ΜΑΤΙΕΣ Ηράκλειο

Αρρωσταίνω στην Αθήνα, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή. Γιατί ο καιρός τρεκλίζει. Από
τη ζέστη στη συννεφιά, από τη συννεφιά στο ψιλόβροχο και από το ψιλόβροχο στο
κατακαλόκαιρο! Και τότε, «την κάνω» ­ όπως το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ­
για την Κρήτη. Για το Ηράκλειο. Όπου η θερμοκρασία δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες
διακυμάνσεις. Η καλοκαιρία είναι συμπαγής. Και τα κορίτσια, αγκαλιά με το
θέρος. Και γι’ αυτό τρελαμένα. Από τα μέσα του Απρίλη κιόλα…

Στο Ηράκλειο έχω φίλους. Πολλούς. Τον Νίκο Βιδάκη. Τον Γιώργη Μηλιαρά. Τον
Μάρκο Καραναστάση. Τον Φοίβο Ιωαννίδη. Τον Γιάννη Μιχελάκη. Και, βέβαια, τον
Μανώλη. Τον Μπλομπλό. «Δεν παίζονται» αυτοί οι άνθρωποι! Πρώτοι στη δουλειά
και στο γλέντι και στο τραγούδι και στο πιοτό! Και σίγουροι, πάντα, πως η δική
τους η τσικουδιά είναι η καλύτερη στον κόσμο! «Βρε, αμάν!» «Όχι. Η δική μου
είναι η πιο γλυκιά. Και χωρίς ξυλόπνευμα…».

Είναι «τίμια τσικουδιά», που λέει ο Μπλομπλός. Ο οποίος, τούτες τις μέρες,
φεύγει στη Φρανκφούρτη. Για να συναντήσει, στο νοσοκομείο, τον Στέλιο
Καζαντζίδη. Και να του πάει, φτιαγμένα με τα χέρια του, ντολμαδάκια. Και μια
συναγρίδα, τουλάχιστον. Που τη χτύπησε ο ίδιος, με τον ντουφέκι. Όπως χτυπούσε
άλλοτε, για τον Πρόεδρο, τον Ανδρέα, ό,τι λαχταρούσε η ψυχή του. Συναγρίδα,
ροφό, φαγκρί. Ψάρια – αστέρια.

Δύο ανθρώπους αγάπησε πολύ ο Μπλομπλός. Ο ένας, ο Παπανδρέου, έφυγε. Ο
δεύτερος, ο Στέλιος, έχει προβλήματα με την υγεία του. «Θα πάρω δυο μαχαίρια,
το ένα κόντρα στο άλλο και θα κόψω μόνος μου τον κιμά, για τα ντολμαδάκια. θα
βρω και φρέσκα φύλλα. Τρυφερά. Και θα του φτιάξω ένα φαΐ, που θα ανασταίνει
και νεκρό! Ο Στελάρας πρέπει να τρώει τίμια φαγητά, αυτή την εποχή. Για να
γίνει καλά και να μας ξανατραγουδήσει…».

Κάθε φορά που πηγαίνω στο Ηράκλειο, ο Μπλομπλός φέρνει στην παρέα «αρσενικά
χταπόδια» και ρίχνει στη θράκα ένα, μόνο, πλοκάμι ­ το «τεμπέλικο». Κι ύστερα,
θυμάται τον παππού του: «Μόλις κατάλαβε πως δεν του μένει πολύς καιρός για να
ζήσει, με διέταξε να πάω στην Αλικαρνασσό. “Θα βγάλεις ένα πλακάκι από την
πλατεία, θα πάρεις το χώμα από κάτω, θα γεμίσεις ένα σακουλάκι και θα μου το
φέρεις” μου είπε. Ήταν για τον τάφο του…».

Τούτο το Σαββατοκύριακο, στο Ηράκλειο, με περίμενε μια έκπληξη: ο σύλλογος των
καθηγητών οργάνωσε μια τρίωρη συναυλία με τραγούδια μου. Τραγουδούσαν κι
έπαιζαν μουσική και απαγγέλλανε οι ίδιοι οι καθηγητές! Γυναίκες και άντρες.
Και ήταν υπέροχοι! Μακάρι, οι δάσκαλοι, να βρίσκουν έτσι «τα κομμάτια τους»,
σε κάθε πόλη. Η ζωή θα αποκτήσει καινούργιο νόημα. Θ’ ανοίξει φτερούγες.