[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Όποιος έβλεπε τον Σημίτη να αστράφτει και να βροντάει πάνω στο βήμα της Βουλής
την Πέμπτη το μεσημέρι, δεν πίστευε στα μάτια του. Δεν έμοιαζε σε τίποτε με
τον ήπιο Σημίτη που γνωρίζουμε όλοι, με τον άνθρωπο που μετράει τις λέξεις του
(πολλές φορές παραπάνω από το κανονικό), τον αρχηγό που δεν έχει εξάρσεις, δεν
έχει εντάσεις, δεν χτυπάει το χέρι στο τραπέζι και δεν σηκώνει τη φωνή. Ήταν
όλα αυτά μαζί, και ταυτοχρόνως! Με μια ομιλία που «φώναζε» από μακριά «ΠΑΣΟΚ
είμαι κι εγώ» και είχε πολλές, μα πολλές ομοιότητες με τις ομιλίες του Ανδρέα
Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80. Όχι μόνο κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά νίκησε
κατά κράτος σε μια συζήτηση που, πριν γίνει, προοιωνιζόταν… «πεθαμένη».
Ακόμη ψάχνονται στο ΠΑΣΟκ να βρουν σε τι οφείλεται αυτή η θεαματική αλλαγή του
Πρωθυπουργού. Και κάνουν όνειρα για αναστροφή ­ και αντιστροφή ­ του κλίματος
(του στραβού κλίματος) των τελευταίων μηνών.

Σκληρό… ροκ

«Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται» έλεγαν ενθουσιασμένοι στους διαδρόμους της
Βουλής ορισμένοι από τους κορυφαίους του ΠΑΣΟΚ, με πρώτο και καλύτερο τον
Κώστα Λαλιώτη. Που ανοιξε τον χορό (με τις κατά Τσιτουρίδη καταγγελίες για
χουντική δράση), σ’ αυτό το ιδιότυπο α λα Μπρους Σπρίγκστιν «σκληρό ροκ». Ο Κ.
Λαλιώτης, ο οποίος ήταν θιασώτης της ανελέητης πολιτικής αντιπαράθεσης, σε όλα
τα μέτωπα, με τη Νέα Δημοκρατία, θεωρεί ότι «πέρασε η γραμμή» του και γι’ αυτό
κέρδισε τις εντυπώσεις ο Κ. Σημίτης. Ανεξάρτητα από το αν αυτό είναι η
πραγματικότητα (που είναι), το ερώτημα, στο οποίο ο ίδιος δεν μπορούσε να
δώσει απάντηση, είναι τι διάρκεια θα έχει αυτή η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ. Γιατί
ΠΑΣΟΚ είναι αυτό. Σήμερα είναι έτσι, αλλά αύριο μπορεί να είναι αλλιώς. Και
σίγουρα μεθαύριο θα είναι διαφορετικά. Μην τα ξεχνάμε αυτά, τα έχουμε ζήσει
στο παρελθόν.

Επιτέλους, ανάσαναν

Έπειτα αύριο είναι Κυριακή (το ξέρω ότι το ξέρετε). Μετά λόγου γνώσεως σάς
ενημερώνω ότι τα κυριακάτικα φύλλα έχουν συνεντεύξεις διαφόρων πρωτοκλασάτων
στελεχών, και επιπλέον μία εφημερίδα θα δημοσιεύσει δημοσκόπηση, η οποία
περίπου θα είναι στο ίδιο κλίμα με εκείνη που μετέδωσε την Τετάρτη το βράδυ η
κρατική ΝΕΤ στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Στ. Θεοδωράκη. Ως εκ τούτου,
μάλλον πρόωρο είναι να σκέπτεται κανείς ότι η ομιλία Σημίτη ανέστρεψε το κακό
κλίμα των τελευταίων μηνών. Είναι όμως μια καλή αρχή, και αυτό δεν μπορεί
κανείς να το αμφισβητήσει. Και είναι επίσης η πρώτη φορά ύστερα από πολλούς
πολλούς μήνες, που οι πασόκοι, οπαδοί και στελέχη, ανάσαναν με ανακούφιση…

Πάλι μαύρα!

Στη Νέα Δημοκρατία, πάλι τα έβαψαν μαύρα. Εκεί που πανηγύριζαν διότι, από τη
δημοσκόπηση της ΝΕΤ, επιτέλους ο Καραμανλής έπιασε τον Σημίτη στην κούρσα για
το ποιος είναι καταλληλότερος για Πρωθυπουργός, ήρθε η συζήτηση στη Βουλή για
να φέρει τα πάνω κάτω. Ο Καραμανλής πιάστηκε αδιάβαστος, δεν βρέθηκε σε καλή
ημέρα και, το κυριότερο, δεν είχε τα αντανακλαστικά να διορθώσει στη
δευτερολογία του την κακή εικόνα που είχε ήδη σχηματισθεί από τις πρώτες ώρες
της συζήτησης. Άλλο που δεν ήθελαν οι άσπονδοι φίλοι του, οι οποίοι έσπευδαν
να τον «θάψουν» στους διαδρόμους της Βουλής. Όμως άλλοι περισσότερο
πεπειραμένοι, και μάλιστα από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, έλεγαν ότι «σε καλό θα του
βγει του Καραμανλή το σημερινό κάζο». Και εξηγούσαν ότι «αν βέβαια του γίνει
μάθημα, το πάθημα». Αν…

