ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η Αθηνά στην πολυ-Πατησίων

Η Αθηνά στην Αθήνα. Ήταν ποίημα του Παλαμά, που αποστη-θίζαμε στο Δημοτικό,
ευχαρίστως, επειδή έλεγε ότι η Αθηνά προστατεύει την Αθήνα, ακόμα και πάντα.
Επίσης ήταν ένα σινεμά στην Πατησίων, που είχε επιβιώσει της μεγάλης
τηλεοπτικής γρίπης, χάρις στη θεϊκή προστασία προφανώς, κι έπαιζε από νωρίς το
απόγευμα έργα παιδικά και το βράδυ μεγαλίστικα. Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα
έκλεινε, τώρα που ανοίγουν καινούργιοι κινηματογράφοι;

Έκλεισε για να γίνει πολυκατάστημα. Ήταν φαίνεται πολύ μεγάλο για σινεμά, ένα
κανονικό παλιό σινεμά με εξώστες και φουαγιέ. Το Αελλώ, λίγο παραπέρα,
ανακαινιζόταν όλο το καλοκαίρι και τον χειμώνα άνοιξε ως πολυσινεμά, με πέντε
μικρές αίθουσες δηλαδή. Για να βρεις εισιτήριο πρέπει να πας στην ουρά κάμποση
ώρα πριν. Τόσο κοντά στο πολυσινεμά το σκέτο σινεμά δεν άντεχε, φαίνεται,
οικονομικά, έπρεπε να γίνει πολυκατάστημα. Κάτι σε πολύ- οπωσδήποτε, στην
Πατησίων που έχει πολλά, αλλά αυτό το συγκεκριμένο δεν το σήκωνε. Πρέπει το
κάθε τετραγωνικό να βγάζει τα λεφτά του. Τα πολυ-λεφτά του.

Η Αθηνά ήταν το κοντινό μας σινεμά. Σε τρία λεπτά το φτάναμε με λίγη τρεχάλα.
Πόσα λοιπόν πολυ-λεφτά θα πήγανε χαμένα τόσα χρόνια, που με δυο λιγο-χιλιάρικα
το άτομο απολαμβάναμε το πολυτελές μέγεθός του, τις γυάλινες πόρτες του, τις
δυο ώρες που καθόμαστε… αρειμανίως στις πολυθρόνες, ανυποψίαστοι, βραδιές
και μεσημέρια, ενώ το χρήμα έρεε προφανώς και χανόταν; Πόσο χαμηλή κρατήσαμε
την αξία του τετραγωνικού, μικροί και μεγάλοι, μόνοι, ή με παρέες της
γειτονιάς πολύτιμες (πολυ-πολύτιμες) κι ακριβοθώρητες, γονείς που πάσχιζαν να
πλησιάσουν τα παιδικά γούστα. Αυτή η σπατάλη, υπολογισμένη εκ των υστέρων, ας
μας παρηγορήσει.