Ένα κύπελλο γεμάτο ενθύμια

Η 17η Απριλίου 2001 θα μείνει για το Μαρούσι στην ιστορία. Εκείνη η βραδιά
θα είναι για πάντα χαραγμένη στη μνήμη όλων των φίλων του μπάσκετ και της
ομάδας, και κυρίως στη μνήμη των μελών της ελληνικής αποστολής

Ο Βουρτζούμης σαν γάτα, σκαρφάλωσε στην κορυφή της μπασκέτας για να κατακτήσει και αυτό το διχτάκι. Όταν οι άλλοι έκαναν γύρο θριάμβου, αυτός πλούτιζε τη συλλογή του

Στα 32 άτομα, που, όπως έλεγε ο μάνατζερ της ΚΑΕ Αμαρουσίου Ανδρέας
Παπαντωνίου, για 20 ημέρες (από τη νίκη-πρόκριση επί της Ούνιξ Καζάν στις
28/3) έδωσαν και την ψυχή τους για να προετοιμάσουν όσο το δυνατόν καλύτερα
(αγωνιστικά και οργανωτικά) την ομάδα για τον τελικό της. Οι στιγμές από τους
πανηγυρισμούς, το ταξίδι της επιστροφής, ο… βομβαρδισμός τηλεφωνημάτων (και
γραπτών μηνυμάτων) για συγχαρητήρια θα μείνουν αξέχαστα. Όμως στις προθήκες ή
στα συρτάρια των περισσότερων μελών της αποστολής θα υπάρχουν πάντα τα ενθύμια
του τελικού. Αντικείμενα που για άλλους ίσως να μην έχουν μεγάλη σημασία, αλλά
για εκείνους που θα τα φυλάσσουν ως κόρη οφθαλμού θα έχουν για όλη τους τη ζωή
ανεκτίμητη αξία.

Αυτοί που πρόλαβαν

Ως είθισται, κάποιοι πρόλαβαν τα δύο διχτάκια από τις μπασκέτες του «Τόουβαρ
Σπορτς Χολ» που φιλοξένησε τον τελικό. Άλλοι κράτησαν τις εμφανίσεις τους, τις
διαπιστεύσεις τους. Κάποιοι έσπευσαν και κατέβασαν από τους τοίχους του
γηπέδου τις αφίσες που είχαν τυπώσει οι διοργανωτές για να διαφημίσουν τον
αγώνα και πάνω σε αυτές έβαλαν τους συμπαίκτες τους να υπογράψουν.
Φωτογραφίες, αποκόμματα εφημερίδων, πούρο και άλλα πολλά συμπληρώνουν τη
συλλογή ενθυμίων, στην οποία όμως ξεχωρίζει ένας σκούφος μάγειρα! Τον
ανακάλυψε ο Δημήτρης Καραπλής και τον φόρεσε στον Γιώργο Μασλαρινό, ο οποίος
τον κράτησε μέχρι το τέλος των πανηγυρισμών, τον δίπλωσε, τον έβαλε στις
αποσκευές του και μαζί με τις εμφανίσεις του τα κράτησε για πάντα!

Ας μάθουμε όμως από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές ποια είναι τα λάφυρα που
κράτησαν από τον τελικό του κυπέλλου Σαπόρτα.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ: «Ήταν τόσο έντονες αυτές οι στιγμές που δεν πρόκειται
ποτέ να τις ξεχάσω. Δεν χρειάζομαι τίποτα για να μου θυμίζει το τι συνέβη στη
Βαρσοβία, το τι κατορθώσαμε. Η διαδικασία της προετοιμασίας, το ταξίδι, οι δύο
συνεντεύξεις Τύπου και φυσικά ο αγώνας θα μείνουν αλησμόνητες. Όμως έχω
κρατήσει ορισμένα πράγματα. Μια αφίσα του τελικού και δύο δώρα που μου έκανε
ένας φίλος μου, πριν και μετά τον αγώνα. Ήταν μια γραβάτα με μπάλες του
μπάσκετ και δύο ποτήρια σαμπάνιας που θα κρατήσω για πάντα. Πάνω από όλα όμως
το μετάλλιο που πήρα στην απονομή».

ΝΙΚΟΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ: «Για εμένα μεγαλύτερη σημασία έχουν τα σχέδια που έκανα
για την ανάλυση του παιχνιδιού της Σαλόν. Τα συστήματα που δείχναμε μαζί με
τον κόουτς στους παίκτες, όλες αυτές τις ημέρες. Θα βγάλω μια φωτοτυπία του
φύλλου αγώνα που μου έδωσε ο Κοτλέμπα μόλις τελείωσε ο αγώνας και φυσικά τη
διαπίστευσή μου».

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάρω κάτι ιδιαίτερο.
Βρήκα μια αφίσα του τελικού, που έχει τα σήματα των δύο ομάδων και της
διοργάνωσης, και στην προπόνηση θα μαζέψω τις υπογραφές όλων των παιδιών. Των
συμπαικτών μου, των προπονητών και όλων όσοι στελεχώνουν την ομάδα και
βοήθησαν τα μέγιστα για να φθάσει στην κατάκτηση του κυπέλλου».

Ο Μασλαρινός πέταξε τα παπούτσια στους οπαδούς, κράτησε όμως σορτσάκι και φανέλλα

ΤΖΙΜΙ ΟΛΙΒΕΡ: «Τι άλλο; Αυτό που έχω στην αγκαλιά μου, αρκεί! Ολόκληρο
βάζο για την ανάδειξή μου ως πολυτιμότερου παίκτη του τελικού πήρα, δεν
χρειάζεται τίποτε άλλο».

ΑΣΡΑΦ ΑΜΑΓΙΑ: «Φίλε, αυτό το μετάλλιο που έχω στο στήθος είναι ό,τι
πολυτιμότερο μπορώ να κρατήσω από την ίσως μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας μου.
Γι’ αυτό δουλεύαμε έναν ολόκληρο χρόνο, αν και κανείς στην αρχή της σεζόν δεν
μπορούσε να δει τόσο μακριά. Επίσης θα κρατήσω τις φωτογραφίες που τραβούσε η
γυναίκα μου και μετά εγώ, όπως έκανα στο γλέντι για την πρόκριση στον τελικό
και θα επαναλάβω όταν πάμε στα μπουζούκια για το κύπελλο».

ΒΑΣΚΟ ΕΦΘΙΜΟΦ: «Τις φωτογραφίες που έβγαλα με τον γιο μου, τον Νίκολας,
αλλά ζήτησα από τον Βουρτζούμη ένα κομματάκι από το διχτάκι που πρόλαβε και
έκοψε από το καλάθι. Πληρώνω όσο-όσο για ένα κομμάτι, εκτός αν χρειαστεί να
ασκήσω… βία για να τον πείσω…».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΟΥΡΤΖΟΥΜΗΣ: «Ήμουν σίγουρος ότι θα κατακτήσουμε το κύπελλο
και γι’ αυτό είχα στον νου μου να τρέξω να προλάβω το ένα διχτάκι, όπως έκανα
και στο Παρίσι με τον Παναθηναϊκό, αλλά και στο Τορίνο με τον Άρη. Εδώ δεν το
έδωσα στον Ντομινίκ Ουίλκινς, παρά μόνο του το δάνεισα για να εμφανιστεί με
αυτό στη συνέντευξη Τύπου, θα το έχανα τώρα; Πήρα ακόμη μια αφίσα του τελικού,
το εισιτήριο VIP της συζύγου μου και θα κρατήσω και τα αποκόμματα των
εφημερίδων»

Ο Τζίμι Όλιβερ με την κορούλα του. Ο τελικός θα μείνει βαθιά χαραγμένος στη μνήμη του

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΛΑΡΙΝΟΣ: «Πέταξα τα παπούτσια μου προς το μέρος των οπαδών
που μας ακολούθησαν στη Βαρσοβία, αλλά κράτησα τη φανέλα και το σορτσάκι που
φορούσα στον τελικό. Όπως και τον σκούφο του σεφ που μου φόρεσε ο Καραπλής».

ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ: «Μόνο το μετάλλιο. Δεν υπάρχει άλλωστε κάτι πιο
πολύτιμο από αυτό. Πρόκειται για ένα όνειρο ζωής για κάθε αθλητή».

