ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τέλος του οίκτου

Το καράβι γύρισε πίσω. Αφού επί μέρες περιφερόταν από λιμάνι σε λιμάνι, άγιες
μέρες, μέρες του Πάσχα και στα δελτία ειδήσεων, συνήθως άδεια από ειδήσεις τον
καιρό αυτό, εμφανιζόταν σαν καράβι-φάντασμα, με φορτίο διακόσια πενήντα παιδιά
που θα πωλούνταν σκλάβοι, επέστρεψε στο λιμάνι από όπου είχε ξεκινήσει και οι
επιβάτες δεν ήταν παιδιά, όχι ασυνόδευτα πάντως. Ήταν ενήλικοι, μετανάστες
χωρίς κανονικά χαρτιά, αλλά με γνώση των συνεπειών του νόμου, κατά τεκμήριο.
Ταλαιπωρημένοι μεν και κουρασμένοι, αλλά έχοντας πάρει αυτοβούλως τον δρόμο
αυτό, όσο αυτοβούλως μπορεί κανείς να τον πάρει.

Έτσι πήρε τέλος η περιπλάνηση του καραβιού με το ανθρώπινο φορτίο, ακριβώς τη
σωστή στιγμή, καθώς έπαιρνε τέλος και η περιπλάνηση των χριστιανών για τις
γιορτές του Πάσχα, σε εξοχικά μέρη και σε αρχαία νοήματα, που περιλαμβάνουν
την αγάπη και τη συμπόνια. Επιστρέφουν οι εκδρομείς, τελειώνουν οι γιορτές,
δεν περισσεύουν τα καλά αισθήματα. Το καράβι είχε μεγάλους μέσα. Βέβαια αυτοί
οι μεγάλοι υποφέρουν, είναι φτωχοί, σαν σκλάβοι θα δουλέψουν σε ξένες χώρες
και θα είναι και κυνηγημένοι, αλλά είναι μεγάλοι. Για να ικανοποιηθεί η ανάγκη
προστασίας χρειαζόμαστε παιδιά, μόνα κατά προτίμηση.

Τώρα οι κυβερνήσεις της Νιγηρίας και του Μπενίν προσπαθούν να φορτώσουν η μία
στην άλλη τις ευθύνες για το σύγχρονο δουλεμπόριο, που συμβαίνει βέβαια, αλλά
δεν προσέφερε ακόμα αποδείξεις. Μέσα στο μπέρδεμα οι πλούσιοι δυτικοί μπορούν
να έχουν ήσυχη συνείδηση. Μπορούμε όλοι. Τέσσερις λαθρομετανάστες βρέθηκαν
νεκροί στα δικά μας σύνορα, από κρύο κι από πείνα. Άνθρωποι ανεπιθύμητοι, που
πρέπει να πληρώσουν ακριβά την είσοδο στον παράδεισο. Υπάρχουν δύο επιζώντες.
Θα βρουν συμπόνια;