Ο Γούντι Άλεν σε καφενείο

Δύο πράγματα κάνουν εντύπωση ακόμη και στους πιο πεπειραμένους ταξιδιώτες όταν
επισκέπτονται τη Νέα Υόρκη

Το πρώτο είναι οι πολυώροφοι ουρανοξύστες. Για να δεις λίγο ουρανό στην πόλη
του «δαγκωμένου μήλου» ακούς τα άλατα του αυχένα σου να τρίζουν και σου
θυμίζουν ότι κακώς εγκατέλειψες το γυμναστήριο.

Το δεύτερο που σου κάνει εντύπωση είναι το πόσοι άνθρωποι περπατούν – τρέχουν
στον δρόμο μιλώντας στον… εαυτό τους. Εκεί διαπιστώνεις ότι οι ψυχωτικές
ταινίες του Γούντι Άλεν με τον ψυχαναλυτή που προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα
όσων παραμιλούν στον δρόμο έχουν λογική εξήγηση.

Στην Ελλάδα τον ρόλο του ψυχαναλυτή έπαιζαν – παίζουν οι φίλοι, τα καφενεία
και οι ταβέρνες. Ε, κι αυτό πάνε να μας το αλλάξουν. Το πρώτο καφενείο στον
κόσμο άνοιξε από Έλληνα στο Λονδίνο το 1652! Στον καφενέ οι μάγκες μετά τον
Εμφύλιο πρόκριναν την έκφραση «πέντε φύσα και μία ρούφα» ­ που σήμαινε ότι ο
θεριακλής πριν από την πρώτη ρουφηξιά φυσάει τον καφέ του. (Ηλίας Πετρόπουλος.
«Ο τουρκικός καφές εν Ελλάδι»)

Πάνε αυτά… Τώρα το καφενείο δίνει τη θέση του στο πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ. Εκεί
μαζεύονται οι Έλληνες από το πρωί, προσκυνώντας τον τζόγο. Το πρωί
χρηματιστήριο, το μεσημέρι ιππόδρομος και το βράδυ κουβέντα για κάτι απίθανες
ομάδες στη Γ’ κατηγορία της Αγγλίας ή στη Β’ κατηγορία της Σκωτίας. Το Πάμε
Στοίχημα μπήκε και αλλάζει τη ζωή μας.

Ευτυχώς υπάρχουν οι φίλοι και οι ταβέρνες. Καλύτερος είναι ο Γούντι Άλεν που
ψάχνει τη λύση στο μικρό μπαρ της Νέας Υόρκης με το κλαρινέτο του;