ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η Μπιλιάνα δεν το πιστεύει

Την παρακολουθούσαμε για χρόνια σε στιγμές πόνου και οδύνης. Ας την
ακούσουμε και σε στιγμές χαράς. Μπιλιάνα Σερμπλιάνοβιτς, συγγραφέας από το
Βελιγράδι.

Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς: «Ακούστε, διέταξα τις σφαγές στο Βούκοβαρ, στη Σρεμπρένιτσα, στην Πρίστινα, αλλά όχι ότι καταχράστηκα και χρήματα…» (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

«Μόλις ένα χρόνο πριν, τέτοια εποχή, πρώτες μέρες της άνοιξης, σκεπτόμουν: τι
πρέπει ακόμα να γίνει για να αποφασίσω να τα παρατήσω και να σηκωθώ να φύγω; Η
καταστολή του καθεστώτος είχε κορυφωθεί, η αστυνομία του Μιλόσεβιτς έπιανε και
ξυλοκοπούσε τους αντιπάλους, κι εγώ με μερικούς συναδέλφους από το
Πανεπιστήμιο που είχαν το κουράγιο να διαφωνούν μεγαλοφώνως σχεδιάζαμε μια
απεργία από την οποία ξέραμε ότι δεν θα βγούμε νικητές.

Μόλις δύο χρόνια πριν, τέτοια εποχή, έπεφταν πάνω μας οι βόμβες, οι πύραυλοι
του ΝΑΤΟ που είχαν για στόχο εκείνον σκότωναν εμάς.

Μόλις τέσσερα χρόνια πριν, τέτοια εποχή, η βία στο Κόσοβο ανέβαινε, οι
μισθοφόροι του Μιλόσεβιτς ξεκινούσαν μια εκστρατεία εθνοκάθαρσης εναντίον του
αλβανικού πληθυσμού, και οι Αλβανοί παραστρατιωτικοί οργανώνονταν για να
απαντήσουν στη βία με τη βία, με μια τρομερή βεντέτα. Ένας νέος πόλεμος
ετοιμαζόταν, κι εγώ εναντιωνόμουν χωρίς επιτυχία, αλλά και χωρίς πίστη.

Το 1992, με τους πρώτους πυροβολισμούς εναντίον των πολιτών του Σαράγεβο από
τα παράθυρα του Holiday Inn, άρχιζε η πολιορκία της πόλης που κράτησε κάπου
τέσσερα χρόνια και στοίχισε έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπινων ζωών. Εγώ σπούδαζα
τότε στο Βελιγράδι και ήλπιζα ότι κάποιος έξυπνος και ισχυρός θα σταματούσε
αυτό το πράγμα, ήξερα όμως ότι αυτή η ελπίδα ήταν ανώφελη.

Ένα χρόνο νωρίτερα, τέτοια εποχή, πέθαινε ένας συμφοιτητής μου στους δρόμους
του Βελιγραδίου, στη διάρκεια των πρώτων αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων όπου
έλαβα κι εγώ μέρος, έφαγα τα πρώτα μου δακρυγόνα και γνώρισα τον βίαιο θάνατο
κάποιου γνωστού μου. Είχε αρχίσει ο πόλεμος στην Κροατία, ο πρώτος της ζωής
μου. Ενστικτωδώς επιθυμούσα τη νίκη της λογικής, παρ’ όλο που κατά βάθος δεν
το πίστεψα ποτέ.

Σήμερα, ύστερα από μια δεκαετία αιματηρής διακυβέρνησης από ένα καθεστώς κι
έναν άνδρα, αυτός ο άνδρας, προσωποποίηση όλων των εγκλημάτων, περνά επιτέλους
την πρώτη νύχτα της άθλιας ζωής του πίσω από τα σίδερα, στερημένος από την
ελευθερία που αρνήθηκε σε τόσο πολλούς. Πρέπει να ομολογήσω ότι, παρ’ όλο που
ξέρω πως είναι αλήθεια, βαθιά μέσα μου δεν το πιστεύω. Δεν μπορώ να πιστέψω
πως βρίσκεται στη φυλακή, δεν μπορώ να φανταστώ τη στιγμή που του πήραν τα
δακτυλικά αποτυπώματα, σταγόνες από το αίμα του, τη ζώνη και τα κορδόνια των
παπουτσιών του, και τον έβαλαν σ’ ένα κελί για να περάσει τη νύχτα συντροφιά
μόνο με τη συνείδησή του. Ακούω όλες τις ειδήσεις, αναπηδώ κάθε φορά που ακούω
τη φράση ”Ο Μιλόσεβιτς συνελήφθη” και ελπίζω πως στο τέλος θα το πιστέψω».