ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Φάντασμα ποταμού

Στον σταθμό του Θησείου έχει καθιερωθεί τόπος ραντεβού το πεζοδρόμιο που
μοιάζει με γέφυρα, πάνω από τις γραμμές του τρένου. Ακουμπισμένοι στο ξύλινο
κάγκελο νεαροί και νεαρές πιάνουν κουβέντα, τεντώνονται να φανεί η σιλουέτα
τους, κυρίως κοιλίτσες που καραδοκούν μέσα απο κοντά μπλουζάκια. Ενίοτε
σκύβουν επικίνδυνα.

Μα τι κοιτάνε; Όσοι ανεβαίνουν από τις αποβάθρες ξαφνιασμένοι με τη σύναξη,
πλησιάζουν να δουν τι γίνεται, κι ας έχουν μόλις έρθει από τον χώρο που
παρατηρούν. Τίποτα δεν τρέχει, εκτός από τα τρένα που περνούν κάτω από τον
δρόμο και εμφανίζονται ξανά κάτω από τη γέφυρα. Το πεζοδρόμιο είναι στενό και
έχει ήδη δύο πάγκους πλανοδίων, αλλά έγινε στέκι. Ανοίγεται θέα από εκεί,
φαίνεται ορίζοντας. Το βράδυ τα σύννεφα ροδίζουν. Για μια στιγμή μπορεί κανείς
να ξεχαστεί και χαζεύοντας όλους αυτούς που καμαρώνουν όρθιοι με φόντο τον
ουρανό, να νομίσει ότι τους βλέπει πάνω σε αληθινή γέφυρα και ότι από κάτω
περνάει ποτάμι. Αληθινό ποτάμι σε στενή κοίτη, ο Κηφισός ας πούμε ή ο Ιλισός ο
τραγουδισμένος. Το ποτάμι που επιθυμούμε, το ποτάμι που δικαιούται η Αθήνα. Το
ποτάμι που υπήρχε και που το σκέπασαν. Δεν φαντάζονταν ότι οι επόμενες γενιές
θα χρειάζονταν γέφυρες για να σκύβουν και να χαριεντίζονται, θα ήταν τόσο
λεπτοί οι νέοι, τόσο καλλίγραμμες ώστε να τους λείπει ο ανοιχτός ορίζοντας με
ρόδινα σύννεφα για φόντο.

Πλαστικά δίχτυα, κοντέινερ και γενική ανακατωσούρα δηλώνουν ότι γίνονται έργα,
ότι τοπίο θ’ αλλάξει. Αναβαθμίζονται οι περιοχές, ενοποιούνται οι
αρχαιολογικοί χώροι, ποτάμι όμως δεν ξαναγίνεται. Κάτω από τη γέφυρα μόνο
γραμμές του Ηλεκτρικού θα τρέχουν.