[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο καθένας είναι ελεύθερος να καλεί στο σπίτι του όποιον επιθυμεί ­ όπως
άλλωστε ο καθένας κάνει παρέα όποιον θέλει. Είναι δικό του πρόβλημα, και
κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να παρέμβει. Θα ήταν άλλωστε άκομψο,
αντιδεοντολογικό και έξω από κάθε έννοια σωστής συμπεριφοράς. Γιατί ο
πρόλογος; Διότι ακούω από παντού σχόλια, δηλητηριώδη σχόλια, για την παρουσία
του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη στην κατοικία του Κώστα Λαλιώτη στα
Δολιανά Αρκαδίας. Ο οικοδεσπότης, ώς όφειλε ενημέρωσε τον Πρωθυπουργό για την
παρουσία του φίλου του δημοσιογράφου. Ο Πρωθυπουργός, απάντησε ότι δεν έχει
πρόβλημα. Γιατί λοιπόν να έχουν πρόβλημα όλοι οι άλλοι; Ο καθένας να κοιτάει
τους δικούς του φίλους. Που όλο και «κάτι» θα έχουν ­ κάτι ικανό να προκαλέσει
τα σχόλια των υπολοίπων. Ιδιαίτερα όσοι στέκονται στο τι γράφει κατά καιρούς ο
Πρετεντέρης. Διότι αν πιάσουμε να ξεφυλλίσουμε τα αρχεία των εφημερίδων, ζήτω
που καήκαμε…

Εξασθενημένη μνήμη

Εξάλλου, τι να σου κάνουν και οι πολιτικοί; Μπορούν να θυμούνται τα πάντα; Η
μνήμη τους εξασθενεί. Κι όταν δεν εξασθενεί, την υποβάλλουν οι ίδιοι σε
διαδικασία… εξασθένησης. Εδώ κάνουν εκπτώσεις αξιών σε άλλα κι άλλα, πολύ
πιο σοβαρά. Στο πώς θα ξεχάσουν κάτι που γράφτηκε εναντίον τους θα σταθούν; Το
κακό μ’ αυτούς είναι ότι η εξασθενημένη μνήμη είναι μια καθολική διαδικασία.
Διότι του γράφει κάποιος κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό που τον πλήττει ευθέως. Και
τρέχει αυτός δεξιά-αριστερά ικετεύοντας στήριξη, προκειμένου να βγει από τη
δυσκολία της στιγμής. Κι όταν περνάει αυτή η δύσκολη κατάσταση, τα ξεχνάει όλα
και επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Δεν είναι να τους λυπάσαι;

«Κόκκινη κάρτα»

Για λύπηση επίσης είναι το δύστυχο ελληνικό ποδόσφαιρο ­ ο βασιλιάς των σπορ,
αλλού. Διότι στην Ελλάδα ούτε για υπηρέτης του βασιλιά δεν κάνει, με όσα
συμβαίνουν. Γίναμε περίγελως του κόσμου με τις τηλεοπτικές εικόνες που
μεταδόθηκαν την περασμένη Κυριακή από διάφορα γήπεδα της χώρας. Το πρόβλημα
όμως δεν είναι η βία, ούτε το ποιος πρωταγωνίστησε σ’ αυτή. Είναι αυτό που τη
γέννησε, και αυτό που τη γέννησε δεν είναι τίποτε περισσότερο από το σάπιο
παρασκήνιο που διακονεί τις τύχες του ποδοσφαίρου στη χώρα μας. Άνθρωποι που
κινούνται στα όρια της νομιμότητας έχουν επικαθήσει στο σβέρκο του ελληνικού
ποδοσφαίρου και κάνουν ό,τι μπορούν για να το οδηγήσουν στον όλεθρο και την
καταστροφή…

Ζητείται εξήγηση

Το μέγα ερώτημα είναι, γιατί εκείνοι που πραγματικά αξίζουν τους ανέχονται. Τι
είναι για παράδειγμα αυτό που κάνει τον επιτυχημένο επιχειρηματία να
συγχρωτίζεται με αυτά τα στοιχεία; Τι είναι αυτό που τον κρατάει σε ένα χώρο,
από τον οποίο κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε απέξω να περνάει; Πολλοί
υποστηρίζουν ότι είναι η γλυκιά γεύση της προβολής. Εντάξει, είναι μια εξήγηση
κι αυτή. Αλλά εδώ, το πράγμα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τόσο που να
διερωτάται κανείς γιατί να συνεχίζονται τα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου. Να
διακοπούν ως έχουν, να ανακηρυχθούν πρωταθλητές όσοι προηγούνται στις
βαθμολογίες, και να ησυχάσουμε. Δεν υπάρχει κανείς λόγος να συνεχίζεται αυτός
ο κατήφορος, που εκθέτει τη χώρα διεθνώς και την κατατάσσει μαζί με το…
Κονγκό και την… Μποτσουάνα. Έτσι κι αλλιώς οι φίλαθλοι έχουν σταματήσει από
χρόνια να πηγαίνουν στο γήπεδο, ΠΡΟΠΟ δεν παίζει ο κόσμος, γιατί λοιπόν αυτή η
ιστορία; Πάσα εξήγηση δεκτή…

