ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σερβίρουν ρούμι στον Παράδεισο;

Ο Ντέσμοντ Τούτου πεθαίνει. Και είναι περίεργος να δει πώς είναι ο
Παράδεισος. Αν και τα περισσότερα τα ξέρει ήδη.

Ντέσμοντ Τούτου: «Θα χρειαστώ χρόνο για να συνηθίσω τον Παράδεισο»

Πρώτα προσευχήθηκε για να ευλογήσει ο Θεός τη συνέντευξη και τους αναγνώστες
της Σάντεϊ Τέλεγκραφ. Ύστερα έθεσε το πλαίσιο της συζήτησης: «Μιας και
αυτή θα είναι μάλλον η τελευταία μου συνέντευξη, θα ήθελα να μη μιλήσω για
πολιτική, αλλά για την πίστη, την ελπίδα και τη συγχώρεση». Πρώτα, όμως,
μίλησε για τον θάνατο: «Όταν πάσχεις από μια ασθένεια που πιθανότατα θα σε
σκοτώσει, το μυαλό σου έχει μια θαυμάσια ευκαιρία να συγκεντρωθεί. Η ζωή
αποκτά καινούργια ένταση. Ανακαλύπτεις τόσα πράγματα, που ως τώρα θεωρούσες
δεδομένα: την αγάπη της γυναίκας σου, μια συμφωνία του Μπετόβεν, τη δροσιά σ’
ένα τριαντάφυλλο, το γέλιο στο πρόσωπο του εγγονού σου».

Ο αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου πάσχει από καρκίνο του προστάτη και οι γιατροί
δεν του δίνουν πολλούς μήνες ζωής. Για το ότι θα πάει στον Παράδεισο, δεν
υπάρχει αμφιβολία. Αυτό που δεν ξέρει, είναι αν θα έχουν εκεί ρούμι και κόκα –
κόλα. Είναι όμως σίγουρος ότι ο ήλιος δεν θα δύει ποτέ. Όπως κι ότι στον
Παράδεισο δεν βαριέται κανείς. Πρώτον, επειδή αποκαλύπτονται συνεχώς νέες
πλευρές του Θεού. Δεύτερον, επειδή συναντά κανείς ενδιαφέροντες ανθρώπους. «Ο
Παράδεισος είναι μια κοινότητα. Ένα μοναχικό ανθρώπινο ον αποτελεί αντίφαση.
Γι’ αυτό ο Θεός έδωσε στον Αδάμ εκείνο το απολαυστικό πλάσμα, την Εύα».

Στον Παράδεισο, ο Τούτου θα ήθελε να συναντήσει καταρχήν τους γονείς του.
Έπειτα τον μεγαλύτερό του αδελφό, που πέθανε νέος. Τον μικρότερό του αδελφό,
που πέθανε μωρό. («Μωρά υπάρχουν στον Παράδεισο. Πάνες, όχι»). Τον Άγιο
Φραγκίσκο της Ασσίζης. Τη Μαρία Μαγδαληνή. Τον Ωριγένη, ένα από τα λαμπρότερα
μυαλά της αρχαίας εκκλησίας, που δίδαξε ότι στο τέλος θα σωθεί ακόμη και ο
Διάβολος. Μπορεί δηλαδή να βρουν μια μέρα θέση στον Παράδεισο ο Χίτλερ και ο
Στάλιν; «Το καταπληκτικό με την αγάπη του Θεού είναι ότι θα δούμε στον
Παράδεισο ανθρώπους που δεν περιμέναμε, όπως και το ότι θα απουσιάζουν
άνθρωποι που περιμέναμε να δούμε». Και τον ίδιο τον Θεό πώς θα τον
αντιμετωπίσει; Τι θα τον ρωτήσει; «Δεν νομίζω πως θα επιβιώσω μπροστά στη
λάμψη Του. Αυτό που θα ήθελα να τον ρωτήσω, πάντως, είναι: γιατί έβαλες τον
πόνο στο κέντρο όλων των πραγμάτων; Γιατί; Γιατί; Γιατί;».

Ο Ντέσμοντ Τούτου σύντομα θα πεθάνει. Αυτό που θα του λείψει περισσότερο είναι
η οικογένειά του, καθώς και το ράγκμπυ, το κρίκετ, το ποδόσφαιρο. Κι αυτά που
θα αφήσει ευχαρίστως πίσω του, είναι η αρρώστια και η εξάντληση. Το μίσος, ο
πόλεμος, η αδικία και η καταπίεση. Οι μακρές ουρές των ρακένδυτων προσφύγων.