[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η κρίση που έχει ξεσπάσει με αφορμή τις προτάσεις της κυβέρνησης (για την
ακρίβεια τις αποφάσεις, που μετατράπηκαν μέσα σε μερικές ώρες σε προτάσεις)
για το Ασφαλιστικό, έχει μια ουσιώδη παράμετρο. Πρόκειται για το έλλειμμα
πολιτικής επικοινωνίας που παρουσιάσθηκε ­ τι σύμπτωση ­ και στο συγκεκριμένο
θέμα! Για πολλοστή φορά λαμβάνονται μέτρα χωρίς να υπάρξει η αναγκαία
προετοιμασία της κοινής γνώμης, διαδικασία απαραίτητη προκειμένου να
αντιληφθούν οι πολίτες τη σπουδαιότητα των αποφάσεων. Τον Κ. Σημίτη τον
ακολουθεί η εικόνα ­ δεν έχει σημασία πόσο είναι βάσιμη ή όχι ­ ενός ανθρώπου
που δεν τα πάει καλά με τα επικοινωνιακά. Που είναι απρόσιτος. Που προτιμάει
να εργάζεται από το να συναντάει ανθρώπους και να μιλάει μαζί τους. Αλλά ο
Σημίτης είναι Σημίτης. Οι υπουργοί του… δεν είναι! Γιατί λοιπόν αντιγράφουν
το στυλ του; Τι ήταν, για παράδειγμα, αυτό που απέτρεψε το οικονομικό
επιτελείο της κυβέρνησης, και ειδικά τον υπουργό Εργασίας, να ενημερώνει επί
μήνες την κοινωνία με στοιχεία της ζοφερής πραγματικότητας στο Ασφαλιστικό;
Και, παράλληλα, να λέει τι θα μπορούσε να γίνει προκειμένου να μη βουλιάξει το
σύστημα;

Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει, όση καλή διάθεση και να διαθέτει, ότι δεν τα
ήξεραν, κι ότι περίμεναν από τον αγγλικό οίκο να τους περιγράψει την
κατάσταση. Αφού ήταν κοινό μυστικό στα κυβερνητικά κλιμάκια πού πάει το πράγμα
σχετικά με τα όρια ηλικίας ή με το ύψος των συντάξεων. Γιατί αυτή η απαξίωση
της κοινής γνώμης; Γιατί αυτή η επίδειξη αυταρχισμού; Γιατί αυτή η αποστροφή
προς τους πολίτες;

Η υπόθεση των αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα είναι μια υπόθεση που αφορά
άμεσα περί τα επτά εκατομμύρια Έλληνες ­ εργαζόμενους και μελλοντικά
εργαζόμενους. Περιέργως πώς, κάποιοι, όχι απλώς παραγνώρισαν αυτή την
πραγματικότητα, αλλά τους συμπεριφέρθηκαν με περισσή αλαζονεία: αυτές είναι οι
προτάσεις (που ήταν αποφάσεις κ.λπ., κ.λπ.) κι άμα σας αρέσει. Ε, όχι λοιπόν,
δεν μας αρέσει.

Αυτό που (θα) μας αρέσει είναι, έστω και τώρα, να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος
για το πιο μεγάλο πρόβλημα της χώρας τα τελευταία χρόνια. Κι επειδή η
κυβέρνηση έσυρε πρώτη αυτό τον χορό, εκείνη έχει και την ευθύνη για τη
συνέχειά του…