Κυνήγι κατά του Τύπου

Εξηγήσεις οφείλει να δώσει η κυβέρνηση και για ένα άλλο θέμα, που επίσης μας
εκθέτει ως χώρα. Είναι η παγκόσμια έκθεση για τον Τύπο και την ελευθερία του,
που κατατάσσει τη χώρα μας μεταξύ των τριτοκοσμικών χωρών. Πήραμε 30 στα 100
στη σχετική βαθμολογία, και ο λόγος είναι η βιομηχανία μηνύσεων κατά του
Τύπου, ιδιαίτερα από πλευράς Δικαιοσύνης. Οι αυτεπάγγελτες δικαστικές
διαδικασίες δηλαδή. Και ενώ στην Ελλάδα πραγματικά ο καθένας είναι ελεύθερος
να γράφει ό,τι θέλει, η Διεθνής Ομοσπονδία του Τύπου επισημαίνει την έντονη
ποινικοποίηση που υφίσταται η Ελλάδα, για να μας κατατάξει μαζί με χώρες όπου
ρέει το αίμα των ανθρώπων του Τύπου. Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

Αν-ορθοδοξίες…

Σοβαρά δεν είναι επίσης και τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες με αφορμή
την έλευση του Πάπα της Ρώμης. Όχι μόνο οι διαδηλώσεις των ακραίων και των
μελών των παραθρησκευτικών οργανώσεων, αλλά και η στάση της επίσημης Εκκλησίας
δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή. Τα απίστευτα που περιλαμβάνονται στο
πρόγραμμα του Πάπα, σε σχέση με την Ελλαδική Εκκλησία, ασφαλώς δεν έχουν
προηγούμενο, και δεν θα έχουν και επόμενο. Έτσι χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία
να αποτελέσει η επίσκεψη του Ποντίφικα αφορμή για την προβολή της χώρας στα
εκατοντάδες εκατομμύρια των καθολικών όλου του κόσμου. Κι όλα αυτά στο όνομα
μιας παράδοσης, η οποία μπορεί να είναι απολύτως σεβαστή, πλην όμως ­ κι αυτή
είναι η μαύρη αλήθεια ­ στους πολλούς δεν λέει τίποτε, σήμερα…

Υπάρχει ελπίς;

Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ υπό μια έννοια έχει τα χαρακτηριστικά μιας… παράδοσης!
Δηλαδή, αυτό το κόμμα το έχει στο… αίμα του, που λέμε, να τρώγεται με τα
ρούχα του. Τυχαία παραφράστηκε το «Κράμερ εναντίον Κράμερ» σε «ΠΑΣΟΚ εναντίον
ΠΑΣΟΚ»; Βεβαίως, όσα συνέβησαν με το Ασφαλιστικό δεν είναι ούτε θέμα παράδοσης
ούτε θέμα… γονιδιακό. Ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς λαθών, που αθροίστηκαν όλα
μαζί και οδήγησαν το κυβερνών κόμμα στη χειρότερη περίοδο από τότε που ο
Σημίτης ανέλαβε Πρωθυπουργός της χώρας. Τώρα γίνεται μια προσπάθεια να
μαζευτούν τα ασυμμάζευτα, και δεν είναι μια εύκολη προσπάθεια. Το αντίθετο.
Έτσι μάλιστα που έχουν τραβήξει το σκοινί και οι δυο πλευρές, δύσκολα θα
βρεθεί τόπος και τρόπος συνεννόησης. Αλλά επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία,
όλο και κάποιες ελπίδες υπάρχουν εκεί προς το τέλος του μήνα…

Λάθη κατά συρροή

Πάντως, ότι έγιναν λάθη κατά συρροή και… εκ συστήματος που λένε, έγιναν, και
δεν είναι να απορεί κανείς για το πως έφτασαν τα πράγματα εκεί που έφτασαν.
Για παράδειγμα. Μου έκανε εντύπωση που δεν μετέχει ενεργά στην υπόθεση αυτή
του διαλόγου για το Ασφαλιστικό ο υφυπουργός Εργασίας Χρήστος Πρωτόπαπας. Μια
μικρή έρευνα, και ιδού η έκπληξη: όχι μόνο δεν μετέχει, αλλά ούτε και μετείχε
στα προηγούμενα στάδια. Ούτε καν ρωτήθηκε για το περιεχόμενο της… αλήστου,
πλέον, μνήμης κυβερνητικής πρότασης. Ο Πρωτόπαπας που ήταν χρόνια
συνδικαλιστής και τα θέματα αυτά τα κατέχει όσο λίγοι στη χώρα. Λοιπόν,
απορείτε ακόμη για το τι έγινε;