Μικρές υπερβολές

Από την άλλη, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτό το πρωτοφανές που συνέβη στο
Βερολίνο, στο περιθώριο του Συνεδρίου των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, ασφαλώς δεν
πρέπει να μείνει ασχολίαστο. Μιλάμε για τη συνάντηση του Κώστα Σημίτη με τον
Άκη Τσοχατζόπουλο, στην οποία δόθηκε χαρακτήρας συνάντησης περίπου Σαρόν –
Αραφάτ ή Μπους – Πούτιν. Για να έχετε μια πληρέστερη εικόνα για το θέμα,
αναφέρω απλώς ότι ανακοινώθηκε η διάρκειά της (45΄), υπήρξαν διαρροές (από το
περιβάλλον Σημίτη), ενημέρωση από τον Άκη Τσοχατζόπουλο, και (ως κερασάκι στην
τούρτα) σχολιασμός του Κ. Σημίτη επί των δηλώσεων Τσοχατζόπουλου! Κι όλα αυτά
γιατί ο Πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον υπουργό του, έστω και επί γερμανικού
εδάφους. Πότε θα ξεφύγουμε άραγε από τις υπερβολές της πολιτικής ζωής;

Δεν συμφέρουν οι συγκρίσεις

Σιγά βέβαια, να μην εντοπίζονται υπερβολές μόνο στην πολιτική ζωή. Η
θρησκευτική, δηλαδή δεν έχει; Ήρθε ο Πάπας στην Αθήνα, για παράδειγμα, για ένα
εικοσιτετράωρο. Και μετά πήγε στη Δαμασκό. Και έδειξαν οι τηλεοράσεις και το
τι συνέβη εδώ και το τι συνέβη στη Συρία. Και συνέκρινε ο κόσμος την
τριτοκοσμική μιζέρια της Ελλαδικής Εκκλησίας με την αφειδώλευτη φιλοξενία μιας
μουσουλμανικής χώρας όπως η Συρία. Που έστειλε τον Πρόεδρό της να υποδεχθεί
στο αεροδρόμιο τον προκαθήμενο του Καθολικισμού, σε αντίθεση με τον δικό μας
Πρόεδρο, ο οποίος παρέμεινε στο Προεδρικό Μέγαρο. Κι άλλα πολλά, όπως η
συμπεριφορά του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, για την οποία θα χρειαζόταν μια
ολόκληρη στήλη να αναφερθεί κανείς αναλυτικά. Αλλά είπαμε. Είμαστε χώρα της
υπερβολής, πώς να ξεφύγει από τον κανόνα η Εκκλησία;

Έπεσε «ψαλίδι»

Άλλες υπερβολές; Μία ακόμη. Αυτό που συνέβη στη γιορτή για την Ημέρα της
Ευρώπης, στο Ζάππειο. Κάποιοι, προφανώς βασιλικότεροι της… βασιλίσσης (Ελ.
Παπαζώη που είχε και την ευθυνη της εκδήλωσης), έκοψαν από το βίντεο που
προβλήθηκε στις γιγαντο-οθόνες της εκδήλωσης με τη σύντομη απεικόνιση της
20χρονης ΕΟΚικής διαδρομής της χώρας, τον Κων. Μητσοτάκη. Υπουργό Εξωτερικών
στην κυβέρνηση Καραμανλή που υπέγραψε την ένταξη στην ΕΟΚ, και Πρωθυπουργό για
τριάμιση ολόκληρα χρόνια. Εντάξει, να το καταλάβω ότι κάποιους ενοχλεί ο
Μητσοτάκης (μπορεί να είναι και περισσότεροι από «κάποιοι»), αλλά, όπως και να
το κάνεις, αποτελεί ιστορικό πρόσωπο για τη χώρα. Και η Ιστορία, είτε μας
αρέσει είτε όχι, είναι Ιστορία. Κι αυτή δεν παραγράφεται…

(Συγγνώμη τουλάχιστον του ζήτησαν;)

Αντίο Αντώνη…

Στο κλείσιμο της στήλης, δεν υπάρχει τίποτε το ευρέως γνωστό. Δεν υπάρχει
τίποτε που να γνώρισε τη δημοσιότητα της πρώτης σελίδας, που να έγινε πρώτο
θέμα στα κανάλια, πρώτο θέμα στα ραδιόφωνα.

Υπάρχει ο πόνος για την άδικη μοίρα ανθρώπων του Τύπου, που φεύγουν από τη ζωή
πριν ολοκληρώσουν το δημιουργικό τους έργο. Ο τελευταίος που έφυγε από κοντά
μας ήταν ο Αντωνάκης ο Παπαντωνίου. Φωτορεπόρτερ το επάγγελμα, δημοσιογράφος
με όλη τη σημασία της λέξης. Θυμάμαι ακόμη μια κλασική φωτογραφία του, εκεί
περί το ’91, στο Προεδρικό Μέγαρο: να συζητούν Κ. Καραμανλής, Α. Παπανδρέου,
με φόντο έναν εύζωνο της Προεδρικής Φρουράς. Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε
πρωτοσέλιδη στο «Βήμα», και ο Αντωνάκης πετούσε από χαρά ­ ήταν η πρώτη του,
αυτού του είδους. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα άλμπουμ του με τίτλο «Στιγμές
Εξουσίας», όπου αποτυπώνεται το πηγαίο ταλέντο, το μεράκι του, η αξιοσύνη του,
σε μια δουλειά που το μόνο που κάνει είναι να καταπίνει ανθρώπους…