Τα προβλήματα του Ασφαλιστικού

Ποικίλες όψεις του Ασφαλιστικού απασχολούν έντονα, και με διαφορετικούς
τρόπους, πολλούς αναγνώστες μας. Σε κοινή επιστολή τους, 42 πολίτες (τα
ονόματά τους στη διάθεση της εφημερίδας) παρατηρούν, μεταξύ άλλων:

«Νομίζουμε πως αναγκαία και ικανή συνθήκη για να λυθεί όσο πιο δίκαια γίνεται
το Ασφαλιστικό, είναι: τα μέτρα που θα ισχύσουν να περιλαμβάνουν όλους τους
πολίτες, των βουλευτών και του Προέδρου της Δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένου,
μια και αυτοί είναι από τους υπαίτιους που δημιουργήθηκε το πρόβλημα ή
τουλάχιστον δεν λύθηκε έγκαιρα.

Έτσι, μια και αυτοί δεν υπήρξαν ανεπάγγελτοι, θα μπορούσαν μετά την άσκηση του
αξιώματός των να υπαχθούν σε ένα από τα Ταμεία που θα υπάρχουν για όλους τους
Έλληνες και να συνταξιοδοτηθούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ισχύει για κάθε
κλάδο».

Ο κ. Πάνος Καγιούλης θίγει μιαν άλλη πλευρά του ζητήματος:

«Γι’ αυτή την απαράδεκτη κατάσταση ευθύνονται όλες οι κυβερνήσεις, από τη
μεταπολίτευση (1974) μέχρι σήμερα, οι οποίες δεν διαχειρίστηκαν σωστά το θέμα.
Έκαναν μεγάλο λάθος που είχαν καταθέσει τα αποθεματικά των ασφαλιστικών
ταμείων στις τράπεζες “άτοκα” και τα δανειοδοτούσαν σε επιχειρήσεις με υψηλό
τόκο, “θησαυρίζοντας”, καθώς και οι μεγαλοοφειλέτες του ΙΚΑ. Πρόκειται για
δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς, καθώς και αρκετές μεγάλες ιδιωτικές
επιχειρήσεις, οι οποίες παρακρατούν από τον μισθό τους, τα αναλογούντα χρήματα
των εργαζομένων σ’ αυτές, που ανέρχονται σε πολλά δισεκατομμύρια και δεν τα
αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία.

Επίσης είναι και οι παράνομες συντάξεις, που έχουν εκδοθεί με τη βοήθεια των
πολιτικών».

Μια σύντομη πρόταση κάνει ο κ. Γ. Γεωργίου, από το Αγρίνιο:

«Επιτρέψτε μου να κάνω μια πρόταση: Στη συγχώνευση των ασφαλιστικών ταμείων να
προστεθεί και το ταμείο των βουλευτών».

Τέλος, ο παλαιός συνδικαλιστής κ. Τ. Πέτροβος σημειώνει, ανάμεσα σε άλλα:

«Πετύχαμε να καθορισθεί κατώτερο όριο συντάξεων και συμφωνήσαμε να αυξηθεί
κατά δόσεις, ώστε να γίνει πράγματι ουσιαστικό. Έτσι έφθασε σήμερα στις
125.000 δρχ. υπολειπόμενο και πάλιν του ανεγνωρισμένου επισήμως ορίου φτώχειας
των 170.000 δρχ.

Συνεπώς, δεν είναι το οφειλόμενο οργανικό όριο ούτε προνοιακό, αφού
υπολείπεται πολύ του ανεγνωρισμένου πλέον ορίου φτώχειας των 170.000 δρχ. Η
εξάρτησή του από τυχόν άλλα εισοδήματα αντιβαίνει ευθέως προς την αρχή της
καθολικότητας. (Ίδετε τους θεμελιώδεις Νόμους 62898/34 και 1846/51).

Αν μπορούν ας με διαψεύσουν».