόλωσης, απαντώντας πολύ επιθετικά, και με
χαρακτηρισμούς, στον Πρωθυπουργό. Όλα δείχνουν ότι αυτή, τελικά, θα είναι και
η στάση του για το επόμενο διάστημα. Ο λόγος; Μεταξύ μας, βολεύει και τον
Καραμανλή αυτή η ιστορία της πόλωσης. Διότι με τον τρόπο αυτό σπρώχνεται στην
άκρη ο Αβραμόπουλος και το ΚΕΠ. Που, έτσι κι αλλιώς, δείχνει να έχει χάσει τη
δυναμική των πρώτων ημερών, αλλά δεν είναι κακό ­ σκέφτονται στην Ρηγίλλης ­
να του αφαιρέσουν κάθε δυναμική. Τυχαίο είναι που οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν
πτωτική τάση των ποσοστών του;

«Πονοκέφαλος» Μπερλουσκόνι

Πανηγύρισαν και στην Ελλάδα, οι δεξιοί, την επικράτηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι
στην Ιταλία. Δεν θέλει εξήγηση το γεγονός. Όλοι, και στην Ευρώπη, πιστεύουν
ότι η νίκη της Κεντροδεξιάς στην Ιταλία ενδεχομένως να σηματοδοτεί μεγαλύτερες
ανακατατάξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τώρα επικρατούν οι σοσιαλδημοκράτες.
Το ερώτημα είναι αν η νίκη του μεγιστάνα του Τύπου οφείλεται στις τοπικές,
εθνικές ιδιορρυθμίες της ιταλικής κοινής γνώμης ή αποτελεί το πρώτο βήμα για
την επανάκαμψη στην εξουσία των συντηρητικών δυνάμεων της Ευρώπης. Ερώτημα
χωρίς απάντηση, επί του παρόντος. Πάντως, οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα
περάσουν δύσκολες ημέρες με τον Μπερλουσκόνι ανάμεσά τους. Το είχε δείξει
άλλωστε το ’94, στο 7μηνο που διατηρήθηκε στην εξουσία…

Μεγάλο καλάμι

Πολλά τα συμπεράσματα από τις ιταλικές εκλογές. Και τα μαθήματα. Λόγου χάρη,
έχασε ο υποψήφιος του κεντροαριστερού συνασπισμού, Φραντσέσκο Ρουτέλι, το
όνομά του. Γιατί έχασε; Διότι οι Ιταλοί ψηφοφόροι δεν πείσθηκαν ότι μπορεί να
τους κυβερνήσει ένας «Αβραμόπουλος». Το μοναδικό προσόν τού εν λόγω κυρίου
ήταν οι καλές δημόσιες σχέσεις και το άψογο επικοινωνιακό προφίλ.Α, και η
υψηλή δημοτικότητα. Τίποτε άλλο… Κενός περιεχομένου. Και πολύ «καβαλημένος»
­ επί καλάμου, φυσικά. Σκεφθείτε ότι πέρυσι, που ο Κ. Σημίτης βρισκόταν στη
Ρώμη, χρειάσθηκαν πολλές επαφές, σε διπλωματικό επίπεδο, προκειμένου ο κ.
Ρουτέλι, δήμαρχος της Ρώμης τότε, να δεχθεί σε 20λεπτη συνάντηση τον Έλληνα
Πρωθυπουργό! Αντιθέτως, ο κ. Σημίτης απέφυγε να συναντηθεί με τον νικητή των
εκλογών Σίλβιο Μπερλουσκόνι, για να μην επηρεασθεί… το εκλογικό σώμα! Τέτοια
ωραία…

Η πτώση του δικαστή

Πέρα από την τύχη που επιφυλάσσουν τα εκλογικά σώματα σε επιλογές διαφόρων
«Αβραμόπουλων» (που κάνουν τα κόμματα, προκειμένου ουσιαστικά να ξεγελάσουν
τους ψηφοφόρους), ένα άλλο μήνυμα των ιταλικών εκλογών αφορά τους δικαστές! Ο
κύριος Αντόνιο Ντι Πιέτρο, ο κύριος «καθαρά χέρια», που διενήργησε την έρευνα
κατά της διαπλοκής στην Ιταλία, και για τις ενέργειές του εκφράσθηκαν πολλές
αμφιβολίες σχετικά με την αντικειμενικότητά του, την «είδε» κάποια στιγμή
αρχηγός κόμματος. Να σώσει κι αυτός την Ιταλία. Αλλά καταποντίσθηκε. Μαζί με
τις ελπίδες για τη δημιουργία κράτους δικαστών. Αυτά, προς γνώση και
συμμόρφωση όσων και εν Ελλάδι ονειρεύτηκαν, ή ονειρεύονται, παρόμοια
εγχειρήματα…

Φουλ του τζόγου

Βεβαίως, η Ελλάδα είναι ένας ιδιαίτερος τόπος, θα επισημάνουν πολλοί.
Συμφωνούμε απολύτως. Και θα αναφέρουμε το τελευταίο, μεγάλο ρεκόρ που έχουμε
κατακτήσει ανά την υφήλιο, και κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει! Είμαστε οι
πρώτοι ­ κυριολεκτικά και μεταφορικά ­ στον τζόγο, παγκοσμίως. Συγκεκριμένα,
στο προκαθορισμένο στοίχημα, το γνωστό «Πάμε στοίχημα» του ΟΠΑΠ. Παίζουμε
ετησίως 356 δισ., ένα δισ. την ημέρα, πολύ περισσότερα από τους Βρετανούς και
τους Ιταλούς, που επίσης θεωρούνται τζογαδόροι. Σύμφωνα με τις μετρήσεις, κάθε
Έλληνας παίζει 33.000 δρχ. ετησίως στον τζόγο, ενώ κάθε Βρετανός μόνο 3.500
δρχ. ετησίως. Αυτά, για να μην απορούμε γιατί συνέβη ό,τι συνέβη με το
Χρηματιστήριο το 1999, και τώρα κλαίγονται οι μισοί Έλληνες ότι έχασαν τα
λεφτά τους. Τζόγο έπαιζαν, ήξεραν ότι μπορεί και να χάσουν, και έχασαν. Αυτό
είναι όλο…

Πήρε ρίσκο

Στην πολιτική, ο τζόγος είναι μέσα στο παιχνίδι. Ο τζόγος με την έννοια του
ρίσκου δηλαδή. Κάνεις κάτι ή δεν το κάνεις και αναλαμβάνεις τον κίνδυνο αυτό
να αποδώσει ή να μην αποδώσει, να σου αποφέρει ή να σε ζημιώσει. Γνωστά είναι
τα πράγματα αυτά. Ως εκ τούτου, καμιά απορία γιατί ο Γιώργος Σουφλιάς δηλώνει
τώρα ότι ουδέποτε ετέθη θέμα για την προσχώρησή του στο ΠΑΣΟΚ. Επέλεξε να
επανέλθει στη Ν.Δ., ανέλαβε το ρίσκο της απόφασης αυτής, η ζωή θα κρίνει αν
έπραξε σωστά. Πάντως, σημασία έχει ότι και στο ΠΑΣΟΚ να εντασσόταν τελικά,
πάλι ένα ρίσκο θα αναλάμβανε. Άσχετα αν θα το έκανε, και αυτό, με την ίδια
ευκολία…