[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τώρα που τρέχουμε, ασθμαίνοντας, στα ασφαλιστικά μας ταμεία για αγνωρίσεις και
διευκρινίσεις (όλοι ξέρουμε ότι παρά το «πάγωμα» των κυβερνητικών μέτρων η
αύξηση των ορίων ηλικίας βρίσκεται προ των πυλών), τώρα που όλοι θυμηθήκαμε
ότι είμαστε ασφαλισμένοι, τώρα πιστεύω ότι ήρθε η ώρα της αυτοκριτικής. Έχουμε
τόσα ασφαλιστικά χρόνια και τα ξεχάσαμε. Άλλωστε έχουμε ξεχάσει τόσα χρόνια
από τη ζωή μας, τόσες καλημέρες, τόσες καληνύχτες, τόσες περιπέτειες. Ξεχάσαμε
τους φίλους, τους συναδέλφους, τα γλέντια, τα μυστικά μας. Ξεχάσαμε τον παλιό
μας εαυτό, ξεπερνάμε τις παλιές μας φωτογραφίες. Αποφεύγουμε πλέον να
κοιταζόμαστε στον καθρέφτη γιατί νιώθουμε ενοχές. Ενοχές για τα περιττά κιλά,
για τη φαλάκρα, τις ρυτίδες, τα γυαλιά μυωπίας.

Εγώ περνάω κάθε πρωί από τον καθρέφτη σαν κλέφτης. Ούτε με είδε, ούτε τον
ξέρω. «Τσουκ σου ξέφυγα και σήμερα», μονολογώ. Άλλωστε, σκέφτομαι, η ζωή εκεί
που μας πάει, εκεί πηγαίνουμε. Σαν ακυβέρνητο καράβι. Φεύγει και φεύγουμε.
Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν κάνουμε τις απαραίτητες
ιατρικές εξετάσεις γιατί νομίζουμε ότι είμαστε άρρωστοι και κινδυνεύουμε να
πεθάνουμε. Αναβάλλουμε συνέχεια την επίσκεψη στον οδοντίατρο ενώ η δίαιτα
μετατίθεται πάντα για το μέλλον. Έχουμε κρυμμένες ενοχές. Ζούμε με την
αμφιβολία (σ.σ.: ως κλάδος εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε τη θλιβερή πρωτιά
θανάτων). Αυτή η αμφιβολία, αυτή η ανασφάλεια, γίνονται τώρα πιο έντονες με το
Ασφαλιστικό. Πότε θα βγω στη σύνταξη, τι σύνταξη θα πάρω, τι πρέπει να κάνω
για να φύγω πιο γρήγορα από τη δουλειά. Στο μυαλό μας αυτή την περίοδο οι
σκέψεις γίνονται κουβάρι. Όλοι ονειρευόμαστε να φύγουμε. Να γυρίσουμε στα
χωριά μας, να ηρεμήσουμε, να ξαναδούμε ηλιοβασιλέματα. Όλοι ψάχνουμε «τρύπες»
για να αποδράσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα από τη δουλειά. Και οι νεώτεροι
θλιβόμαστε που το όνειρο είναι τόσο μακρινό. Ίσως γιατί διαισθανόμαστε ότι
είναι άπιαστο. Όνειρο απατηλό;…