ΔΡΟΜΟΙ

Την εποχή…

…που ο φωτογράφος Άντον Κόρμπιν φωτογράφιζε τον Ιρλανδό ροκά Μπόνο και το
συγκρότημά του U2, πριν από είκοσι χρόνια, κανείς τους δεν ήταν τόσο γνωστός
όσο είναι σήμερα. Αυτό δίνει στις φωτογραφίες μια ξεχωριστή αθωότητα: ο Μπόνο,
μέσα από το πιλοτήριο ενός ελικοπτέρου, κοιτάζει σαν να ξέρει τι θα συμβεί
μετά την απογείωση σε απρόσμενα ύψη. Σε αυτά ακριβώς τα ύψη είχαν ήδη φτάσει
φωτογράφος και φωτογραφιζόμενος είκοσι χρόνια αργότερα: πέρυσι, στην έκθεση
του Γκρόνινγκεν, τους έστρωσαν κόκκινο χαλί. Παρ’ όλα αυτά, η δουλειά του
Κόρμπιν δεν έχει σχέση με το «γκλάμορ». Το καταλαβαίνει κανείς από τα πορτρέτα
που λείπουν από τη συλλογή του: Μαντόνα, Σερ, Στρέισαντ.

Ο Κόρμπιν…

… ψάχνει για τις ουλές στα πρόσωπα των ανθρώπων που στήνει μπροστά στη
μηχανή του. Επιδιώκει την «αντιπόζα». Δεν κολακεύει κανένα. Και προπαντός δεν
ξεγελιέται. Ξέρει πως η ουσία ενός προσώπου δεν αποκαλύπτεται ποτέ σε μια
φωτογραφία. Λέει τις φωτογραφίες του «αληθινά ψέματα» και την πιο πρόσφατη
συλλογή του, που εκτίθεται στο Μόναχο, «Ψευδή ντοκουμέντα». Είναι η απάντηση
του Κόρμπιν στις «αποκαλυπτικές ιστορίες» των περιοδικών «λάιφ στάιλ». Ξέρει
πως οι άνθρωποι ενδύονται ρόλους μπροστά στον φωτογράφο. Η «αθωότητα» του
ψεύδους είναι πως κοιτάζει κατάματα την αλήθεια.

Ο Γουόρχολ…

… ξεκίνησε το 1962 στο Λος Αντζελες, ζωγραφίζοντας 32 κονσέρβες σούπας. Τα
υπόλοιπα είναι ιστορία. Εδώ η αλήθεια επικάθεται στην επιφάνεια. Όταν ο Άντι
Γουόρχολ αποφάσισε να κάνει μια φωτογραφία και να την πουλήσει για να
ενισχύσει τον προεκλογικό αγώνα των Δημοκρατικών το 1972, δεν φωτογράφισε τον
Δημοκρατικό υποψήφιο Μακγκόβερν, αλλά τον αντίπαλό του. Το πόστερ του Νίξον
δεν είναι μια καρικατούρα. Ο Γουόρχολ δεν αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά του. Μόνο
τα χρώματα. Το πρόσωπο του Νίξον είναι «όξινο» πράσινο σε πορτοκαλί φόντο. Ο
Γουόρχολ δεν νιώθει την ανάγκη να το παραμορφώσει ­ το δείχνει όπως είναι. Και
λέει: «Τα γεγονότα σε κοιτάζουν καταπρόσωπο. Τι άλλο θέλεις; Αυτός είναι ο
Νίξον. Ψήφισε Μακγκόβερν».

Τα «υπόγεια»…

… του αμερικανικού δημόσιου βίου, που ήρθαν στο φως με την υπόθεση
Γουοτεργκέιτ, κάνουν το πορτρέτο του Νίξον να μοιάζει ακόμη πιο αλλόκοτο ­
είχαν την ευκαιρία να το θαυμάσουν σε πρόσφατη έκθεση οι Λονδρέζοι. Μέσα από
αυτό αναβλύζει η έκπτωση της αμερικανικής δημοκρατίας λίγο μετά τις δολοφονίες
των Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Το πορτρέτο δεν μοιάζει τόσο πολιτικό
όσο θρησκευτικό. Ο καθολικός Γουόρχολ κάνει το πρόσωπο του Νίξον μακάβρια
πρασινωπό, υπονοώντας με αυτό πως ο πρόεδρος είναι σατανικός. Το ίδιο σατανικό
ήταν και το σχέδιο του Νίξον να διαρρήξει τα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος
­ που η αποκάλυψή του οδήγησε στην παραίτησή του από την προεδρία. Στις
φωτογραφίες, άλλοτε η αλήθεια λάμπει στην επιφάνεια, όπως στα χρώματα του
Γουόρχολ, και άλλοτε κρύβεται πίσω από την «αθωότητα» του ψεύδους που κοιτάζει
κατάματα τον φακό.