ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δύσκολοι καιροί για τις γυναίκες

Η κόντρα για το Ασφαλιστικό πέρασε γρήγορα από τις κλειστές πόρτες του
Εκτελεστικού, των υπουργικών θώκων και των συνδικαλιστικών ολονυκτιών στα
γραφεία των απλών… ασφαλισμένων.

Σε λεκτική διαμάχη ­ ή καλύτερα στο γνωστό παιχνίδι της κολοκυθιάς ­ μεταξύ
αρρένων και θηλέων συναδέλφων εξελίχθηκε αργά το βράδυ η συζήτηση για τους
περιορισμούς στις συντάξεις των εργαζόμενων γυναικών που έχουν (την ατυχία
άραγε ή το προνόμιο; ­ ο νομοθέτης φαίνεται να γέρνει μάλλον υπέρ της πρώτης
εκδοχής) να είναι μητέρες ανήλικων τέκνων.

«Εγώ έχω μια θεία με δύο παιδιά, που πήρε σύνταξη από το Δημόσιο στα 33 της.
Άκου εκεί! », λέει αγανακτισμένος ο νεαρός ­ και ανύπαντρος ­ Σπύρος. «Ε,
και;», απαντά η επίσης νεαρή ­ αλλά παντρεμένη ­ Δήμητρα. «Πότε θα πάρει τη
σύνταξη; Όταν δεν θα τη χρειάζονται πια τα παιδιά της;». «Ε, ας πάρει τότε
γονεϊκή άδεια να τα μεγαλώσει!», μπαίνει στο «παιχνίδι» ο Λεωνίδας. «Ναι, αλλά
ποια γονεϊκή άδεια; Των έξι μηνών, που δεν τολμάει καν να την πάρει στον
ιδιωτικό τομέα;», παίρνει τη σειρά της η Δήμητρα. «Ε, ας γίνει δύο χρόνια για
κάθε παιδί, όπως είναι στη Γερμανία, αλλά να συνταξιοδοτούνται οι γυναίκες
κανονικά», επιστρέφει η σκυτάλη του λόγου στον Σπύρο. «Και γιατί να μην
παίρνουν αυτή την άδεια, αν θέλουν, οι άνδρες;», αντικρούει ο Γιώργος. «Να την
παίρνετε, αρκεί να μεγαλώνετε τα παιδιά», ανταπαντά η Αναστασία. «Άσε, που
όταν γυρίσεις μετά στη δουλειά, δεν θυμάσαι ούτε εσύ αυτήν ούτε αυτή
εσένα…».

Σιωπή και σκεπτικισμός επικράτησε ύστερα από αυτά που ειπώθηκαν στη συντροφιά.
Κι όταν η εργαζόμενη μητέρα του ανήλικου Άγγελου μονολόγησε ύστερα από ώρα:
«Δύσκολη δουλειά να είσαι επιτυχημένη γυναίκα στην Ελλάδα…», οι συνάδελφοι
αμφοτέρων των φύλων κούνησαν συγκατανευτικά το κεφάλι.