ΜΑΤΙΕΣ Η κ. Ελένη

Ήταν μια μικρή αυλή. Με μπόλικα λουλούδια. Σε γλάστρες και τενεκέδες.
Πηγαίναμε τ’ απογεύματα, με τον Αλέκο, για να παίξουμε. Να ζωγραφίσουμε, να
στολίσουμε με «σκαλίσματα», με αυτοσχέδια κοπίδια, τους χαρτονένιους
Καραγκιόζηδές μας, να φορέσουμε καπέλα από χασαπόχαρτο, για να μοιάζουμε
«πολεμιστές σε εκστρατεία»… Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε; Μισός αιώνας και
βάλε! Κι όμως, η μνήμη, όλ’ αυτά τα κρατάει σφιχτά, να μη φύγουν. Ενώ, κάτι
άλλα, χθεσινά, περυσινά, προπέρσινα, τ’ αφήνει να χαθούν, να πετάξουν, σαν τα
τρελά πουλιά…

Το δικό μου σπίτι ήταν στην οδό Φωκαίας. Ένα δωμάτιο, όλο κι όλο. Ούτε κουζίνα
ούτε μπάνιο. Το σπίτι του Αλέκου, στη Βάθη, ήταν πιο μεγάλο. Και, βεβαίως,
είχε και κουζίνα. Η κυρία Ελένη, εύσωμη, στιβαρή, έβγαινε, κάθε τόσο, στην
αυλή και μας ρωτούσε: «Ακόμη με το παιχνίδι; Δεν θα τελειώσετε;».
«Τελειώνουμε, μαμά…», της απαντούσε ο Αλέκος. Και ξανάπιανε το κοπίδι, για
ένα καινούργιο σκάλισμα…

Όλα τ’ απογεύματα του παιχνιδιού συνοδευόντουσαν και από φαγητό. Η κυρία Ελένη
έβγαζε την κατσαρόλα από την γκαζιέρα και μας καλούσε στο τραπέζι. Δύο βαθιά
πιάτα, ψωμί, κι από ‘να κομματάκι τυρί φέτα. Κι ύστερα, ο παράδεισος: κοφτό
μακαρονάκι, με άφθονη σάλτσα! Να τρως και να πασαλείβεται και το πηγούνι σου
και να γελάει η κυρία Ελένη κι όλο να ρωτάει, «είναι νόστιμο το μακαρονάκι;».
Και να χαίρεται, ακούγοντας κι από τους δυο μας ένα βαθύ, μπουκωμένο «ναι».
Και να με πειράζει, συνεχώς, λέγοντάς μου, «τρώγε.. λογοτέχνα, γιατί θα σου
φάει το φαΐ ο Αλέκος! Κοίτα πώς βλέπει το πιάτο σου!».

Ήταν υπέροχη γυναίκα! Με συγκρότηση, με χιούμορ, με καλοσύνη. Καθηγήτρια
φιλόλογος, που δεν την ενδιέφεραν μόνο τα απαρέμφατα και οι υπερσυντέλικοι.
Έμπαινε μπροστά από τα παιδιά και οργάνωνε γιορτές, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις,
αγώνες αθλητικούς. Και δεν ζητούσε ποτέ, τίποτα. Δεν την ενδιέφερε η προβολή,
η φιγούρα. Στην Κόρινθο, όπου υπηρέτησε πολύ καιρό, είχαν να λένε για το
εκπαιδευτικό της έργο και την ανθρωπιά της.

Είχαμε μια δυνατή σχέση. Εγώ την αγαπούσα και την θαύμαζα. Την αισθανόμουνα σα
μάνα μου. Κι εκείνη μου είχε αδυναμία, γιατί ήμουνα φτωχαδάκι, και πάλευα
σκληρά για μια καλύτερη μέρα. Μου έγραφε συχνά, σύντομα σημειώματα και μου
χάριζε ευχές και με συμβούλευε. Κι έβαζε μέσα και μερικά τρυφερόλογα για τα
τέσσερα αγόρια της. Και προπαντός για τον Αλέκο. Όχι επειδή είναι ο σπουδαίος
ζωγράφος, ο Φασιανός. Αλλά γιατί ο Αλέκος έχει την πιο ευαίσθητη ψυχούλα του
κόσμου.

Έφυγε η «κυρία Ελένη» Υφαντή-Φασιανού. Ένας θάνατος σκληρός, για μια τόσο
σπουδαία και γλυκιά γυναίκα. Καταλαβαίνω, Αλέκο. Αισθάνεσαι ξεριζωμένος.
Κουράγιο, φίλε μου…