ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μοβ μαριονέτα

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα σπίτι κάτασπρο και γαλήνιο, στην άκρη του
κόσμου, ζούσε μια μαριονέτα. Κι από όλες τις μαριονέτες, αυτή ήταν η πιο
όμορφη και η πιο ευτυχισμένη, γιατί αυτός που της κινούσε τα νήματα την είχε
στολίσει με μοβ και μαύρο και χρυσό, της είχε ζωγραφίσει τα μάτια και τα χείλη
με χρώματα που βρήκε στην άκρη της θάλασσας, της είχε βάλει χτενάκι από
κοράλλι στα μαλλιά. Μα πάνω από όλα της μιλούσε, γλυκά, τρυφερά, σαν να ήταν
ερωμένη του, «κοίτα, κορίτσι μου, πώς μοιάζουμε», της έλεγε ­ και την
ακουμπούσε πάνω στα βιβλία του ή δίπλα στον καθρέφτη, όπου είχε το συνήθειο να
κοιτά κάπως πιο συχνά από τους άλλους ανθρώπους.

Κι έτσι πέρασαν χρόνια πολλά, πλημμύρες, θύελλες και τρικυμίες περνούσαν και
φεύγαν και πάλι από την αρχή, αλλά η μοβ μαριονέτα δεν έβλεπε τίποτα μέσα στο
άσπρο σπίτι, κάθε μέρα της ήταν ίδια με την προηγούμενη κι ίδια με την
επόμενη, μονάχα τα λόγια που της έλεγε αυτός που κινούσε τα νήματα αλλάζαν πού
και πού, καμιά φορά και η μουσική που ακουγόταν φαινόταν λίγο διαφορετική.

Μια μέρα, όμως, ο άνδρας που κινούσε τα νήματα ξέχασε την όμορφη μαριονέτα
κοντά στο παράθυρο, έβαλε το μπουφάν του κι έφυγε πολύ βιαστικά. Και τότε αυτή
κοίταξε έξω κι είδε τη θάλασσα, ήταν το πιο ωραίο πράγμα που είχε δει ποτέ
της, κοιτούσε με τα μεγάλα, βαμμένα, ψεύτικα μάτια της, είδε τον ήλιο να
βυθίζεται στο νερό και το φεγγάρι να ανατέλλει, κοίταζε και κοίταζε και δεν
χόρταινε, μέχρι που τόση ομορφιά δεν την άντεξε και φώναξε «αχ, πώς θέλω να σε
ακουμπήσω, να δω τι γεύση έχεις»…

Και η θάλασσα που την άκουσε τη λυπήθηκε τη στολισμένη μοβ μαριονέτα, πήγαινε
άλλωστε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που κάποιος την είχε θαυμάσει τόσο
αυθόρμητα, «έλα», της είπε, «και γω θα σε αγκαλιάσω με όλο το βάθος του νερού
μου»…

Δεν μπορώ, στηρίζομαι ξέρεις από αυτά τα νήματα κι αν δεν τα κουνήσει κάποιος
δε μπορώ να μετακινηθώ», απάντησε θλιμμένη η μαριονέτα. «Μ.., δεν βλέπω
νήματα», ψιθύρισε η θάλασσα ­ και τότε η μαριονέτα ψηλάφισε τα χέρια της κι
έπειτα τα πόδια της και τέλος το κεφάλι της και κατάλαβε ότι τα λεπτούλικα
μεταξωτά σκοινάκια είχαν εξαφανισθεί ή ίσως και να μην υπήρξαν ποτέ.

Και βυθίστηκε στο απέραντο, αλμυρό και απρόβλεπτο νερό.