ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νυχτερινές επισκέψεις

Έρχεται πια πολύ σπάνια, μερικές φορές σκέφτομαι ότι μπορεί να χάθηκε
οριστικά, να χώθηκε κι η σκιά του ακόμη στο χώμα, μαζί με το κορμί του, έπειτα
εμφανίζεται και πάλι, απροειδοποίητα πάντα, κάνει ένα αδιόρατο νόημα να κλείσω
τα φώτα ­ για κάποιο μυστήριο λόγο οι νεκροί δεν τα πάνε καλά με το φως, ίσως
γι’ αυτό και τούτος έρχεται πάντα νύχτα, μπορεί πάλι να θέλει την
αποκλειστικότητα του νου και της ματιάς μου.

Ανάβει τσιγάρο, πάντα απορούσα πώς ένας άνθρωπος με κατεστραμμένα πνευμόνια
συνεχίζει να καπνίζει, τώρα δεν έχει τέτοιες έννοιες, μένουμε για λίγο σε
τούτη τη συντροφική σιωπή ­ είναι τόσο λίγοι αυτοί που μπορούν να επικοινωνούν
ακόμη και χωρίς αυτό το περαδώθε των λέξεων…

Εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το ξεχασμένο εδώ και είκοσι χρόνια παρατσούκλι
μου, το όνομά μου αγνοείται, ανήκει στους καινούργιους, «ασπρίζουν τα μαλλιά
σου, το ξέρεις;», το ξέρω, σύντροφέ μου, το ξέρω, «είναι από το πολύ δόσιμο
και τα λίγα φιλιά», όχι, όχι, τα χρόνια μόνο, λέω εγώ, και κρύβομαι…

Τι να πεις σε κάποιον που δεν ανήκει στη ζωή, ούτε τα Σκόπια, ούτε το
Ασφαλιστικό του λένε τίποτα, χαμογελά, «πες μου κανένα παραμύθι, πες μου για
τις περιπέτειες των λέξεων ή για τη θάλασσα όταν σε τυλίγει, πες μου πάλι πώς
οι νεραϊδοπαρμένες σμίγουν με το φεγγάρι ή πώς τα μωρά μιλούν με τα
λουλούδια»…

Αχ, σύντροφέ μου, δεν μπορώ, οι λέξεις που θες κολλούν, πρώτα στο μυαλό μου
και μετά στον λαιμό μου, βαριές κι άυλες, κι εγώ πονάω, πονάω τόσο πολύ που
μπορώ να κλείσω τον πόνο στη χούφτα μου και να στον δείξω, να δεις το σχήμα
και το χρώμα του, «γιατί, γιατί, κορίτσι μου», να, αυτά γίνονται άμα
ακρωτηριάζουν ένα κομμάτι σου, αναισθητικό δεν έχουν βρει και δεν τους
νοιάζει…

Το θρόισμα ακούγεται ξανά, η ώρα της αναχώρησης, «θυμήσου τον φοίνικα, τις
σιωπές μας και αγκάλιασε τη μνήμη», αντίο, σύντροφέ μου…