Το ποδάρι του Διαβόλου

Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος το Σάββατο, 12 Μαΐου, κι αποφάσισε να παίξει
λίγη μπάλα σε τελικούς Κυπέλλων. Κάποιοι τον είχαν καλέσει, άλλωστε, και δεν
μπορούσε να τους απογοητεύσει

Μεταφέρθηκε πρώτα στο ηλιόλουστο Κάρντιφ της Ουαλίας όπου, παρουσία μόνο κάτι
δευτερευόντων πριγκίπων, θα λάβαινε χώρα ο τελικός της παλαιότερης ­ και
βαρετότερης τα τελευταία χρόνια ­ ποδοσφαιρικής διοργάνωσης του κόσμου.
Ηλιόλουστο Κάρντιφ; αναρωτήθηκε εκνευρισμένος ο Διάβολος, που μόνο τις δικές
του αντιφάσεις μπορούσε να υποφέρει. Τελικός χωρίς Γουέμπλεϊ και χωρίς
Δούκισσα του Γιορκ; Ήταν σαφές ότι έπρεπε να δράσει για να του προσδώσει ένα
στοιχείο ενδιαφέροντος. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι είχε χρόνια να
παρακολουθήσει αγγλικό ποδόσφαιρο και, μ’ όλα αυτά τα ξένα ονόματα που έβλεπε
στον αγωνιστικό χώρο, δυσκολευόταν να κατασταλάξει. Έφαγε έτσι ένα ολόκληρο
ημίχρονο ­ ένα ημίχρονο στο οποίο περιορίστηκε να εξασφαλίσει ότι δεν θα
παιζόταν ποδόσφαιρο κι ότι θα γέλαγαν όλοι με την κάποτε αξιοθαύμαστη αγγλική
διαιτησία ­ μέχρι ν’ αποφασίσει ποια ήταν η λιγότερο δυνατή ομάδα και, άρα,
ποια έπρεπε να υποστηρίξει. Οι κόκκινοι με τους πολλούς Γάλλους ήταν
αναμφισβήτητα πιο επικίνδυνοι, άρα οι αμυντικογενείς κίτρινοι με τους
Τσεχο-Γερμανούς θα πέρναγαν στην ιστορία ­ ήταν τόσο απλό. Ο τρόπος που
σκαρφίστηκε ο Διάβολος δεν ήταν πρωτότυπος αλλά ήξερε ότι ποτέ δεν
απογοητεύει: είναι το ποδοσφαιρικό αντίστοιχο του σκωτσέζικου ντους, όπου
αφήνεις αυτόν που πρόκειται να χάσει να πανηγυρίσει πρώτος και τον χτυπάς δύο
φορές στο τέλος, κατά προτίμηση με τον ίδιο παίκτη. Στη συγκεκριμένη
περίπτωση, ως διαβολικό εργαλείο επιλέχτηκε ένας γνωστός ποδοσφαιρικός
δολοφόνος με αγγελικό πρόσωπο, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να πει στον
μηχανορράφο μας ότι δεν ξέρει μπάλα. Προσβλήθηκε λίγο μόνο που και οι δύο
προπονητές των αγγλικών ομάδων, με τα ίδια σαιξπηρικά λόγια (Ω μον Ντιε!)
αντέδρασαν στις τόσο διαφορετικά αναπάντεχες γι’ αυτούς εξελίξεις.

Τη μεγάλη του πάντως διασκέδαση ο Διάβολος την άφησε για το ίδιο βράδυ και για
τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Εκεί, είναι αλήθεια, είχε έναν παραπάνω λόγο
να παρέμβει, γιατί δεν τον είχαν αφήσει σε ησυχία μια ολόκληρη εβδομάδα. Ποτέ
άλλοτε, απ’ όσο θυμόταν, στην ποδοσφαιρική ιστορία δεν ειπώθηκαν τόσα λόγια,
άσχετα με το παιχνίδι, πριν αρχίσει ένα παιχνίδι, έτσι ώστε κανείς να μη
σκέφτεται τι θα μπορούσε να γίνει στο ίδιο το παιχνίδι. Τέλεια ευκαιρία για
τον πρωταγωνιστή μας, που επιπλέον ήξερε, γιατί εδώ είχε έρθει μελετημένος, κι
όλη τη σειρά των μικρών ειρωνειών που περιέκλειε ο συγκεκριμένος τελικός: την
επιστροφή ενός προπονητή στο παλιό του γήπεδο όπου πάντα έχανε, τις δηλώσεις
του άλλου προπονητή ότι για πρώτη φορά η ομάδα του θα έπαιζε κομπλέ, την
εικονική αλλαγή προέδρου στη μια ομάδα, την ακλόνητη βεβαιότητα του προέδρου
της άλλης ομάδας. Σ’ αυτό το παιχνίδι ο Διάβολος δεν χρειάστηκε ούτε να
περιμένει ούτε να σκεφτεί με ποιο τρόπο θα δράσει. Αφού ούτως ή άλλως η ομάδα
της προτίμησής του είχε τον καλύτερο προπονητή στην Ελλάδα κι αφού όλοι
έδειχναν να το έχουν ξεχάσει, θα του έδινε την ευκαιρία να κάνει ένα τέτοιο
ρεσιτάλ κινήσεων που ακόμα κι η μόνη του αδυναμία, οι αλλαγές στη διάρκεια του
παιχνιδιού, θα του απέφερε κέρδος. Για κερασάκια στην τούρτα κράτησε ο αθέατος
σκηνοθέτης τα γκολ-μαχαιριές στις αρχές των δύο ημιχρόνων, το γκολ-οφσάιντ που
κανέναν δεν ενόχλησε μετά την απώλεια της ευκαιρίας του φαβορί σε κενό τέρμα
και τη δικαίωση ενός τερματοφύλακα που μέχρι πριν από ένα μήνα δεν είχε καν
δελτίο στην ομάδα του. Με τις κινήσεις του πάντως ο Διάβολος έδειξε, εδώ,
ακόμα σαφέστερα, ότι, εκτός από χιούμορ, διαθέτει και αίσθηση του καλού
ποδοσφαίρου. Ο Κυπελλούχος έκανε επίδειξη παλικαριάς, απλότητας και ταχύτητας.
Ο ρυθμός της ομάδας μάλιστα ήταν τέτοιος που, προσπαθώντας να τον ακολουθήσει,
ο Διάβολος έσπασε τελικά το ποδάρι του και τώρα ξεζουμίζει το κεφάλι του για
να βρει τρόπο να πληρωθούν τα πριμ των θριαμβευτών.