Τα όπλα των Γάλλων

Η δύναμη του Αμαρουσίου κάτω από τα καλάθια (ο Αμάγια είναι ένας από τους «ογκόλιθους» της ομάδας) είναι από τα πλεονεκτήματα της ελληνικής ομάδας σύμφωνα με τον Νίκο Λινάρδο

Ως παίκτης είχε φάει με το κουτάλι τους μεγάλους αγώνες. Δεν είναι και λίγο να
είσαι μέλος της «χρυσής» εθνικής ομάδας του 1987, η οποία έφτασε στην κορυφή
της Ευρώπης στον ανεπανάληπτο τελικό με τη Σοβιετική Ένωση.

Συνεπώς ο Νίκος Λινάρδος γνωρίζει πολύ καλά την ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια,
αλλά και την πίεση που υπάρχει πριν από μεγάλους αγώνες. Ο ίδιος, όμως, πρέπει
να είναι όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμος, αφού αποτελεί «τα μάτια» του Βαγγέλη
Αλεξανδρή, όσον αφορά το σκάουτινγκ των αντιπάλων του Αμαρουσίου.

Αυτές τις ημέρες που… ξημεροβραδιάζεται μπροστά στο βίντεο, κάνει ίσως τη
σημαντικότερη «κατασκοπεία» της καριέρας του, βλέποντας αγώνες της γαλλικής
Σαλόν, την οποία και θα αντιμετωπίσει το Μαρούσι την ερχόμενη Τρίτη στη
Βαρσοβία στον τελικό του Κυπέλλου Σαπόρτα. Ο ασίσταντ κόουτς του Αμαρουσίου
σκιαγραφεί στην «ΟΜΑΔΑ» τη Σαλόν, η οποία είναι, μάλλον, άγνωστη στο ευρύ
κοινό (χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι και αμελητέα) κρατώντας, βέβαια, τις
περισσότερες λεπτομέρειες για τον Βαγγέλη Αλεξανδρή και τους παίκτες του.

«Τρέξιμο και παιχνίδι κάτω από τα καλάθια είναι το αντίδοτο για αυτήν την
οργανωμένη ομάδα και εκεί πρέπει να ρίξουμε το βάρος μας» λέει ο Νίκος
Λινάρδος και εξηγεί: «Είναι μία ομάδα που παίζει πιεστική άμυνα με στόχο να σε
οδηγήσει στο λάθος και εκμεταλλευόμενη αυτό, να βγάλει τον γρήγορο
αιφνιδιασμό. Όμως δεν έχει τόσο καλές επιστροφές και είναι ευκαιρία να
μπορέσουμε εμείς να τρέξουμε, πριν το κάνει αυτή. Επίσης κάτω από τα καλάθια
δεν μπορεί να συγκριθεί με εμάς και εκεί πιστεύω είναι ένας τομέας στον οποίο
υπερτερούμε».

­ Ποια είναι, όμως, τα όπλα της Σαλόν;

«Ο Αμερικανός Τζάκσον ο οποίος παίζει με γαλλικό διαβατήριο είναι ο
παίκτης-κλειδί που καθοδηγεί τη Σαλόν, ενώ είναι ιδιαίτερα καλός στην άμυνα.
Επίσης ο συμπατριώτης του Ντρέσερ Λι είναι, επίσης, καλός παίκτης που μπορεί
να δώσει ώθηση στην ομάδα και αναμφίβολα αποτελεί τον καλύτερο σουτέρ της. Δεν
έχει, πάντως, ικανούς σουτέρ όπως είχε η Ούνιξ Καζάν για παράδειγμα. Στη θέση
του Λι έχει και τον έμπειρο Τόμιτς, ο οποίος αποτελεί την πιο αξιόπιστη αλλαγή
της Σαλόν, αν και δεν αποκλείεται αυτός να ξεκινήσει στον τελικό αντί του Λι.
Από εκεί και πέρα δεν έχει ιδιαίτερο βάθος πάγκου και λογικά δεν θα πρέπει να
έχουμε μεγάλο πρόβλημα πέρα από τη βασική πεντάδα και τον Τόμιτς».

­ Τι γίνεται, όμως, κάτω από τα καλάθια;

«Ουσιαστικά ο βασικός της σέντερ είναι ο Ούγγρος Γκούλιας (2,14 μ.), ο οποίος
είναι και από τους πρώτους σκόρερ της στη διοργάνωση με 14 πόντους μέσο όρο.
Κόντρα σε οργανωμένη άμυνα οι συμπαίκτες του τον ψάχνουν για το εύκολο καλάθι,
αλλά αν κλέψεις την μπάλα, είναι αργός και δεν προλαβαίνει να επιστρέψει,
όπως, επίσης, συνήθως δεν ακολουθεί τους αιφνιδιασμούς της ομάδας του, που
όπως είπαμε είναι το βασικό συστατικό της Σαλόν. Το 50% των επιθέσεών της
εκδηλώνονται με αιφνιδιασμούς. Πρέπει, πάντως, να εκμεταλλευτούμε το γεγονός
πως δεν έχει γρήγορες επιστροφές. Η δύναμή της είναι στην άμυνα και θυμίζω πως
στα μεταξύ μας παιχνίδια μάς κατέβασαν κατά 21 πόντους τον μέσο όρο μας στην
επίθεση (πέσαμε στους 64 πόντους από 85 που ήταν ο μέσος όρος μας). Εκεί θέλει
προσοχή να μην κάνουμε το εύκολο λάθος» συνεχίζει ο Νίκος Λινάρδος που βέβαια
γνωρίζει πολύ καλά πως όλα αυτά είναι η βασική θεωρία, αλλά στην πράξη
χρειάζεται και κάτι ακόμα:

«Σε έναν μεγάλο τελικό η ψυχολογία είναι ίσως το βασικό. Το πώς θα ξεκινήσει
μία ομάδα ίσως διαμορφώσει και την εικόνα του παιχνιδιού. Από εκεί και έπειτα
ρόλο μπορεί να παίξει και το πώς θα σφυρίζουν οι διαιτητές. Αν αφήσουν για
παράδειγμα το σκληρό παιχνίδι μπορεί να έχουμε πρόβλημα, ενώ αν τα σφυρίζουν
όλα, πλεονεκτούμε με τη δύναμή μας μέσα στο καλάθι» καταλήγει ο ασίσταντ
κόουτς του Αμαρουσίου.