ΠΡΟΣΩΠΑ Τα πρωινά που πονούν

Πώς είναι επί 14 χρόνια να ξυπνάς τα πρωινά και να βλέπεις τους τοίχους
ενός κελιού;

Ζαν-Μαρκ Ρουγιάν: Δεν θα μεταμεληθώ ποτέ, ποτέ, ποτέ…

«Στο ξύπνημα, η φυλακή σε πιάνει από τον λαιμό. Σαν ένα ζώο αρπακτικό που
βγήκε από τον έσχατο εφιάλτη. Η πρώτη αίσθηση που έχω μόλις ξυπνώ, είναι πως
βρίσκεται εκεί, κουλουριασμένο». Έτσι αρχίζει το «Μισώ τα πρωινά», το βιβλίο
του Ζαν-Μαρκ Ρουγιάν, καταδικασμένου ισόβια για δύο δολοφονίες και απόπειρες
φόνου που διαπράχθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στο όνομα του
«αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα». Ο Ρουγιάν, 49 χρόνων σήμερα, ήταν τότε από τους
ιδρυτές και μέλος της γαλλικής οργάνωσης ανταρτών πόλεων Άμεση Δράση, η οποία
ευθύνεται, μεταξύ άλλων, για τους φόνους του στρατηγού Ωντράν, το 1985, και
του Ζωρζ Μπες, προέδρου και γενικού διευθυντή της Renault, το 1986. Συνελήφθη
τον Φεβρουάριο του 1987 και καταδικάστηκε σε ισόβια.

Το «Μισώ τα πρωινά» κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες από τις Εκδόσεις Denoel και
όλοι αναρωτιούνται πώς το χειρόγραφο βγήκε από τη φυλακή, αφού ούτε ο
κατάδικος συγγραφέας ούτε ο εκδότης του ζήτησαν, ως όφειλαν, άδεια για την
έκδοση του βιβλίου. Άρχισε να το γράφει τον περασμένο Ιούλιο στη φυλακή και το
τελείωσε στο νοσοκομείο των φυλακών στις αρχές του χρόνου, ενώ πραγματοποιούσε
απεργία πείνας ζητώντας για τον εαυτό του και τους συντρόφους του, τη Ναταλί
Μενιγκόν και τον Ζωρζ Σιπριανί, αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης και ιατρική
περίθαλψη. «Ουδέποτε συνηθίζει κανείς τη φυλακή», τονίζει. «Κι όσο περνάει ο
καιρός, τόσο τα πρωινά είναι πιο επώδυνα». «Κύριε εισαγγελεύ», γράφει σε άλλο
σημείο, «ζητήσατε ισόβια επειδή θέλατε να μας δώσετε τον χρόνο για να
καταλάβουμε το άσκοπο της αντίστασης, της παρανομίας, της βίας απέναντι στον
καλύτερο των κόσμων που εσείς αντιπροσωπεύετε. Αλλά για να το πετυχαίνατε,
αγαπητέ εισαγγελέα, δεν έπρεπε να μας ρίξετε σ’ αυτά τα αποτρόπαια εντόσθια.
Μέσα στα μπουντρούμια, δίπλα στους αποκλεισμένους κι ανάμεσα στους
αποκλεισμένους, τι θα μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε που να συμφωνεί μαζί
σας;». Ο Ρουγιάν φαίνεται επίσης να διασκεδάζει φοβίζοντας: «Μπορώ ακόμη να
λύσω και να δέσω ένα 45άρι Κολτ με κλειστά τα μάτια και με την ίδια
επιδεξιότητα που σας χρειάζεται, κύριε εισαγγελεύ, για να ξεπετάξετε τον
φάκελο κάποιου κακόμοιρου». Και συνεχίζει: «Μήπως εγώ είμαι αθώος; Σίγουρα
όχι! Πήρα τα όπλα συνειδητά, πιστός σε ιδέες που πιστεύω σωστές… Δεν θα
μεταμεληθώ ποτέ, ποτέ, ποτέ… Δεν θα φιλήσω αυτόν τον σταυρό που μου βάζετε
στα χείλη. Μπορεί να ψηθώ στις σύγχρονες πυρές, αλλά δεν θα αποκηρύξω τίποτε».