Ιταλικός θαυμασμός για την «άνοιξη της Ελλάδας» τα τελευταία έξι χρόνια

Η «άνοιξη της Ελλάδας». Το «ελληνικό θαύμα». Ο Ιταλός δημοσιογράφος Σάντρο
Βιόλα δεν φείδεται χαρακτηρισμών για να περιγράψει την πρόοδο που έχει
επιτελεστεί τα έξι τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Κι ας έχουν αναβληθεί οι
πλέον ακανθώδεις επιλογές στον τομέα της οικονομίας. Κι ας μην έχουν ψηφιστεί
(ακόμα) οι νέοι νόμοι για το εργασιακό καθεστώς. Κι ας παραμένουν στάσιμες οι
ιδιωτικοποιήσεις. Κι ας εξακολουθεί να κρατά μακριά τους ξένους επενδυτές ο
νομοθετικός και γραφειοκρατικός λαβύρινθος.

Οι Έλληνες γνωρίζουν ότι τα τελευταία χρόνια διήνυσαν μια μακρά και παραγωγική
πορεία, γράφει ο Βιόλα στη «Ρεπούμπλικα». Η πραγματική οικονομία
προχωρεί όπως ένα τρένο (η προβλεπόμενη ανάπτυξη για φέτος είναι 5%), η
εξυγίανση του δημοσίου χρέους δείχνει να βρίσκεται στο τέλος, η διεθνής εικόνα
της Ελλάδας έχει βελτιωθεί.

Η Ελλάδα, συνεχίζει ο Ιταλός δημοσιογράφος, βρίσκεται ακόμη πολύ πίσω σε σχέση
με τους εταίρους της Ε.Ε. και θα χρειασθούν πολλά χρόνια για να εγγυηθεί στους
πολίτες της ένα κατά κεφαλήν εισόδημα ίσο με εκείνο των πολιτών των άλλων
χωρών της Ένωσης. Αν όμως σκεφθεί κανείς από πού ξεκίνησε η Ελλάδα στα μισά
της δεκαετίας του ’90, η πορεία της προκαλεί το θαυμασμό.

Η πορεία αυτή οφείλεται σε δύο ή τρία σημαντικά πρόσωπα, κοινό χαρακτηριστικό
των οποίων είναι η μεγάλη διαφορά έναντι των προκατόχων τους, ανθρώπων με
δυνατή ρητορική και αδύνατη σκέψη, που τους λάτρευαν οι μάζες, αλλά βρίσκονταν
αρκετά πίσω σε σχέση με τις πολιτικές κατευθύνσεις του καιρού τους.

Αντιπροσωπευτικός τύπος αυτής της μικρής ομάδας «των νέων» πολιτικών είναι ο
Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, τον οποίο ο Ιταλός δημοσιογράφος συγκρίνει με τον
Ισπανό Πρωθυπουργό Χοσέ Μαρία Αθνάρ. Σε αυτόν και στον υπουργό Εθνικής
Οικονομίας Γιάννο Παπαντωνίου οφείλει η χώρα τη σταδιακή οικονομική εξυγίανση,
το δυναμισμό της οικονομίας, το «σπριντ» που επέτρεψε την είσοδο στη ζώνη του
ευρώ. Σε αυτόν, στον Παπαντωνίου και στον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου
οφείλουν οι Έλληνες το σεβασμό που απολαμβάνει τώρα η Ελλάδα ύστερα από πολύ
καιρό μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων της.