ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χωρίς εμένα

Τι αίσθηση κι αυτή… Παράξενη, αντιφατική. Σαν να κυκλοφορείς με έναν εμφανώς
ωραίο άνδρα: να νιώθεις τα γυναικεία βλέμματα πάνω του, να σε ζαλίζει λίγο το
κέντρισμα της ζήλειας, αλλά μαζί να απολαμβάνεις τη χαρά της δικής του
επιλογής να είναι μαζί σου, να θέλει μόνο εσένα να γνωρίσει, να θέλει μόνο
εσένα να ταξιδέψει… Περίεργο, αλλά κάπως έτσι νιώθω μ’ αυτό το δίτροχο που
το γνωρίζω και με γνωρίζει, έναν χρόνο τώρα… Μονίμως ενθουσιασμένη με την
κοψιά του, με τις μπλε ζάντες του και με την αίσθηση που αφήνει, όταν
αναπτύσσει ταχύτητα, παρατηρώ τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω μου, γνωστών
και αγνώστων. Ακούω εκείνους που ξέρουν, να μιλούν με ενθουσιασμό για τα
μηχανολογικά προτερήματα, τα ξεχωριστά τεχνικά χαρακτηριστικά της μηχανής μου
­ κι ας μην καταλαβαίνω την ορολογία… Χαμογελάω και γελάω με τους τύπους που
τη «ζαχαρώνουν» στον δρόμο ή στα φανάρια, παίζω με τα βλέμματα και τις
εκφράσεις που πετούν, με ταχύτητα, στον αέρα…

Μ’ αρέσει που αρέσει η μηχανή μου ­ ναι… όπως μ’ αρέσει να αρέσει ο άνδρας
που επέλεξε να είναι μαζί μου… Μέχρις ενός ορίου… Μέχρις εκεί που το πάθος
και η επιθυμία των ανθρώπων ελέγχεται. Μέχρις εκεί που… αποδεικνύεται πως,
τελικά, ούτε το πάθος ούτε η επιθυμία ελέγχονται… Κάπως έτσι, βρέθηκα,
προχθές, μπλοκαρισμένη. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Μόνο γέλασα αμήχανα, όταν
την πήρα από το συνεργείο (ύστερα από 24 ώρες κι ένα service ρουτίνας) για να
δω στο κοντέρ της πως είχε κάνει περισσότερα από 260 χιλιόμετρα, χωρίς
εμένα… Δεν έμαθα πού πήγε και με ποιον… Εξοργίστηκα. Αλλά και πάλι…
Κράτησα την ελπίδα, ο άνθρωπος που την ταξίδεψε, να το παραδεχθεί ­ ούτε αυτό
συνέβη… Έληξε το θέμα. Έμεινε μια παράξενη αίσθηση. Πικρή; Δεν ξέρω. Τα
παιδιά στο συνεργείο (φαινομενικά, καλοί μηχανικοί, με αγάπη για τη δουλειά
τους) προφανώς δεν κατάφεραν να βάλουν τον επαγγελματισμό πάνω από το πάθος…
Κι εγώ θύμωσα, αλλά δεν μπόρεσα να φανώ αυστηρή, να μαλώσω, να τους βρίσω.
Έμεινα ν’ αναρωτιέμαι: Άραγε τι μπορεί να μπει πάνω από το πάθος; Ο φόβος; Η
λογική; Ή μήπως τίποτα;