ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ωστόσο αυτοί δεν κρίνουν τις τύχες μας

Αγαπητέ συνάδελφε, ήταν ένα μεγάλο πάρτι. Όλοι οι καλοί παρόντες. Η μεγάλη μας
οικογένεια. Ευτυχώς που γίνονται εκλογές και βρισκόμαστε. Παλιοί φίλοι,
συνεργάτες σε διάφορα μαγαζιά, με τα περιττά κιλά μας. Με τους γκρίζους
κροτάφους μας. Πρώτο και κυρίαρχο το ερώτημα για τα παιδιά. Έκανες κι άλλο;
Πόσο χρόνων είναι τώρα; Δευτερεύουσα η ερώτηση για τη δουλειά. Και ελάχιστες
οι κουβέντες για τις αρχαιρεσίες. Πολλοί και άξιοι συνάδελφοι. Δύσκολη η
επιλογή για όλους μας. Δυσκολότερη η σταυροδότηση. Όμως ήταν χαρά Θεού. Παρά
τα πολλά και μεγάλα διλήμματα κατέληγες κάπου. Σε θετική ή αρνητική ψήφο για
κάθε υποψήφιο. Γλίτωνες το δίλημμα της λευκής ψήφου που τόσες φορές ­ ακόμη κι
αν δεν το κάνεις τελικά ­ έχεις απειλήσει ότι θα κάνεις την ώρα της πολιτικής
ψήφου. Δύσκολο να επιλέξεις από τους καλούς τον καλύτερο. Εξίσου δύσκολο να
εφαρμόσεις το «μη χείρον βέλτιστον». Ωστόσο στην πρώτη περίπτωση έχεις
επιχειρήματα, στη δεύτερη έχεις οργή. Γκρίνια και απογοήτευση. Και το λευκό
δεν είναι λύση. Όποιο μήνυμα κι αν περιέχει, η διάρκεια της επεξεργασίας του
αντέχει μόνο ένα εικοσιτετράωρο. Την επόμενη ημέρα έχει ξεχασθεί. Οι
κερδισμένοι, με ελάχιστη διαφορά, παίρνουν το ύφος της εξουσίας.
Αντιπαρατίθενται με αλαζονεία και κατεβαίνουν από το βάθρο τους μόνο όταν
επιδιώκουν να ανανεώσουν τη θητεία τους. Παραδέχομαι πως κάτι ανάλογο
συμβαίνει ακόμη κι αν πρόκειται για τις εκλογές ανάδειξης διοικητικού
συμβουλίου του συλλόγου των απανταχού Γιαννιτσοχωριτών. Ωστόσο αυτοί δεν
κρίνουν τις τύχες μας…