ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι όμως, οι άνδρες του Σώματος …δουλεύουν

Αγαπητέ Τέρενς,

Συχνά μου κάνεις παρεούλα από τις ραδιοσυχνότητες, αλλά τις προάλλες έπιασα
τον εαυτόν μου να οδηγώ και να μιλάω μόνη μου σχολιάζοντας τις δικές σου
παρατηρήσεις. Αφορμή των σχολίων σου ήταν η καταγγελία ενός ακροατή για μία
εγκαταλελειμμένη μοτοσυκλέτα, την οποία ο εποχούμενος αναβάτης της εγκατέλειψε
ύστερα από ατύχημα. Προφανώς γιατί ήταν κλεμμένη. Ο ακροατής, εδώ και ημέρες
έχει ειδοποιήσει την Τροχαία αλλά κανείς δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του.
Μιλούσες για αδιαφορία και τεμπελιά των οργάνων της τάξεως ως προς την άσκηση
των καθηκόντων τους. Κι εδώ, ήταν ακριβώς το σημείο που διαφωνούσα μαζί σου.
Ούτε αδιαφορούν, ούτε τεμπελιάζουν. Ολημερίς βρίσκονται στους δρόμους και
κόβουν κλήσεις. Κρύβονται στις γωνίες και στις στροφές των δρόμων και
καταγράφουν παραβάσεις του τύπου πέρασες με πορτοκαλί ή μίλαγες στο κινητό.
Όλες τους οι δραστηριότητες με εισπρακτικό αποτέλεσμα. Λες και κυνηγάνε ένα
πλαφόν εσόδων από το οποίο εξαρτάται ο μισθός τους. Κι όπως κάνει και ο
δήμαρχός μας έργα βιτρίνας, έτσι και η Τροχαία βγάζει τις δαγκάνες της στους
τρεις κεντρικούς δρόμους της πόλης. Στενάκια φρακαρισμένα από τα
εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα ­ είναι έργο των δήμων να τα καταγράψει και να τα
μαζέψει, αλλά στην παρακώλυση συγκοινωνιών αρμόδια είναι η Τροχαία ­,
παρκαρισμένα, μάλιστα, επάνω στη στροφή. Χωρίς παρμπρίζ, φώτα και πινακίδες.
Και συνεπώς χωρίς καμία εισπρακτική αξία.

Δουλεύουν, καλέ μου φίλε, οι άνδρες του Σώματος. Κλείνουν τους δρόμους.
Προσάγουν νέους στην αστυνομία μπας και εντοπίσουν τον Πάσαρη. Δίνουν ξύλο.
Ασκούν εντυπωσιακότερες αρμοδιότητες από το να βάλουν τάξη σε μία
φτωχογειτονιά.

Σε φιλώ και σε ακούω ευχάριστα…