ΑΛΕΞΗΣ ΦΑΛΕΚΑΣ: «Εκτός από την εμφάνιση, με την οποία αγωνίστηκα,
κράτησα και ένα μπλουζάκι από αυτά που είχαμε φτιάξει για τον τελικό και
έγραφε “Μαρούσι τελικός, Σαπόρτα 2001″».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΣ: «Όπως οι περισσότεροι, πήγα και εγώ και πήρα μια
από τις αφίσες του τελικού. Κράτησα την εμφάνισή μου, παρότι δέχθηκα πιέσεις
από πολλούς για να την δώσω και λυπήθηκα που τους στενοχωρούσα όταν τους
αρνιόμουν, και επίσης φύλαξα τα πούρα που μας μοίρασαν».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΠΛΗΣ: «Το ένα διχτάκι το είχε καπαρώσει ο Βουρτζούμης, δεν
άφησα κανέναν άλλο να προλάβει το δεύτερο».

ΧΑΡΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: «Κράτησα μια φανέλα του τελικού, το ένα παπούτσι
του Βάσκο Εφθίμοφ, το οποίο όμως θα δωρίσω σε ένα φίλο της ομάδας που
αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, και μια μπάλα στην οποία θα βάλω όλους
τους συμπαίκτες μου να υπογράψουν».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ: «Μας έδωσαν από ένα πούρο στον καθένα και προτίμησα
να μην το καπνίσω. Θα το φυλάξω για πάντα στο σπίτι μου».

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ: «Κράτησα το πούρο».

Οι … κάτωθι υπογεγραμμένοι Λογοθέτης, Φαλέκας και Μανωλόπουλος δίνουν ζωή σε μιαν άψυχη αφίσα – Οι μπάλες στη γραβάτα του Αλεξανδρή έφεραν γούρι. Η αξία της πια μοναδική – Όλη η ομάδα που έγραψε ιστορία. Στιγμιότυπο μοναδικό

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ (μάνατζερ ΚΑΕ Αμαρουσίου): «Για 20 ημέρες, από το
βράδυ που προκριθήκαμε στον τελικό, όσοι βρισκόμαστε κοντά στην ομάδα δώσαμε
και την ψυχή μας για να ετοιμαστούμε για το ματς της Βαρσοβίας. Όλα όσα ζήσαμε
σε αυτό το διάστημα δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Αν δεν παίρναμε το κύπελλο θα
πέθαινα, αφού είχα πει πως καλύτερα να μην προκρινόμασταν παρά να πηγαίναμε
στον τελικό και να γυρίζαμε ηττημένοι! Έχω κρατήσει δύο σηματάκια των ομάδων
και, μαζί με τις φωτογραφίες που βγάλαμε, ένα εισιτήριο που κράτησα και τη
διαπίστευσή μου, θα φτιάξω ένα κολάζ, το οποίο θα βάλω σε κορνίζα και θα την
κρεμάσω σ’ έναν τοίχο του σπιτιού μου».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΚΑΤΖΟΥΛΗΣ (γυμναστής): «Τη διαπίστευσή μου και τα αναμνηστικά
που μας έδωσε η Σαλόν πριν από το τζάμπολ. Ένα σηματάκι και ένα μπρελόκ».

ΑΝΤΩΝΗΣ ΞΑΓΟΡΑΡΗΣ (φυσικοθεραπευτής): «Περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι.
Όλα θα είναι χαραγμένα στη μνήμη μου, γι’ αυτό κράτησα μόνο τη διαπίστευσή
μου»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (φροντιστής): «Επειδή το ένα διχτάκι ήταν ρεζερβέ
από τον Βουρτζούμη, προσπάθησα να πάρω το άλλο, όμως είχε προλάβει ο Καραπλής
να σκαρφαλώσει στην μπασκέτα για να το κόψει. Του έδωσα λοιπόν το ψαλίδι για
να τον βοηθήσω και εγώ περιορίστηκα στη διαπίστευσή μου και στην μπλούζα που
φορούσα στον τελικό. Μάλλον δεν θα τη φορέσω ξανά».